Het was ongelooflijk! Buitenaards bijna
“De muziek werd voornamelijk geproduceerd op m’n slaapkamer in mijn ouderlijk huis. Naast traditionele instrumenten – zoals het elektronische orgel van mijn vader – en een eenvoudige synthesizer, experimenteerde ik ook met andere onconventionele geluidsbronnen, zoals een kam of een kopje.
Op die leeftijd, ik was destijds rond de 15, 16 jaar oud, was het een enorme uitdaging om iets interessants en presentabels te maken. Helemaal de coproducties met m’n vriendje Arie van der Kooi, die twee jaar jonger was dan ik. Hij woonde in Drachten, ver weg destijds, onbereikbaar bijna. Met hem communiceerde ik via cassettepost. Via Arie maakte ik kennis met de Radiola Improvisatie Salon van Willem de Ridder. Dat was echt iets nieuws. Plotseling was er interactie mogelijk met het medium radio.”
“Ik herinner me nog goed dat ik vijftien jaar oud was, in de zomer van 1981, toen ik voor het eerst mijn eigen muziek op de radio hoorde. Het was ongelooflijk! Buitenaards bijna.
Dit soort momenten hebben een blijvende indruk op me achtergelaten. Ze waren gevuld met spanning, verrassing en de mogelijkheid om deel uit te maken van iets buitengewoons. Ik koester ze als kostbare ervaringen die me hebben geïnspireerd en mijn liefde voor het vrije denken, kunst, geschiedenis en het onbekende hebben versterkt. Dit neem ik nog iedere dag mee in mijn werk en persoonlijke leven.
Ik bedenk me soms hoe het in vroegere eeuwen geweest moet zijn. Mensen zullen toen ook zelf muziek hebben gemaakt, maar daar is niets van bewaard gebleven. Dat intrigeert mij enorm. Het feit dat we nu de mogelijkheid hebben om onze creaties vast te leggen en te bewaren, biedt een bijzondere kans om een stukje geschiedenis en creativiteit door te geven aan toekomstige generaties. Onze composities waren eigenlijk best goed, hoewel de uitvoering ervan belabberd was. Toch zijn ze te uniek om te laten vervagen. Het zou geweldig zijn om ook latere generaties te laten genieten van deze creativiteit.
Ik heb ook nog twee prachtige herinneringen aan de radioritten van Willem de Ridder. Op mijn zestiende kreeg ik de ongelofelijke kans om deel te nemen aan een van de ritten in 1982. Je werd dan opgehaald vanuit een specifieke locatie met een bus, zonder te weten waar je naartoe ging. We moesten opvallend gekleed verschijnen en een draagbare radio op batterijen meenemen. Als een van de jongste deelnemers werd ik, samen met mijn vriend Piet, opgepikt vanuit Leeuwarden en naar een onbekende bestemming gebracht tijdens de nacht. Dit evenement stond bekend als de “Euronacht”. Uiteindelijk belandden we in het Sonsbeekpark, waar allerlei bijzondere dingen gebeurden. Het was een overweldigende ervaring voor een jongen uit de provincie. Kunstenaars lieten daar onconventionele kunstuitingen zien die mijn verbeelding prikkelden.
In de jaren negentig nam ik deel aan een soortgelijke rit in Friesland. Verschillende auto’s zwierven door de provincie en ontmoetten elkaar op bijzondere manieren. We voerden bepaalde rituelen uit, zoals claxonneren of onze koplampen aan- en uitzetten. Op een gegeven moment werd ons gevraagd om onze auto’s tot stilstand te brengen en contact te maken met de persoon voor of achter ons. Ik deed wat er gevraagd werd en wie kwam ik tegen in de auto voor mij? Juist, Willem de Ridder! We werden samen gefotografeerd en verschenen in het Friesch Dagblad.”
Heb jij uitzendingen van De Radiola Improvisatie Salon bewaard? Was je een zelftaper en heb je een verhaal te vertellen? Of heb je cassettes waar je niets meer mee doet en die liggen te verstoffen? Neem contact met ons op! Wij bewaren de verhalen, tapes en opnames zorgvuldig en geven ze de plek die ze verdienen in de Nederlandse muziekgeschiedenis.