Online is al best veel informatie te vinden over de band. Zoals hier en hier. De band heeft ook een eigen Facebook-pagina.

Bio van Incursion Dementa

Radboud Burgsma stuurde mij deze oude bio van de band, die Google Translate van Engels naar Nederlands heeft vertaald: “Incursion Dementa is een Nederlandse thrashmetalband. De band werd in 1987 opgericht door twee metalvrienden Benny Meerstra (gitaar) en Radboud Burgsma (bas) en is gevestigd in Sint Annaparochie (‘t Bildt). Douwe Leeuwen (drums) en Sjoerd van Slooten (gitaar) voegden zich al snel bij hen. Na wat ‘vocale audities’ kwam, zag en overwon Benny van der Wal (zang). De band combineert snelle tempo’s, talloze riffs & breaks, instrumentals, snelheid en plezier in muziek. Hun motto is: als het goed klinkt, moet het ook goed zijn!”

“Na ruim een decennium met talloze optredens in binnen- en buitenland ging Incursion Dementa halverwege de jaren negentig in winterslaap om af en toe wakker te worden. Maar de recente heropleving van old school thrashmetal, de aanhoudende positieve reacties, Waldrock (2008) en Dokk’m Open Air (2008) en vooral het missen van de lol op het podium, was genoeg om wakker te worden en de doorstart van Incursion Dementa in 2015 weer op te pakken.

Spelfout

De band is vernoemd naar het bekende Nasty Savage-nummer Incursion Dementia, maar door een spelfout in de tapetraders-scene verdwaalde ik op een van de cassette-inlays en werd ‘Dementia’ ‘Dementa’. De release van de eerste demo “We’re Just Us” in 1988 kreeg lovende reacties van de critici en resulteerde in een tweede demo “Ever Never” (1991). Met het album “All This Is” kwam internationale erkenning. Ook nu nog is deze cd een veelgevraagd item op het internet. In de verzamelaarswereld heeft deze gelimiteerde release, waarvan er slechts 500 exemplaren zijn gemaakt, ongelooflijke prijzen bereikt van maar liefst $800 op eBay.

Op verzoek van het publiek heeft Incursion Dementa de plaat geremasterd en ook de twee demo’s met twee extra tracks eraan toegevoegd. Dit geremasterde album werd omgedoopt tot “A Long Lane Has No Turning” en werd ook wereldwijd verkocht. Na meer dan 30 jaar gaat het Incursion Dementa nog steeds voor de wind!”

Still going strong

Dat de band still going strong is, blijkt wel uit de vele, recente live opnames op YouTube. En dat een aantal live tracks in 2023 op vinyl worden uitgegeven, is het bewijs dat dit soort metal never dies.

Meer informatie gevraagd over Incursion Dementa.

Heb jij aanvullende informatie of anekdotes over de band? Laat me dat dan weten. Ik verwerk dat in dit artikel en zo schrijft het verhaal over de band zich dan vanzelf verder.

Reageren kan onder het artikel, maar je kunt mij ook een mail sturen met diggindemos@gmail.com. Heel erg bedankt!

De demotape is ook te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over z’n drijfveren of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Incursion Dementa verscheen eerst op Diggin' Demos.

Dutch Steel

Bij Dutch Steel bands moet je denken aan bijvoorbeeld Vortex, Picture en Highway Chile. Onlangs ruilde ik wat LP’s van mij tegen wat demo’s en een klassieke verzameltape uit die scene.

“When the hammer comes down” werd uitgebracht door Richard van Schaijk van het fanzine Sledgehammer en Matt Verschoor. Laatstgenoemde was zo vriendelijk om mij bij te praten over de 34 jaar oude cassette.

Matt: “In 1983 kreeg ik het verzoek bij de Erasmus Universiteit om naar iets anders om te zien en had ik dus behoorlijk wat tijd. En Richard kende een aantal bands en wilde daar ‘iets’ mee doen. De financiële middelen waren beperkt, dus we hadden de volgende deal met de bands. Zij stelden één nummer beschikbaar en in ruil daarvoor kregen zij 25 tapes, die ze konden verkopen. Ik zorgde voor de verzending en productie (gebeurde bij Salisbury Sound, Dordrecht) en Richard voor de bands en de promotie.”

500 exemplaren

“Wat ik me het meest herinner van “When the hammer comes down” is de dikke giro-envelop met de overschrijvingskaarten. Mijn moeder legde die voor mij klaar op de tafel, zodat ik bij thuiskomst meteen kon beginnen met inpakken. Volgens mij hebben we twee keer tapes moeten bestellen. In totaal zouden het er rond de 500 exemplaren geweest moeten zijn. Alles met enig voorbehoud. Het is zo lang geleden dat ik op weg naar het postkantoor nog bijna een keer tegen een dinosaurus aan ben gereden.”

Werd er geïnvesteerd in een vervolg? “Nee, er zijn wel plannen geweest voor een deel 2, maar daar is het niet meer van gekomen. In de zomer 1984 hebben Richard en ik met de opbrengst een flink deel van onze zomervakantie naar Lloret de Mar betaald.”

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Various: “When the hammer comes down” verscheen eerst op Diggin' Demos.

Ik heb er geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan, maar volgens mij hebben popkollektieven, new wavers en postpunkers het gebruik van de demotape en de do it yourself mentaliteit begin jaren ’80 aangejaagd. Maar het zijn zonder twijfel de metalbands en hun fanatieke aanhangers geweest, die het demofenomeen groot hebben gemaakt. Mijn eerste demo? Drentse deathmetal! Ik weet nog heel erg goed dat ik – in de auto van God Dethroned drummer Ard – vol ongeloof luisterde naar Christhunt

Deze aflevering van Diggin’ Demos gaat over twee metalbands. Over Abyss en Abyss.

Abyss is een populaire bandnaam

De eerste Abyss wordt in 1983 opgericht. In Krimpen aan de IJssel, vlakbij Rotterdam. In de decennia daarna zullen tientallen metalbands in de wereld deze naam dragen, waaronder een Abyss uit Brabant. Wat zal deze laatste Abyss – eind 1990 – gevloekt hebben, toen ze in de Aardschok de demorecensie van de Rotterdamse Abyss lazen. Ook zij hadden net hun demo naar het metal magazine gestuurd. Abyss uit Brabant en Abyss uit Rotterdam, ze weten niet van elkaars bestaan af!

Ik sprak beide bands over hun demo uit 1990 en over hun dromen. En wat blijkt: niet alleen hun naam komt overeen, ook hun ambities: “Veel spelen en beroemd worden.”

Luister naar de muziek en lees meer over Abyss en Abyss. Kennen jullie de bands? Wat vinden jullie van de muziek? Wat is hun plek in de Nederlandse muziekgeschiedenis? Laat het me weten!

Dit is mijn demo van Rotterdamse Abyss. Als je op play klikt kun je tijdens het lezen luisteren naar de muziek. Onderaan dit artikel is ook nog een luisterlink geplaatst.

Abyss is niet moeilijk te vinden, want ze heeft een Facebookpagina. Na een dag reageert Peter van Loo, de gitarist van de “legendarische heavy metal formatie uit Rotterdam en omstreken uit de jaren ‘80 en ‘90.”

Het ontstaan van Abyss (Rotterdam)

Abyss zou het zijn. Peter: “Want dat woord stond eigenlijk gelijk op pagina 1 van het Engels woordenboek.”

De metalband uit Rotterdam en omstreken, met zanger Rick Ritman, bassist Wim den Boer en gitarist Peter van Loo maakt al in 1984 hun eerste demo: A fridaynight with… . Volgens Peter het beluisteren niet waard. “Een slechte 8-sporen studio en waardeloze productie. De engineer had meer aandacht voor zijn whisky als voor de knoppen”. De demo Abyss, die medio 1990 wordt opgenomen in de Via Ritmo studio, is de eerste serieuze release van de band. Inmiddels met Anton Maurik op drums en Jeff van Dongen op gitaar.

De droom van Abyss (Rotterdam)

“We wilden natuurlijk bekend worden!”. En om dat te bereiken worden 100 demo’s gedrukt, die Hill Management vooral verspreidt in het buitenland.

De demo krijgt fantastische recensies. In Polen, maar ook in het Nederlandse Aardschok. Robert Haagsma heeft het over “groot talent” en “fantastische arrangementen”. “Met zijn enorme bereik weet zanger Rick Ritman elke song te voorzien van een opbouwende spanning”. Haagsma eindigt zijn woorden met “P.S. Ik heb echt geen aandelen in firma Abyss!!”

Abyss heeft succes en heuse fans. Tot in het Oostblok. Ze krijgt zelfs fanmail. Er wordt veel opgetreden en enorm veel lol gemaakt. Het spandoek van fans met “Abyss …. steeds pilsjes!!” is tekenend voor de sfeer van bierhappen en headbangen. “Een optreden in St. Petersburg is door omstandigheden helaas niet doorgegaan.”

Het hoogtepunt

Peter: “Voor mij de opnames die we gemaakt hebben in Duitsland. In de Deltastudio’s in Itzehoe, vlakbij Hamburg. De eerste LP van Accept is hier ook opgenomen. We hebben daar ook de mannen van Fates Warning ontmoet: coole gasten! De opnames zouden worden uitgebracht door een Duits label, maar het contract was ons niet naar het zin.”

“Daarna kwamen de echt gave optredens, waar ik nog vaak naar terug verlang. Met als hoogtepunt Trailerpop. Op 18 juli 1992.” Abyss speelt met een heuse backdrop met hun logo erop. Gemaakt door de vrouw van de manager, Conny van den Heuvel.

En toen?

De band draait erg lekker, maar na zo’n drie jaar is het toch afgelopen. Peter: “Het bekende verhaal! Huisje, boompje, beestje. Dat optreden in St. Petersburg dat niet doorging? Dat kwam omdat de band al bijna op springen stond en één of twee dames het er niet mee eens waren dat hun vriend een week van huis zou zijn.”

“En teveel wisselingen in de band.” Gitarist Jeff van Dongen gaat zingen, nadat zanger Rik Ritman vrij snel na de 2e demo vertrekt naar Vulture: de band waar Abyss al in 1984 mee op het podium stond. Bij Vulture zingt Rik in 1992 op de thrash klassieker Easier To Lie met daarop drummer Dirk Bruinenberg, die ook al was overgestapt van Abyss, maar later ook weer terugkeert op het oude nest. De complete line-up van Abyss? Zeven drummers, zeven zangers, vier gitaristen en één bassist.

Zie je de toenmalige bandleden nog?

“Met Rick Ritman heb ik nog een tijdje in een coverband in Den Haag gespeeld. Dat is nooit iets geworden. Daarna ben ik Rick uit het oog verloren. Anton Maurik heb ik nog als Facebookvriend.”

“Wim den Boer is helaas op jonge leeftijd overleden. Wim was een muzikant in hart en nieren, die altijd tijd maakte voor zijn vrienden en graag voor een bakkie en babbel langskwam. Een graag geziene gast, goeie bassist en waardevolle vriend. Ik denk nog elke dag aan hem. Wim den Boer … een begrip.”

Peter maakt nog steeds muziek, “maar dan in m’n uppie in mijn homestudio. Van Mozart tot Metal. Heb zelfs nog een poging gedaan met eigen nummers, ingezongen door Glenda Peters die ooit de allereerste soundmixshow won met One Day I Fly Away van Randy Crawford. De 24-sporen tape heb ik nog … er is echter nooit iets mee gedaan.”

Dit is mijn demo van Abyss uit Zeeland (Noord-Brabant). Als je op play klikt kun je tijdens het lezen luisteren naar de muziek. Onderaan dit artikel is ook nog een luisterlink geplaatst.

Op onderzoek

Drummer en manager staat er op de tape. Richard Timmers moet ik dus hebben! Ik tik zijn naam in op Facebook en kom er één tegen die vriend is van muzikant Ron van Herpen. Dat zal hem zijn! Contact is vervolgens snel gelegd. Nog diezelfde dag gaan we een kleine dertig jaar terug in de tijd.

Richard Timmers drumt eind jaren ’80 bij Deafen uit Oss. Samen met gitarist Ron van Herpen, die later furore maakt in Astrosoniq, The Devil’s Blood en die in 2015 de fantastische plaat DeeP maakt met zijn band ZooN. Met Deafen maakt Richard twee demo’s, waaronder Violators Of The Last Wisdom (1988). Maar in 1990 wordt Richard Deafen uitgekickt en sluit hij zich aan bij Abyss. Uit Zeeland. Ook Noord-Brabant.

De droom van Abyss (Zeeland)

Met Edgar van der Heyden (zang), Hans Bongers, Dennis Toenders (gitaren) en Alwin Roes (bas) heeft heavy metalband Abyss één droom: “Zo veel mogelijk optreden”, vertelt Richard. Juli 1990 neemt de band een demo op in Milsbeek (Limburg). In de nieuwe studio van Paul Adriaansens, waar later ook de Heideroosjes nog een demo opgenomen hebben.

Er worden tussen de 50 en 100 exemplaren van demo Guardian Gothar gemaakt, die vooral gebruikt worden als promotie richting zalen, kroegen en muziekbladen, maar er worden ook een paar tapes verkocht. Andere bands ontvangen een tape, in de hoop een support te kunnen scoren. “In het voorprogramma van een buitenlandse act, dat was de grote droom! Maar dat is eigenlijk nooit realistisch geweest”, blikt Richard terug, die destijds ook de boekingen verzorgde.

Het hoogtepunt

Richard: “Dat was de demo presentatie! Al hoewel daar niet heel veel mensen op af kwamen.”

Bassist Alwin kan zich de demopresentatie niet meer herinneren. “Pfhoe kerel, daar vraag je wat. Da’s zo fucking lang geleden. Weet niet eens meer waar die presentatie was. Hahaha. Intussen zoveel gedaan en uitgebracht. Ik weet nog wel dat er op een repetitieavond een paar jonge gastjes uit Oss kwamen kijken, die Richard kenden. Die kids wilden ook een bandje beginnen en vonden ’t wel cool allemaal. Later braken ze wereldwijd door als The Gathering!” Een anekdote die Hans en Frank van The Gathering op hun beurt trouwens niet meer herinneren

De tape wordt gerecenseerd in de Aardschok, maar ondanks dat “heeft de demo ons uiteindelijk niets gebracht dan wat herinneringen. Een aantal optredens zijn eruit gekomen en meer niet.”

Aardschok noemt de demo Guardian Godfather (sic). “Abyss wisselt snelle stukken af met lange melodieuze stukken, al zijn de composities zelf nog niet sterk genoeg om constant te blijven boeien, sommige tempowisselingen komen bijvoorbeeld nogal geforceerd over, evenals enkele zanglijnen. Er wordt echter goed gespeeld en de produktie is in orde. En het blijft natuurlijk een debuut.”

En toen?

Het blijft ook bij het debuut! Toen Abyss er achter kwam dat ze niet de enige Abyss was, veranderden ze hun naam naar Xentor. En Richard? Hij verlaat de band, want Deafen vraagt hem weer terug te komen.

Met Richard brengt Deafen een EP op CD uit die uitgroeit tot een enorme thrash collector’s item en die op Discogs ooit voor € 560,- verkocht is! Regelmatig nog krijgt hij – zelfs vanuit Oekraïne –vragen of deze CD nog te koop is. Na Deafen drumt Richard nog in Stone Cold Heels, Undercovers en diverse andere coverbands.

In 2009 hangt Richard “de drumstokken definitief aan de boom. Ik heb er ook geen behoefte aan om nog iets in de muziek te gaan doen. Dat is een afgesloten hoofdstuk. Ben nu actief in de whisky wereld, dat bevalt me prima!” Met het Whisky Blues Event en proeverijen promoot Richard tegenwoordig dus whisky. Met blues.

Bassist Alwin Roes gaat in Dead End spelen en later nog in Wish. Uit Oss. De band met Bart Smits, die met Marike Groot (van Mary Little Big) Always, de eerste plaat van The Gathering, inzingt. En Alwin maakt nog steeds muziek. Andermaal in Dead End, waarmee hij in 2016 – 28 jaar na oprichting – een debuutalbum uitbrengt. Deze band is trouwens helemaal wedergeboren, want zelfs hun drie demo’s worden weer op tape uitgebracht door Valours Music uit Indonesië!

De twee gitaristen van Abyss zitten sinds 2000 samen bij de Metallica tributeband The Unforgiven. Hans Bongers als gitarist en Dennis Toenders als sound engineer.

Zie je de toenmalige bandleden nog?

Richard: “Ik zie ze zelden. Sommigen heb ik al twintig jaar niet meer gezien. Maar soms, ergens op een festival, dan kletsen we even kort. That’s it! Het is leuke tijd geweest, en daarmee basta!”

De demo’s van Abyss zijn te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos: Abyss, Rotterdam en Abyss, Zeeland.

Meer informatie over de demo van Rotterdamse Abyss is te vinden op Discogs. Abyss heeft ook een Facebookpagina. De feiten en foto’s van Guardian Gothar zijn ook in Discogs opgenomen.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de drijfveren van de schrijver van het verhaal over Abyss en Abyss en volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Abyss & Abyss verscheen eerst op Diggin' Demos.

Met Ripper en Destructor flanst Peter a.k.a. Butcher een demo in elkaar en besluit deze – om te jennen – in te zenden voor de Grote Prijs van Nederland 1986. Tot hun schrik worden ze uitgenodigd voor de voorronde in Paradiso.

Verder dan de voorronde komt het ongeoefende Black Cunt niet. Stichting de Grote Prijs van Nederland stuurt de jongens nog een bedankbrief, die ze zeer politiek correct afsluit met: “Hierbij het oordeel van de jury over jullie optreden. Probeer het te beschouwen als een vrijblijvende recensie van een niet-onoordeelkundige jury, met soms een paar tips voor de toekomst.”

Black Cunt. Lullige act?

Het juryrapport is wat directer geformuleerd: “Neemt Black Cunt zich serieus? Wij kunnen er in ieder geval niet om lachen en wij hebben het donkerbruine vermoeden dat deze groep uit weinig meer bestaat dan een van tevoren bedachte (lullige) act, waarachter ze zich consequent verschuilt.”

Voor de jongens van Black Cunt zijn dat precies de juiste woorden. Het moedigt ze aan om door te gaan. En ze krijgen zelfs de smaak te pakken. Peter leert echt bas spelen en steeds vaker worden ze gevraagd voor optredens. Uiteindelijk maken ze drie demo’s met blackspeedmegadeath-trashfuncoremetal.

Ik spreek met Peter over Black Cunt en een beetje over hun 3^e demo Eat ’Em And Die. Een gesprek met hilarische anekdotes. En de ontdekking van REEL en WiPe.

Luister naar de muziek en lees meer over Peter en Black Cunt. Kennen jullie de band? Wat vinden jullie van de muziek? Wat is hun plek in de Nederlandse muziekgeschiedenis? Laat het me weten!

Dit is mijn demo van Black Cunt. Als je op play klikt kun je tijdens het lezen luisteren naar de muziek. Onderaan dit artikel is ook nog een luisterlink geplaatst.

Op onderzoek

Hoe ga je op het Internet in hemelsnaam informatie vinden over de band Black Cunt? Probeer het maar eens voor de gein De demotape vertelt me ook niets over de muzikanten, want dat zijn allemaal aliassen: Butcher, Ripper, Sinner en Dark Lord. Met die woordcombinaties beland ik helemaal op het Dark Web!

Ik heb beet als ik ‘Black Cunt’ en ‘bassist’ intik. Dan stuit ik op een forumdiscussie uit 2004 over muzikale grenzen in Nederland. Over bands, die bekend staan om hun experimenteerdrift. Muziekjournalist Guuz Hoogaerts noemt Black Cunt een band “die de grenzen van het luisterbare opzoekt“. Ik vind dat op de tape nogal meevallen; hij zal doelen op hun live reputatie.

Met dezelfde woordcombinatie beland ik op een basgitaarforum. Op 9 november 2007 schrijft ene Neo Land op de vraag “Waarom ben je bas gaan spelen?” over de ontstaansgeschiedenis van Black Cunt en over zijn ‘carrière’ als bassist. Via de naam Neo Land kom ik terecht bij de site neoland.nl, wat een verzamelsite is van allemaal muziekprojecten van Neo Land. Sinds 1986 heeft hij dus overduidelijk wel geleerd muziek te maken! En daar vind ik ook het volledige archief van Black Cunt.

Ik kom er achter dat Neo Land – bassist Butcher – ook een alias is en dat ik een zekere Peter moet zien te vinden. Maar hoe kom ik met hem in contact? Ik besluit een mail te sturen naar de band WiPe (één van de bands van Neo Land) met de vraag of Peter a.k.a. Neo Land a.k.a. Butcher wil reageren. En verdraaid, één dag later mailt Peter Degen: Ik schaam mij niet voor waar ik ooit mee begonnen ben, dus kom maar op met die vragen!

Vijf dagen later word ik door Butcher in zijn Volvo op station Diemen opgepikt voor een vraaggesprek.

Het ontstaan van Black Cunt

“Ik had de eerste plaat van Venom gekocht, bij Concerto, want dat was hét op dat moment. Een gevaarlijke, duivelse band. Maar toen ik ‘m hoorde kon ik enkel denken Wat is dit slecht! Wat is dit slecht gespeeld. Ongelofelijk! Dus toen, in jongerencentrum Argus, ik en een kameraad de nodige alcoholica tot ons hadden genomen, besloten we Dat kan slechter. Tenminste, dat gaan we proberen. M’n kameraad, die zou gaan zingen. Sort of. En ik? Ik speelde helemaal niks. Maar ik kende wel iemand. Die had een bas, een gitaar, een meersporenrecorder en een drummachine. Dus die moest ik sowieso vragen.”

“De naam Black Cunt? Ik verzon het black deel. Twee miljoen bands in dat circuit heten iets met black. Black zus, black zo. Toen noemde die andere gast: Cunt! Ja: dat is een aardige. Dus die is toen blijven hangen.”

De eerste keer Grote Prijs van Nederland

“Nou goed. Die demo opgenomen, dus. Wat hebben we vreselijk gelachen! Ik speelde niks, maar ik speelde voor op één snaar hoe een nummer ongeveer zou moeten gaan. Beetje pielen. Uiteindelijk alles netjes opgenomen.”

“En toen kwam het idee. We sturen het in. Naar de Grote Prijs. Om te jennen. Maar niet bij stil gestaan dat ze ons zouden laten spelen. En toen dat gebeurde… Shit! Nou moeten we het doen. Maar we spelen helemaal niks!”

“Eén van m’n beste vrienden is Mark Lamb (tot voor kort drummer van Claw Boys Claw). Ik was zijn drumroadie bij de band waar hij toen in zat. Ik vroeg hem: zou jij kunnen drummen? Maar dat kon niet. Toen bleef de drummachine over.”

“En wat ga jij doen dan?” Dan ga ik maar bassen! Ik kreeg de basgitaar mee naar huis. En dat viel eigenlijk best wel mee. Het is maar één snaar. Afijn, zodoende is het bassen ontstaan.”

Metal Parodie

“Toen het optreden. Hilarisch. Elk nummer bestond uit één drumpatroontje. Takke takke takke takke tak. De gitarist zette dat uit en aan. Dat was het. Ik dacht dan doen we een tapeje d’r bij met applaus. Paradiso stond vol en na het eerste nummer keihard geraas. Al die mensen om zich geen kijken. Waar komt die herrie vandaan? Het was alleen maar onzin. Echt!”

“Na afloop dachten we: dat is het, we zijn klaar. Our 15 minutes of fame zijn achter de rug. Totdat we een week later gebeld werden. Hoeveel kosten jullie? We willen jullie graag boeken!” Maar….. wij hebben helemaal geen spullen! Dus wij spullen kopen. En toen ging ‘t een beetje lopen. Maar na vier optredens ging die zanger d’r uit. Kon ie niet combineren met z’n bewakingswerkzaamheden ofzo. En zo rolde dat maar door met bandleden. In. Uit. In. Uit.”

“En die tape jij hebt? Op dat moment ben ik alleen nog maar over met één gitarist. Ik was wel degene die telkens de kar trok, ja. Gelukkig had ik genoeg mensen om me heen die net zo gestoord zijn als ik. Die ontzettend van flauwe humor houden.”

De tweede keer Grote Prijs van Nederland

“Voor het jaar erop hadden we snel weer een teepje gemaakt. Opnieuw ingestuurd. En verdomd: ze nodigen ons wéér uit. Een en al gekkigheid. Tot aan de halve finale in Tilburg (Noorderligt). Ook een vrij grote zaal.”

“Lol voor tien. We wilden een zanger van een andere band, één met een gouden stem, ons 1^e nummer laten doen. Dus bij de aankondiging: Dames en heren! Black Cunt! Komt die zanger in z’n eentje op en begint Ticket to the Tropics te zingen. Met zo’n Gerard Joling falsetto. De mensen van Noorderligt dachten dat er iemand uit het publiek op het podium stond, waarop hij gekneveld en afgevoerd werd. Pas toen kwamen wij op. Zo stom allemaal. Erg komisch.”

Je moet het maar durven. “Daar heb ik eigenlijk nooit stil bij gestaan…”

De droom van Black Cunt

Volgens hun bio had Black Cunt een duidelijk doel: Their goal is to get their audience deaf while dying from laughing!, maar als ik Peter vraag naar zijn droom, dan lijkt hij wel een normale artiest. “Als je iets ruikt en het loopt, dan wil je dat continueren. Dat was het eigenlijk. Ik dacht altijd wel dat kan nooit echt wat worden.”

3^e demo Eat ’em and die

Voor de meer ingewijde metalhead is de titel Eat ’em and die natuurlijk een regelrechte verwijzing naar de LP Eat ’em and smile van David Lee Roth uit 1986. En de titels van de nummers en de intermezzo’s verwijzen naar een door Brian May geproduceerde klassieker: Bad News, van de band Bad News. Al hoewel, band? Bad News was eigenlijk ook een komische parodie. Met o.a. Rick Mayall en een vervolg op de Young Ones, zoals de fantastische mockumentary over Bad News laat zien.

Als ik Peter vertel dat ik deze demo meer door Bad News dan Venom geïnspireerd vind, lacht Peter: “Absoluut ook. Natuurlijk. Al was ik trotser geweest op een vergelijking met S.O.D. (Stormtroopers Of Death). Die gasten vind ik pas echt goed!”

De recensent van de Music Maker noemt Black Cunt, net als Bad News, een hardrock persiflage, maar Aardschok geeft ze meer credits: “Black Cunt Speelt zo onwaarschijnlijk slecht dat dit hun sterkste kracht is en hen een volstrekt unieke plaats geeft binnen de wereld van de hardrock en aanverwante luide genres.”

De laatste vier nummers van de demo zijn opnames van de ½ finale van de Grote Prijs van Nederland, waaronder een cover van I Would Die For You (Prince).

Het hoogtepunt van Black Cunt

“Serieus: alles wat we gedaan hebben was een hoogtepunt. Het was allemaal gewoon erg leuk. Ik lach me nog steeds blauw als ik naar de live opnames luister. Als ik dan de dingen hoor, die we tussendoor zeiden. Eén en al lulligheid ten top. Een aaneenschakeling van hoogtepunten.”

“We hebben ooit eens een keer – Ik zal dat van m’n leven niet meer vergeten – ergens in een jongerencentrum in Noord-Holland een concert gegeven op 1 of 2 januari, vlak na kerst. Toen dachten we, zullen we iets leuks doen? De zanger in een kerstmannenpak? Maar die waren uitverkocht, dus kozen we die van een paashaas. Dus die zanger hipte als paashaas het podium op. Vrolijk pasen! De bekken vielen open. Ze begrepen d’r helemaal niets van natuurlijk. Dat soort dingen.”

“Maar ik ben er toch ook erg trots op dat we in het voorprogramma van Zodiac Mindwarp (3 april 1988, Paradiso) en Faith No More (4 mei 1988, Paard van Troje) hebben gespeeld.”

En wie kan vertellen dat Lemmy een poster van jouw band van de muur haalt? Juist! “Toen Lemmy speelde in Noorderligt heeft hij de poster van Black Cunt van de muur gehaald en mee naar huis genomen. Hij vond het zo’n geweldige naam. Dat had ie nog nooit eerder gezien!”

En toen?

“Dat flauwe werkte ook wel eens tegen ons. Normaal stelt een band zich voor op het podium. Maar wij sprongen het podium af en gingen iedereen in het publiek een handje geven. Daar staan dan allemaal van die heavy gasten met die lange haren. En die willen helemaal geen hand geven, want die voelen zich enorm in de zeik gezet. Enfin: ze begrepen d’r allemaal niks van. Andere mensen vonden het daarentegen wel weer erg leuk.”

“Als ik terugkijk… Het is eigenlijk te gênant voor woorden in wat voor zalen we gestaan hebben en voor wie we het voorprogramma hebben gedaan. Daar kom ik nu echt niet meer bij hoor! Ik speel nou ergens voor een warme handdruk en een gevulde koek. Maar toen werd er ook nog flink betaald. Als ik dat terugreken, denk ik Mijn hemel. Ongelofelijk!”

“Maar het liep af. Het was op een gegeven moment gewoon klaar. Ik bleef echt met helemaal niemand meer over. Maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Tot m’n 26^ste was ik een enorme muziekfreak, die alleen niet zelf speelde. Ik was dan wel de drumroadie, maar toch… Ik heb het toch maar mooi gedaan. En het grapje heeft zich doorontwikkeld ook!”

“Op een gegeven moment dacht ik: Misschien moet ik nou maar eens proberen in een echte band te gaan spelen. En ook dat heb ik gedaan.”

Echte bands

Na Black Cunt speelt Peter o.a. in Ploink, Dervish, Unapplied Body Manipulation, Conteched, Patriot Hills en in REEL, dat een aantal CD’s uitbrengt en ondanks toeren met Godflesh, The Young Gods, Einsturzende Neubaten en Rammstein “één van de best bewaarde muzikale geheimen van Nederland blijft.”

REEL was, met Nerve, één van de eerste bands, die metal combineerde met dance en industrial invloeden en ze bestaan overigens nog steeds. Onlangs hebben ze zelfs nog een CD uitgebracht. Op pagina 7 van de Industrial Sound Of The Lowlands wordt REEL zelfs lovend omschreven in dezelfde klasse als Rammstein.

Uit die tijd heeft Peter trouwens nog een leuke anekdote. “Rob Frey van Gore was een project gestart en wilde een mix maken van metal en schlager. Mark Drillich van Kong was daarvoor benaderd en die zei tegen mij: Is dat ook niet wat voor jou? Dat wou ik wel proberen! Dus ik ben thuis wat aan het kloten geweest en dat resultaat heb ik laten horen in de studio van Kong, die grenst aan de studio van Tom Holkenborg. Komt Tom op een gegeven moment binnenlopen en zit ik daar met drie helden van mij een beetje te lullen over koetjes en kalfjes. Ik durfde bijna niks te zeggen.”

Remixes

Ook heeft Peter remixes gemaakt. Onder andere voor Scram C Baby, Frozen Sun en Claw Boys Claw. “En af en toe win ik zelfs een mixwedstrijd. Onlangs nog. Maar dan schaam ik me er wel vaak voor, want het kan vaak echt wel beter. Erg trots ben ik wel op mijn remix voor Tröckener Kecks (Niemand Thuis – Patriot Hills remix). Die is ook op CD gekomen. Alleen hebben ze het mooie einde er af geknipt. Juist de climax, maar zo gaat dat!”

“Muziek is wat mij drijft en momenteel zijn er twee dingen die echt heel belangrijk voor mij: WiPe en Crazy/Daisy (een AC/DC tribute band). Vooral in WiPe kan ik erg m’n ei kwijt. Ik heb een driedubbelrol: gitarist, bassist en sampledrukker en we spelen mijn nummers, die ik van voor naar achter maakt. Daar ben ik erg blij mee! We noemen onszelf een vijfmansband bestaande uit twee man.”

Zie je de toenmalige bandleden nog?

En wat doen de andere bandleden ten tijde van Eat ’em and die: Sinner en Slasher? “Sinner (Mark Zwarts) ben ik uit het oog verloren maar het schijnt dat hij ook nog steeds actief in de muziek is. Drummachine Slasher is direct na de demo met pensioen gegaan en is vervangen door zijn neef, de Alesis HR16B.”

De muziek van Black Cunt is te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos. De verzamelde feiten en foto’s van de demo? Die zijn te vinden op Discogs. Meer concertbeelden van Black Cunt, REEL en Conteched zijn te vinden op het YouTube kanaal van Peter Degen.

WiPe is op Facebook: voor nieuwe muziek en tour data. Ga vooral eens kijken naar een concert van één van de meest bescheiden en grappige muzikanten die ik ooit gesproken heb

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de drijfveren van de schrijver van het verhaal over Black Cunt en volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Black Cunt verscheen eerst op Diggin' Demos.