Voulez-vous manger avec moi?

Op zaterdag 9 december treedt het Franse Dom Colmé Trio op in Lewinski. Het culinair podium in de oude sigarenfabriek “Cuba” aan de Waterhoenstraat te Sneek heeft in Dom Colmé een artiest gestrikt, die je zou kunnen omschrijven als een stamppotje van Charles Aznavour en Otis Redding. Dom heeft al meer dan 1.500 optredens op zijn naam staan en o.a. in het voorprogramma gestaan van UB40 en Kim Wilde. Tickets zijn via de website van Lewinski (of direct naar tickets) te verkrijgen voor het concert (19:30 uur), maar ook voor een maaltijd vooraf (18:00 uur).

“Naar huis met een glimlach en liedjes die zich blijven rondzingen”. Dat is wat Dom Colmé z’n Franse publiek al dertig jaar toestopt. De muzikale vakman is innemend, energiek en maakt melodieuze muziek op het snijvlak van rhythm & blues (Otis Redding), soul (Ben Harper) en chansons (Charles Aznavour); niet toevallig ook zijn grote voorbeelden. Het is voor het eerst dat Dom met een band naar Nederland komt, nadat hij in 2017 als soloartiest een liedjesfestival in Zwolle won.

Het bericht Dom Colmé Trio verscheen eerst op Diggin' Demos.

Cassettelabel

Ik heb maar liefst vier oude demotapes opnieuw uitgebracht; elk met een oldschool magazine, digitale downloads en veel bonustracks, die nog nooit door iemand gehoord zijn. Hier lees je meer over de releases en de artiesten én kun je via mail een bestelling doen. De presentatie van de eerste drie cassettes is hier na te kijken.

Dit interview met Peter de Bie en Mieke van der Weij (NPO 1 radio) vond ik echt heel erg leuk. Vijf uur ’s ochtends op en ‘helemaal’ naar Hilversum; dat heeft toch wel iets. Hart van Nederland (SBS6) komt naar je toe … Ze ‘schieten’ voor een half uur aan materiaal en ‘snijden’ vervolgens een item van 2 minuten. Inhoudelijk blijft er dan niet zoveel over, maar wel met je kop op nationale TV. Wie had dat verwacht?

Minstens zo leuk is natuurlijk de lokale TV. Hier een item op RTV Noord.

Ff kletsen met Jan Rietman of Gerja Wolf (NPO 5 radio)? Hartstikke gaaf! Voor iets meer diepgang moet je bij Rock ‘n’ Roll Highschool zijn van Peter Schavemaker (Ice Radio). Bij hem kon ik ook wat meer vertellen over Jerry Turners Moscow Tops.

Een artikel in de OOR is voor elk beginnend label fijn. Oscar Smit schenkt in OOR gelukkig ook aandacht aan de artiesten zélf en schrijft in Oost-online specifiek over de Amsterdamse roots van Jerry Turner. Bij 3voor12 Den Haag zijn de schijnwerpers natuurlijk op Bob Timroffs Het Chateau d’If & Ego Produkties gericht. In het Noordhollands Dagblad schrijft Robert Jan van der Woud vooral over Bob, Carol, Ted & Alice, die in zijn provincie hun demo hebben opgenomen.

In het Dagblad van het Noorden vliegt Peter van der Heide het artikel aan vanuit de uit de hand gelopen hobby van Groninger Marco van Dalfsen. Dat ben ik dus

Al met al heel erg tof. Bedankt aan iedereen die dit heeft mogelijk gemaakt.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de drijfveren van de schrijver van het verhaal over Frans Goossens en de Melkweg of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis cassettes, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo⁽¹⁾ gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw cassettes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Volop aandacht in de pers verscheen eerst op Diggin' Demos.

Wat is een democassette?

Een democassette wordt ook wel een demotape of een demo genoemd. In mijn artikel over de demotape lees je meer over haar betekenis.

Diggin’ Demos demo-archief

Ik probeer alle Nederlandse democassettes die ooit zijn uitgebracht te verzamelen in een archief. Op mijn YouTube-kanaal kun je de demotapes beluisteren. Een meer uitgebreide beschrijving van de cassettes vind je op mijn Discogs-pagina.

Bekendste democassette

Eén van de bekendste demotapes uit Nederland, is de cassette die uiteindelijk leidt tot het debuut van Spinvis (Erik de Jong). Uit een interview met 3voor12 (2002): “Spinvis stuurde ruim twee jaar geleden een demo naar Ferry Roseboom, baas van het Excelsior label. “Dat was het enige label dat ik verdacht van enig begrip voor de zaak. Daar had iemand een stapel demo’s meegenomen naar een feestje in een caravan. De Spinvis demo bleef gedraaid worden. Drie dagen later belde Ferry Roseboom. Twee weken later hadden we een deal.” Het leuke is dat Diggin’ Demos zelfs demo’s heeft van Erik de Jong van vóór Spinvis. Lees en luister maar eens naar The Place Of Haha.

Internationaal zijn de demo’s van On A Friday en Shindig vooral bekend. Zo noemde Radiohead zich, voordat ze Radiohead werden. Onlangs bood iemand vier democassette aan op Ebay voor maar liefst $50.000,-!

Inkoop van democassettes

Zoveel betaal ik niet, maar ik koop ze wel graag van je. Stuur me een mail via diggindemos@gmail.com en maak me blij!

Het bericht Democassette verscheen eerst op Diggin' Demos.

Wat is een demotape?

Een demotape – ook wel demo – is een muziekcassette van een band, die zichzelf wil promoten. Soms professionele studio-versies van hun beste liedjes; vaak ook krakende oefenruimte-opnames. De tape werd vervolgens meerdere malen gedubd en de kopieën werden verspreid om optredens of een platencontract te scoren. Natuurlijk stond de naam van de band en het telefoonnummer prominent op het hoesje, want er moest contact uitgelokt worden. En afwachten maar…

Cassettecultuur

Na de tweede wereldoorlog kwamen er bandrecorders voor thuisgebruik op de markt. De Revox en Ampex zijn daar voorbeelden van. Maar die grote banden leenden zich natuurlijk niet voor promotie. Pas toen de meer compacte viersporenrecorders met cassettebandjes (Tascam, Fostex) eind jaren ’70 betaalbaar werden, ontstond een revolutie in de muziek, die we de cassettecultuur noemen.

Tot die jaren bepaalden radio en platenlabels hoe je naar muziek luisterde en wélke muziek je – wanneer – kon horen. Met de opkomst van de recorders en muziekcassettes konden muzikanten totaal onafhankelijk, zélf bepalen welke muziek ze de wereld lieten horen (Do It Yourself, DIY). Luisteraars kwamen zo niet alleen met meer (alternatieve) muziek in contact; ook zij konden ineens alles zelf bepalen. Muziek opnemen van de radio, een eigen mixtape maken en weggeven. Een normale muziekliefhebber kon zo zélf smaakmaker zijn!

Frans de Waard is – met zijn cassettelabel Korn Plastics – een van de sleutelfiguren in de Nederlandse cassettecultuur. Hoewel Frans vooral experimentele, electronisch muziek maakt en uitgeeft, biedt zijn eerste Nederlandse Cassette Catalogus (1983) een representatief beeld van de vele cassettes die in die tijd in ‘eigen beheer’ of door een cassettelabel zijn uitgebracht.

In de catalogus zul je trouwens geen demo’s aantreffen; die zijn immers nooit écht bedoeld om uitgebracht te worden, maar de ‘eigen beheer’ cassettes en DIY-mentaliteit waren natuurlijk een enorme inspiratie voor de vele bandjes die begin jaren ’80 ontstonden. Je voelt de creativiteit in de demo’s uit die tijd. ‘Platen maken’ en optreden zijn niet langer onbereikbaar; je mag erover dromen!

Popkollektieven

Ook popkollektieven jagen het enthousiasme aan. Zij bieden muzikanten een platform en advies om hun dromen na te jagen. Daarnaast stellen gemeenten popbeleid op en er ontstaan (mede daardoor) meer en meer studio’s waar demo’s opgenomen kunnen worden. Je ziet het ook aan de cassettes en hoesjes. In het tweede deel van de jaren tachtig gaan ze er allemaal wat professioneler uitzien.

Demorubrieken in muziekbladen

De Nederlandse Cassettecatalogus van Frans de Waard gebruikte informatie uit het muziekblad Vinyl, dat in haar 13e editie (april 1982) een overzicht van cassettelabels bood. Oscar Smit recenseerde demo’s voor dat muziekblad. Andere bekende demorubrieken zijn: Thuiswerkpagina van Music Maker, Demo van de Maand (Aardschok) en Demontage (Fret).

Rauw en spontaan

Hoewel de meeste artiesten met hun demotape een écht platencontract hopen te scoren, zweren sommige muziekfreaks juist bij de spontaniteit en het rauwe geluid dat snel op cassette is gezet. Vooral in de metal- en punkscene worden demotapes vaak hoger aangeslagen dan de gepolijste eindproducten van een lange plaatopname.

Waar de meeste bands zo rond 1995 stoppen met het uitbrengen van demo’s op cassette, zijn ze in subgenres als hardcore en black metal trouwens gewoon stug door blijven gaan.

Intiem en persoonlijk

Intiem. Persoonlijk. Een demotape is de meeste dierbare schepping van een (kwetsbare) artiest.

De immer empathische Homer Simpson snapt dat als geen ander

Cassettebandje met dromen

Ik doe onderzoek naar democassettes. Wat is het verhaal achter deze tapes? Wat is hun plek in de muziekgeschiedenis? Ik archiveer de demo’s, interview muzikanten en schrijf verhalen over demotapes om te voorkomen dat hun muziek vergeten raakt. Eén vraag probeer ik altijd terug te laten komen. Wat waren jullie dromen? En natuurlijk is het leuk om te horen wat ervan terecht gekomen is.

Sommige band zijn ‘doorgebroken’, zoals dat zo mooi heet. Zelf heb ik cassettes van The Place Of Haha, waarop je de Nederpopklassiekers van Erik de Jong (Spinvis) in het Engels kunt horen. De zangers van Bløf, Rowwen Hèze en Johan? Die hebben allen ook in andere bandjes gespeeld. Maar minstens zo mooi zijn de demotapes, die ijdele hoop bleken te zijn.

Een demotape is cultureel erfgoed

Ik vind het leuk om onbekende muziek ‘bloot te leggen’. Dan voel ik me de archeoloog – de schatgraver – die ik ooit worden wou. Van de demo’s die ik verzamel wil ik een archief gaan aanleggen.

Heb jij thuis demo’s, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Was je vroeger een programmeur, boeker, producer of journalist die deze bandjes toegestuurd kreeg? Of heb je zelf een demotape gemaakt? Maak me blij en stuur me een mail via diggindemos@gmail.com!

Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis. Cassettes hebben niet het eeuwige leven, dus wacht er niet te lang mee 

Het bericht Demotape verscheen eerst op Diggin' Demos.

In het lange verhaal over Social Security vertelt Jos Haijer over de aanbieding van het grote Phonogram (1981): “Het label en Joël Komkommer, die net Spargo had gedaan, zouden ons wel even populair maken. City Square zou de hit worden! Maar na de opnames in de Wisseloord Studio’s besluit het label dat eerst You’re Always Dancin’ als voorproefje uitgebracht zou worden. Waarom? Ik heb geen idee. Maar het nummer deed niks en toen brachten ze City Square ook niet meer uit. Met Top Hole konden wij Wisseloord niet betalen, maar die productie, ondanks alle goede faciliteiten: het was vlees noch vis. We zaten daar volgevreten te tafelvoetballen met Def Leppard.”

Joël Komkommer heeft het verhaal gelezen en een lange reactie geschreven! Niet alleen beschrijft hij de stroeve productieperiode bij Wisseloord vanuit zijn perspectief, maar Joël voegt ook wat liefdevolle muzikale herinneringen toe over Social Security bandleden Martin Ploeg en Harrie Zandstra.

Reactie Joël Komkommer

“Leuk stuk over Social Security, of The Security, zoals ze zich later gingen noemen. Desondanks strookt niet alles met mijn herinneringen, speciaal met betrekking tot de opnames in de Wisseloord Studio’s. Vandaar dat ik in de pen klim.

Martin Ploeg

Ergens begin jaren ’70 kwam Martin Ploeg uit Den Helder in onze band Good Grief spelen. Behalve Martin op bas en ik bestond die band verder uit Henri Bekking en Sander en Bart Jansen (later betrokken bij de start van de roemruchte Studio 150). Aangezien Martin nog geen woonruimte in Amsterdam had en ik in een kraakpand woonde in de Spaarndammerbuurt, trok hij bij mij in. Het was een wilde tijd vol muzikale uitspattingen. Het drumstel en de gitaren stonden gewoon in de woonkamer, evenals zijn behoorlijk uitgebreide toetsenverzameling en het was de zoete inval daar.

Hot Liquid

Experimenteren en opnemen deden we naar hartenlust, hetgeen uiteindelijk resulteerde in de Friesland sessies, met de groep Hot Liquid, bestaande behalve Martin (toetsen), ik (drums), Michiel Koperdraat op bas en de legendarische Henri Bekking op gitaar.

Henri had een boerderijtje in Friesland waar we tot laat lawaai konden maken en zo togen we ieder jaar met alle spullen in een bestel-eend, minimaal een week naar het Noorden, waar we konden jammen en opnemen wat we maar wilden. Vrijheid en experimenteren stonden bovenaan en sommige opnames uit die tijd zijn gelukkig, ondanks de vaak zeer krakkemikkige kwaliteit (het meeste was nog mono op een oude Revox-bandrecorder met een paar strategisch geplaatste oude microfoons opgenomen) bewaard en inmiddels gearchiveerd door Michiel Koperdraat; een behoorlijke klus kan ik je zeggen.

Veel meer is er toen niet mee gedaan, op een paar gigs na, helaas. Nog steeds heeft dit unieke muzikale experiment een warme plek bij alle betrokkenen en behoort het zeker wat mij betreft tot het beste wat ik ooit heb gemaakt.

Afijn, we bleven dus vrienden, Martin en ik. Inmiddels was ik verhuisd naar een woonboot (de Nathals) aan het IJsbaanpad, bij het Olympisch stadion. Martin logeerde vaak periodes van maanden, zelfs jaren op de boot en we hadden meerdere muzikale projecten, waarvan vooral De Halsband en The Pickles noemenswaardig zijn. Inmiddels verdienden we ons brood met spelen en waren zowel Martin als ik veel op tournee met diverse amusementsorkestjes, gelegenheidsformaties en ik speelde zelfs met wat grote namen uit die tijd. We werden ook steeds beter natuurlijk, het was een goeie tijd en áls we dan weer eens samen konden spelen leefden we ons uit met vrienden in jamsessies en veel cannabis en dergelijk.

The Softies

Ik kwam inmiddels in aanraking met punk en vooral de rauwheid en vrijheid van die muziek sprak me aan en voor ik het wist toerde ik met The Softies door Nederland en Europa. Martin bleef steeds vaker in Friesland hangen, hij speelde daar ook met andere groepen en in de buurt van Heerenveen kreeg hij een huisje, vlak bij Luinjeberd, waar toevallig dus ook de Blue Tape Studio was gevestigd. Daar ontstond eigenlijk het contact met Hoogenboezem en Social Security.

The Pickles

Toen The Softies in 1979 stopten, pakte ik de draad gewoon weer op met m’n eigen bandje The Pickles (Steef van den Broecke – gitaar, Thijs Vermeulen – bas, Jimmy Campagnola – saxofoon, Alan Evans – toetsen, Egon Djawa – percussie en ik zei de gek). Via Sander en Bart Jansen kwam ik terecht in Studio 150 op de Lauriergracht, waar ik met Peter Riebeek allerlei vage producties deed en ook Coconuts met de Pickles opnam (De B-kant werd overigens opgenomen in de Blue tape Studio). Dat werd zowaar aangekocht door WEA en een bescheiden succes bij vooral de toentertijd vele populaire piratenzenders in en rond Amsterdam en vanaf dat moment ging het snel.

Spargo

Via Rockaway Boulevard en nog meer kleine hitjes met bandjes als Paolo Passionato & the Pennies From Heaven kwam de grote doorbraak met Spargo en werd de kleine 8-sporen Studio 150 ineens een hitfabriek en breidden we snel uit naar 24-sporen en werd het serieus.

Social Security

Martin was inmiddels toegetreden tot Social Security, een bandje uit de buurt met potentie, dat zei iedereen en ik zag dat ook. Behalve Martin op toetsen bestond de band uit Bob Schaafsma op bas en (de veel te vroeg overleden) Joop Mols op drums, plus zanger-gitarist Harrie Zandstra.

Joël Komkommer over Harrie Zandstra

Vooral Harrie trok de aandacht. Zijn stemgeluid was magisch. Hij heeft een ingebouwde exciter in z’n keel, zei ik wel eens. De man had een zogenaamd absoluut gehoor. Door een toon in zijn hoofd kon hij iedere noot relateren en dat gecombineerd met een werkelijk groot muzikaal inzicht en voldoende techniek maakte een unieke sound. Die toon was hij allerminst blij mee, zo zei hij ooit. Het was gekmakend soms; vooral als geluiden niet op ‘zijn pitch’ waren gestemd. Dan kreeg zijn gelaatsuitdrukking iets getormenteerds, wat weer resulteerde in dat prachtige randje in zijn stem.

Harrie klonk op z’n beste momenten als een kruising tussen Todd Rundgren en Brian Wilson, met een randje Neil Young, werkelijk fenomenaal. Ik wilde persé met de man samenwerken en bracht hem, samen met Social Security in contact met Arjen Witte, de toenmalige baas van uitgeverij WEA. Al snel werd een deal gemaakt met Phonogram voor opnames. Als technicus kreeg ik een piepjonge Ronald Prent toegewezen met wie het goed klikte.

Wisseloord Studio’s

Er waren grootse plannen met de band, maar je moet dat wel in het perspectief van die tijd plaatsen. Muziek was big business en een bandje met een aanstekelijke hippe sound, dat wilde wel. Investeringen voor een productiemaatschappij mét geluidsstudio waren relatief laag vergeleken bij de verkoopcijfers wanneer een singletje aansloeg. Er werden dan ook vele toezeggingen gedaan; zeker over de te volgen koers en de releases.

Ongetwijfeld werden er ook toezeggingen gedaan die niet werden waargemaakt. Alles voor de goede vrede en een snel en glad productieproces. In het Wisseloord complex liepen ook allemaal snelle boys met tapes en contracten en als je een contract had, kon er veel. De band had met Arjen Witte een enthousiaste fan met wat overwicht en ik had als producer ook net gescoord, dus er was echt van alles mogelijk, mits we maar singles maakten. De platenmaatschappij vond eigenlijk alles wel best, als er maar snel opnames kwamen.

Josh Haijer

Inmiddels was Jos Haijer bij de band gekomen als zanger. De groep zocht iets meer performance en dachten met hem gelijk wat meer charisma in huis te halen. Jos bleek tegendraads. Hij wilde niet meegaan in de oorspronkelijke ideeën van Phonogram en wilde liever zijn eigen dingen doen. Begrijpelijk, maar lastig als je dit alles moet produceren. Er ontstonden ellenlange discussies over arrangementen en interpretaties. Het bleek dan ook niet te werken, ondanks de dure studio en al het verzamelde talent.

Nadat de mixen klaar waren besloot de platenmaatschappij in overleg met de A&R-afdeling in te zetten op een nieuwe versie van Dancing, want dat klonk allemaal toch net wat dansbaarder. City Square zou dan eventueel de opvolger kunnen worden, maar de single flopte, ik stapte eruit en de platenmaatschappij had er ook geen fiducie meer in; ze maakte er een tax write-off van.

Joël Komkommer. En toen?

Met Martin bleef de vriendschap en werd met o.a. zangeres Rini Oudhuis (Bibi Martin) en Bernie Dunn (teksten) een nieuw project gestart in Studio 150: Look at me van Bibi Martin.

Voor twee stukken werd Harrie erbij gehaald voor wat achtergrondkoortjes. De arrangementen van de koortjes van Harrie en Martin op bijvoorbeeld Nightlife en vooral Tears, zijn nog steeds een lust voor het oor. Zoals ze samen konden arrangeren en een koor ‘zetten’ heb ik nooit beter gezien. Een stem als Harrie komt niet zo vaak langs.

De samenwerking met Martin vertroebelde en ik spreek hem eigenlijk nooit meer sinds hij naar Groningen verhuisde. Ik bleef tot eind ’90 producties en techniek doen. Met enkele grote namen dus. Mijn laatste productie was voor Basta records met de Gigantjes; mijn laatste techniek-klus voor het startende Top Notch met Extince, die er dit jaar verdiend een Edison voor kreeg.

Al met al nog een heel verhaal. Alle genoemde nummers en producties zijn terug te vinden op Soundcloud; het meeste via Youtube. Mocht je meer info willen, laat het weten. En laat maar komen al die mooie oude verhalen uit die tijd.

Groetjes, Joël Komkommer”

Het bericht Joël Komkommer over Social Security verscheen eerst op Diggin' Demos.