Walter: “Master Giel begon in oktober 1981, toen drie vrienden uit de VWO-tijd aan de TU Eindhoven (TU/e) ging studeren: Gerard (“Giel”) Gielkens (zang), Paul Donners (cornet) en Walter Goyen (gitaar). Samen met Rob Timmermans (drums) en Lucien van Neer (bas) begonnen de eerste repetities in de Limburgse thuisbasis Geleen.

We waagden ons als echte amateurs aan nummers van o.a. The Police, Doe Maar, Raymond van het Groenewoud, 10cc, Gruppo Sportivo, Vitesse, Spider Murphy Gang en alles wat we maar leuk vonden. We noemden de mengelmoes van stijlen in eerste instantie new waverock. Muzikaal was het eerlijk gezegd vaak veel te hoog gegrepen, maar we hadden enorm veel plezier en ons enthousiasme leek voor het publiek wel aanstekelijk.

Vrij snel schreven we ook eigen nummers, met invloeden uit o.a. ska, reggae, pop en een beetje rock. Vaak schreef Gerard de teksten en ik de muziek. Songs met lekkere studentenhumor, zoals “Groentesoep met Balletjes”, “Mijn Oma”, “Broodje Kebab” en “Paint a Pony”. Het eerste optreden vond plaats in 1982, in de bar van St. Michiel, ons oude VWO in Geleen.

Studievriend en toetsenist Eric Broos kwam de geleden versterken met zijn Fender Rhodes (“zeul-able”, niet portable) en een heuse synthesizer.”

Master Giel de studio in

“In 1983-1984 vonden we het tijd voor serieuzer promotiemateriaal. We doken daarom in de studio van Star Sound Productions in Geleen. Daar namen we twee nummers op: “Retourtje Hemel” en “Anne”, dat we in eigen beheer uitbrachten op cassette. We hadden nog geen internet en e-mail. Het is onbekend hoe groot de oplage was en naar wie we die allemaal verstuurd hebben, maar echt érg leuk om na ruim 40 jaar te ontdekken dat één van onze cassettes kennelijk in handen is gekomen van Diggin’ Demos / Marco van Dalfsen.”

De droom

Walter: “Persoonlijk denk ik dat we op muziekgebied geen serieuze verwachtingen hadden; ik in ieder geval niet. Heel stiekem droomden we misschien over zoiets als Doe Maar, dat was wel een groot voorbeeld. Maar we waren echte hobbymuzikanten, een vriendenclubje, repeteerden in de weekenden in Geleen en later Spaubeek (in de garage van mijn ouders). Het ging echt om de lol. We hadden een heerlijk, vaak melig gevoel voor humor en de meesten van ons waren in alle eerlijkheid geen heel grote musici. Kortom: we hadden allemaal niet het idee dat we ooit succesvol zouden worden en die ambitie hadden we ook niet.

Het hoogtepunt

We traden op diverse plekken in Limburg op. Een van de hoogtepunten was dat we openingsact mochten zijn bij het “Helter Skelter Festival” in Elsloo, 1987. Een festival van Stichting Popmuziek Limburg, dat leidde tot een officieel wereldrecord van Guinness Records, met veel bands op meerdere podia. We traden ook op bij Skunx-dubbel, een soort opwarmer aan de vooravond van Pinkpop, dat destijds nog in Geleen plaatsvond.

Er was zelfs kort een soort fanclub via een enthousiaste fan en vriendin van de band, maar vermoedelijk bestond die fanclub uit slechts een handjevol leden. Diezelfde vriendin ging in de tv-wereld werken en via haar leek er zelfs een kans op een optreden bij het tv-programma van Tineke de Nooij. Helaas koos de omroep op de valreep voor topzangeres Lori Spee, die ook in Geleen woonde. Een grote teleurstelling voor ons, maar natuurlijk wel begrijpelijk. De gedroomde doorbraak kwam er dus niet van. Met een vette knipoog pasten we wel de titel van onze Doe Maar-cover “Doris Day” aan naar “Lori Spee”.

Zoals dat met bands gaat, volgden in de circa vijf à zes jaren van ons bestaan enkele bandwisselingen. Toen Rob ging werken, volgden enkele drummers en ook een nieuwe bassist. Lucien ging trombone spelen en met Huibert Crijns op altsax hadden we ineens een heuse blazerssectie. De nieuwe bezetting leidde tot een duidelijkere eigen sound, met wat meer ska/reggae, mede omdat we fan waren van bands zoals Doe Maar. Uiteindelijk veranderde de bandnaam van Master Giel naar Fase 3.

En toen?

Ergens in 1987 gingen enkele bandleden afstuderen en viel de band definitief uit elkaar. Frontman / zanger Gerard overleed jaren later helaas veel te jong, dus een reünie zal er nooit van komen.

Enkele leden van Master Giel vormden in die tijd samen ook de carnavalsband Sjeive Drèk (“zaate hermenie”). Daarmee maakten ze jarenlang de Geleense carnavalswereld onveilig. Paul en Walter schreven diverse carnavalsnummers. Later maakte Walter voor de Geleense radio-omroep nog een jingle, die hij mede opnam met Master Giel-toetsenist Eric Broos.

Walter is altijd wel actief gebleven in de muziek. Hij speelt nu gitaar in de coverband Geehive en werkt solo aan enkele nieuwe muziekprojecten in diverse genres. Mede door de ontdekking van Diggin’ Demos gaat Walter in de loop van 2026 werken aan het opfrissen en re-arrangeren van enkele oude songs van Master Giel / Fase 3, met hulp van moderne technieken (Ai). Voor wie nieuwsgierig is: op YouTube vind je al een nieuwe versie van het nummer “Pech”. Meer volgt hopelijk in de loop van 2026, wat via @GridLimes te volgen is.”

Wil je meer weten over Master Giel of heb je nog leuk beeldmateriaal, geluidsopnames of krantenartikelen, neem dan gerust contact op met Walter Goyen.

De muziek van Master Giel is ook te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos. Detail-informatie en foto’s van de cassette? Kijk daarvoor op Discogs. Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de zijn drijfveren en volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Master Giel verscheen eerst op Diggin' Demos.

Ben vertelt: “De band FOUT was redelijk succesvol in en rond Rotterdam in het begin van de jaren ’80. Niet omdat we zo goed waren, maar vooral omdat we een Nederlandstalige band waren. We noemden het zelf Nederlandstalige 4-persoons-rock. Het was de tijd van Toontje Lager, Frank Boeijen, Doe Maar et cetera en daar pasten we heel goed tussen. We waren zelf grote fan van de Rotterdamse band Noodweer.”

“Het was een band met eigen werk en dat sloeg toen best aan. We hebben toen bijna een talentenjacht gewonnen. Er was één nummer met hitpotentie. Dat nummer heet “Niets Meer”. Er is zelfs nog eens een stel mensen van een KRO-programma bij ons langs geweest in de oefenruimte omdat ze dat nummer ergens hadden gehoord. Nadat ze de rest van het repertoire hadden beluisterd hebben we ze nooit meer gezien.”

Meer informatie gevraagd over Fout

Heb jij aanvullende informatie of anekdotes over de band? Laat me dat dan weten. Ik verwerk dat in dit artikel en zo schrijft het verhaal over de band zich dan vanzelf verder.

Reageren kan onder het artikel, maar je kunt mij ook een mail sturen met diggindemos@gmail.com. Heel erg bedankt!

De demotape is ook te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over z’n drijfveren of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Fout verscheen eerst op Diggin' Demos.

Een duidelijke reactie die ik respecteer, maar ik baal wel enorm. In de afgelopen anderhalf jaar was ik nét wat meer te weten gekomen over hem. Google had mij een emailadres gegeven en ook was ik erachter gekomen dat hij niet alleen bassist was van Electric Party, maar tevens van een tweetal andere obscure Amsterdamse band uit de eighties: Blackout en Moscow Tops.

Dit is de demo van Electric Party, waarmee mijn onderzoek begint. Als je op play klikt kun je tijdens het lezen luisteren naar een paar nummers van de band. Onderaan dit artikel is ook nog een luisterlink geplaatst.

De zoektocht naar Electric Party

Tot 2016 was de groep Electric Party helemaal in nevelen gehuld. Het hoesje van hun officiële cassetterelease Work beschreef dan wel de bandleden: DJ Solo (zang, synthesizer), Leo Low (bas, synthesizer), Ed Z. (saxofoon), Ronald TR (drums) en Monique (zang op één nummer), maar daaruit was alleen met zekerheid te stellen dat Ronald TR een drumcomputer is.

Mijn versie van de cassette, die ik in de zomer van dat jaar op de kop tik, is een handgemaakt promotie-exemplaar met iets meer informatie. De twee achternamen (Wernaert en Zirkzee), die dat hoesje prijsgeven, geven mij een heus beginnetje voor een jarenlange speurtocht.

Ed – Eduard (?) – Zirkzee heeft een Facebook-pagina, maar helaas is daar na januari 2016 geen enkele activiteit meer op te zien. Er wordt niet gereageerd op een vriendschapsverzoek en de paar “vrienden” van hem blijken ‘m eigenlijk niet te kennen. De mail aan Leo blijft zoals gezegd jarenlang onbeantwoord en ook een brutaal bericht aan zijn werkgever lokt geen teken van leven uit. DJ Solo is op dat moment de laatste strohalm waar ik mij aan vast kan grijpen.

DJ Solo

Even denk ik dat DJ Solo een alias is van Jerry Turner, want ik ontdek dat Leo en Ed in zijn band Moscow Tops hebben gespeeld en Jerry is niet vies van aliassen. Maar Jerry moet mij teleurstellen. Ik merk zelfs enige wrok aan zijn kant. DJ Solo – een dj uit de Mazzo, zo vertelt hij mij – zou zijn bandleden hebben afgepakt.

De Mazzo! Dat is dan toch weer iets om verder op te rechercheren! Muzikaal iederkenner Oscar Smit heeft alleen nooit van hem gehoord, dus ik benader Eddy de Clercq in mei 2018 via Messenger met de vraag of hij de dj wėl kent. Tweeënhalf jaar later krijg ik m’n reactie: “Jouw vraag omtrent Electric Party zal onderhand nu wel beantwoord zijn neem ik aan. Er is wat je noemt een gezonde hype rondom deze opnames aan de gang.”

Ask. Believe. Receive

Hij klopt wat Eddy zegt. Er heerst een hype en ik heb DJ Solo inderdaad al een poosje gevonden. Maar wat hij niet weet is dat tijd daarbij geen enkele factor heeft gespeeld. Was het geluk? Volhardendheid? Voorzienigheid? Aangespoord door zeker drie hippe Amsterdamse platenlabels, die lucht kregen van mijn speurtocht, had ik een artikel geschreven over Electric Party en DJ Solo opgeroepen zich te melden. En zowaar, tijdens de kerst van 2019, reageert René van Rijn. Eindelijk kan ik de vragen stellen die al zoveel jaren op mijn lippen branden.

Een maand later ontmoet ik René in persoon. Bij hem thuis. En je gelooft het niet… op exact dezelfde plek als waar het verhaal veertig jaar geleden begon. Toen gekraakt en in het middelpunt van heftige rellen met de ME; tegenwoordig een statig pand in een rustige buurt. De nieuwe rechtmatige eigenaar heeft er wat moois van gemaakt, maar heeft René nooit kunnen wippen. Het lijkt veel over zijn eigengereide persoonlijkheid te zeggen.

“Wat jij in je leven hebt meegemaakt, doe ik op één dag”

René neemt mij mee in zijn verhaal: “Ik was 14 jaar en bezocht een concert van Santana in de Ahoy (8 december 1973, red). Tegen het eind van het optreden moest ik ontzettend nodig plassen, maar ik verdwaalde in de krochten van het enorme gebouw. Op goed geluk opende ik op een gegeven moment een deur en zag daar Carlos Santana staan. Ze waren net van het podium gekomen. Ik mocht met ze mee naar de kleedkamer. 

Twee van de bandleden bediscussieerden een elpee, maar konden niet op de naam komen. Al plassend draaide ik me om. Dat is die en die plaat! Onder de indruk van mijn onbeschaamdheid mocht ik blijven. M’n eerste feestje. En wat voor één. Later ben ik door Carlos persoonlijk op de taxi terug naar huis gezet. Ik woonde toen nog in Delft. Mijn vader was woedend. Hij had staan wachten op het station en geloofde m’n verhaal natuurlijk niet.”

Het zou het begin zijn van een lange reeks feestelijke ontmoetingen met internationale popsterren en Hollandse jetset.

De Palm

“Het feest zette zich voort toen ik in Amsterdam ben komen wonen. In de zomer van 1977. Vlak voordat ik 18 werd. En eigenlijk is dat feest nog steeds bezig. Zo moet je m’n leven ongeveer zien.

Ik ging aan de lerarenopleiding d’Witte Lelie Nederlands en Engels studeren, maar dat duurde maar even. Twee maanden om precies te zijn, want toen ik in De Palm ging werken, viel ik met m’n neus in de rock ’n roll boter.

De Palm – op de Oudezijds Voorburgwal – was in die tijd het hotste café van Amsterdam, waar alle populaire bands van dat moment kwamen. Herman Brood. The Meteors. Phoney & the Hardcore. Nina Hagen. Zij verzamelden zich daar voor ze gingen optreden, maar er kwamen ook allerhande bekende acteurs en kunstenaars. De Hells Angels gebruiken de kroeg bovendien als een soort dependance van hun clubhuis.”

Chez Nelly

“De Palm en en Chez Nelly waren in de jaren 1970 tot 1980, de absolute hang out voor de young en forward looking creative crowd in Amsterdam. Heel wat BN’ers vonden daar de moederschoot van hun loopbaan. Denk aan Herman Brood, Gert-Jan Dröge en Henk Schiffmacher. Zij werden daar gerijpt en gesteund, mentaal verward en als nodig weggehoond, door een creatieve bende, die als het warme bad voor de geest was.”

René voelt zich als een vis in het water en weet zich goed te mengen in de scene. Hij vertelt over de eerste keer dat hij Gert-Jan Dröge voor de deur van diens nachtcafé Chez Nelly ontmoette. “Daar gingen we altijd na afloop heen. Ik kwam er m’n eerste keer met Nina Hagen en een Hell’s Angel. Beiden mochten meteen naar binnen, maar bij mij vroeg hij naar mijn naam. Ik ben René en ik werk in De Palm.” Zet een deftige stem op: “Goed zo René. Als je d’r over een maand nog werkt, mag je naar binnen. Een week later was het al zover. Bijzonder. Zo leerde ik ze langzaam allemaal kennen.

Niet alleen Herman Brood, Kees Meerman en de rest van The Wild Romance, maar ook een heleboel andere muzikanten. Ik kon ook met iedereen goed opschieten. Het waren mijn soort mensen. De kunstenaars, acteurs, modeontwerpers, muzikanten, de Hells Angels en natuurlijk al die mooie, bijzondere meisjes.”

Incrowd

Dat René tot de incrowd behoort blijkt wel uit een kwartetkaart die ik van vaste klant Edith van Loo krijg toegespeeld. In het door haar en Jan-Willem Vaal gemaakt spel hadden René van R., Freddie (Cavalli), David (Hollestelle) en René van A(sselt) er zelfs hun eigen categorie.

René: “Als de Wild Romance (Freddie Cavalli, Dany Lademacher & Cees Meerman) arriveerde kwam Coach Koos, hun manager, steevast naar mij toe met de woorden René, zorg dat de jongens hier blijven, dan ga ik Herman zoeken, die ergens rondzwierf. Terwijl hij daar mee bezig was belde hij nog minstens twee of drie keer naar De Palm. René, zijn de jongens er nog? Houd ze vast, hè? Hoe hij het voor elkaar kreeg is me nog steeds een raadsel, maar binnen een uur kwam hij dan voorrijden in zo’n foute Amerikaans pooierbak. Dan toeterde hij drie keer, wat het teken voor de band was dat hij Herman had opgeduikeld, die hij natuurlijk niet alleen in de auto durfde te laten, bang als ie was dat Brood er weer tussenuit kneep.”

Het ontstaan van Electric Party

René vertelt: “Zonder Leo had Electric Party nooit bestaan. Een jaar of drie voordat we zo heetten, was ik al met hem aan het klooien met muziek. Op zolder, weet je wel? Als ik dan een nummer in m’n hoofd had, dan zong ik hem dat voor. Hij speelde de bas; ik programmeerde de drumcomputer en schreef de teksten. Zo zijn we begonnen.

Jaren later hadden we een pand gekraakt in de Jordaan en daar een studio ingebouwd: de Fetisj Sound Studio. Het was onze studio. Ernst Voss, Jan-Willem Vaal en Bob Pieck… iedereen had wat ingebracht. Ook mijn spullen stonden daar. Ik had een TR-808 drummachine en een synthesizer.

We woonden ook allemaal in één huis en verdeelden de studiotijd. Doe jij vanavond wat? Nee? Dan ga ik aan het werk. Ernst en Bob deden veel dingen in het weekend, want die zaten doordeweeks op het Rietveld. Leo en ik werkten meestal ’s avonds. En dan werd het vaak laat, want dat beviel mij het beste. Ik ben een nachtmens. In die uren zijn Leo en ik begonnen met onze muziek op te nemen.” Het eerste resultaat Build and Rebuilt komt op de Fetisj verzamelcassette For There Is No Heaven te staan en wordt op 24 oktober 1982 op de VPRO-radio uitgezonden. Het vormt voor het duo de aansporing om de nummers te maken die uiteindelijk op Work terecht komen.

“Op een gegeven moment hadden we een aantal basisnummers staan, zoals Street Beauty. En daar paste naar ons idee heel erg goed saxofoon bij. Daarop vroegen we Ed Zirkzee van Leo’s andere band Moscow Tops of hij met ons mee wilde doen.” Ook Ad Bosters van die band speelt op drie nummers gitaar mee.

In deze bezetting maakten we Work. Ernst en Jan Willem maakten het hoesje; zij waren de creatieve motor achter Fetisj.” Weifelend: “Als er 50 van gemaakt zijn, dan is het veel. Honderd misschien? Ik heb er zelf niet eens één! Eigenlijk maakten we de tapes vooral om naamsbekendheid te creëren.”

Het eerste optreden van Electric Party

De cassette valt in de smaak en de band krijgt een uitnodiging voor een optreden in de Melkweg. Tijdens de Provinciepopweek: een soort Noorderslag, waarop elke avond twee tot drie bands speelden, zodat de hotste bands uit heel Nederland aan de beurt waren geweest. René: “Dat kwam écht uit de lucht vallen. Heel erg leuk, maar toen moesten we wel een band bij elkaar zoeken.”

Het optreden in de Melkweg, op 16 januari 1983, komt echter te snel. Ed, René en Leo treden op zonder gitarist en mét drummachine. Om en om bespelen de mannen de synthesizers en Monique, die op Work het nummer Tension meezong, zingt ook een paar nummers mee. Twee nummers belanden op de cassette, die het Milkyway cassettelabel uitbrengt van het festival.

“Monique Koolen was een vriendinnetje van mij. In die tijd één van de meest gevraagde fotomodellen van Nederland. Zij wilde perse een liedje zingen op Work en zingt ook mee tijdens Provinciepop. Ze had een goede stem, niet?” René lachend: “Maar het was wel het begin van het einde van de relatie. Dat soort dingen moet je niet gaan mengen, weet je…”

Introducing the band

Er gaan verschillende lezingen rond over hoe het duo Electric Party uiteindelijk uitgroeit tot zeskoppige liveband. Volgens René “kwam op een gegeven moment Rudolf, een vriend van saxofonist Ed, ook mee pielen. Zo begon een band te ontstaan”, maar de namen die René tijdens ons gesprek laat vallen – Japie Blok (drums), Rudolf Eeken (gitaar) en Jan-Willem van Kruyssen (keyboards) – waren voor mij natuurlijk weer een mooie aanleiding om verder op onderzoek te gaan en zoveel mogelijk alternatieve feiten boven water te krijgen. In ongeveer twee jaar lukt het me ook om de andere bandleden te vinden en te spreken.

Jaap Blok

Jaap was klaar met het ego van frontman Jerry Turner en heeft het idee dat de bandleden van Moscow Tops toe waren aan een nieuwe zanger. Die vonden ze in René, die in hetzelfde kraakpand woonde als Ed. Jaap: “René was een buitenbeentje; hij hoorde eigenlijk helemaal niet bij de band. Het verbaast me eigenlijk wel een beetje dat jullie contact hebben. De Fetisj scene was een stel weirdo’s en egocentrische figuren.”

Rudolf Eeken

Rudolf heeft geen idee waarom Ad Bosters niet gewoon de gitaar weer oppakte, maar weet zeker dat hij niet geïntroduceerd is door Ed: “Ik zocht begin 1983 een nieuwe band. Op de KRO-radio kon je oproepjes plaatsen in een soort vacaturebank en daar reageerde Leo of René op. Jaap zat er toen al bij en Jan-Willem kwam 2-3 repetities na mij ook bij de band.”

Jan-Willem van Kruyssen

Jan-Willem denkt hardop na: “Ik ben nooit zo met het verleden bezig. Ik start steeds nieuwe dingen en ga dan weer door. Ik moet echt even nadenken over hoe het ook alweer zat.” Na een lange pauze: “Ik weet niet meer hoe ik erbij kwam. Ik kwam uit de klassieke hoek, had acht jaar een piano-opleiding genoten en wilde leren improviseren. Tegelijk dat ik met Electric Party startte zat ik in nog twee bands en had ik mijn eigen combo.”

Over de band en de muziek

Rudolf kijkt met veel plezier terug op die tijd: “Ik had al in heel veel bands gespeeld, zoals Mind The Gap, 1010 TP en Frozen Tears. Ook gaf ik gitaarles op het Muziekpakhuis aan de Lijnbaansgrachts en deed ik aan een soort bandcoaching. Van alles en nog wat. Ik speelde ook vele muziekstijlen, maar wat Electric Party met gitaar wilde, dát vond ik vele malen interessanter. Het ging veel verder dan het standaardding waarbij je akkoordjes staat te slaan. Zo’n invulling van het bandgeluid, zoals je die ook bij U2 of Simple Minds hoort, is zoveel creatiever. Dat vond ik dus heel erg leuk.

Daarnaast waren de nummers vanuit de synthesizer bedacht en zorgde de saxofoon voor een prachtige klankkleur. Die combinatie was zo’n boeiende mix. Ik vond het muzikaal enorm interessant! Mijn eerste liveoptreden was ergens in de kroeg. Als try-out voor het optreden dat we twee dagen later zouden geven voor KRO Rock Tempel.”

Ook Jan-Willem vond het een mooie periode. “Voordat ik erbij kwam deden ze de synth er een beetje naast. Ik nam een bataljon van zeven toetsinstrumenten mee, zoals de Vox Organ, Fender Piano en mini-Moog. En hoewel René het voor het zeggen had in de band en mijn werk een soort invuloefening was, herinner ik mij de fijne sfeer daar in die gekraakte huiskamer achter het Concertgebouw. In die tijd had ik wel wat met de new wave van New Order en Joy Division en door de muzikale spanning van Electric Party ging ik ook zélf nummers maken. Ik ben niet lang gebleven en na een kort jaar ging ik film- en tv werk doen – dat was nog spannender – maar dankzij deze tijd ben ik als componist door het leven gegaan. Het is mijn levenswerk geworden.”

KRO Rock Tempel

Rudolf: “Heel veel bands stuurden in die tijd demo’s naar de KRO om mee te mogen doen met hun groepenpresentatie.” Electric Party werd geselecteerd en het optreden in jongerencentrum De Koog (Noord-Scharwoude) werd zelfs uitgezonden via de radio. De band pakt het professioneel aan en er wordt zelfs een heuse fotoshoot georganiseerd. “Bij de McDonalds aan het Muntplein.”

De droom van Electric Party

René mijmert: “Ja. We hadden een droom! Wij wilden een plaat maken. Maar het duurde me te lang; ik was te ongeduldig.” Dan weer zuchtend: “Misschien. Als we nog een jaar bij elkaar waren gebleven. In diezelfde samenstelling. We werden steeds beter en het leek wat te gaan worden met Electric Party. Maar God… het werd te serieus. Er ontstonden ruzies.”

Psychologenvoer

“Met de tijd kwamen de toestanden; de band werd psychologenvoer.”

“Weet je? Ik weet uit ervaring, dat als het gaat zoals ik het wil… dat het dan goed gaat. En het was mijn band, dus ik wou dat ze deden wat ik wilde. Niet? Dan kap ik gewoon! Jammer hoor; ik had geen zin in gezeik.”

Daarnaast ontstond er ook wrijving met de andere Fetisj acts. René: “Ernst, Joop, Bob. Ze zouden optreden in de Mazzo, maar zij wilden daar niet alleen maar drumcomputers en wilden er ook een échte band bij. Dus moest Electric Party ook maar optreden. Ik stond daar voor mijn liefste vijanden te spelen. We speelden erg goed en toen ons optreden voorbij was riep iedereen We want more!, terwijl dat bij Ernst & co niet het geval was”. Trots: “Goeiemiddag, zeg! Dat kweekte nogal wat wrevel. Ik was te populair.”

De lol eraf

Rudolf: “Mijn laatste optreden was bij de Filmacademie (5 juli, 1983, red). Wat een tering hard concert was dat, weet ik nog! De sfeer was rond die tijd inderdaad niet al te gezellig meer. Er waren ego’s die snel botsten.” René kwam daags na dat concert het oefenhok in. Hé! Ik heb een nieuw nummer. “Fuck the poor!” Toen keek ik Japie aan en zei Ik plug uit. Als jij m’n flightcase met de versterker meeneemt? Het houd hierop voor mij. De lol is eraf.”

“Jaren later kwam ik René nog eens tegen in de tram. Hij sprak mij aan. Jouw riffs hebben we erin gehouden. Die waren erg goed. Jammer dat het zo gelopen is.”

Wat de nekslag voor Electric Party was? René: “Toen ook Jan-Willem ermee stopte, gaven wij de brui er echt aan. Het was in die tijd namelijk erg moeilijk om een toetsenist te vinden”.

Per undas adversas

“Ik wil doen wat ik wil. Ik vind het heel vervelend om me te laten tegenhouden door mensen om me heen.”

Het hoogtepunt van Electric Party

Jan-Willem: “Hoewel ik toen in meerdere en grotere bands (Sister One, Hilversum en X21, Alkmaar) speelde en zelfs in het voorprogramma van Joan Jett en Gruppo Sportivo stond, heeft Electric Party mij gevormd. Het was een korte en spannende periode, met een aantal sfeervolle nummers. Het was hypnotiserend en sloeg erg aan bij het publiek.”

Ook voor René is de muziek het hoogtepunt. “Het nummer The Hearts A Lonely Hunter tijdens ons optreden voor KRO Rock Tempel? Bijna alles ging fout, wat fout kon gaan. Maar toen viel alles op z’n plek! Eén van de beste nummers die we hebben gemaakt.”

Maar een kleine maand later, na het optreden in de Mazzo was het eigenlijk wel klaar voor René. “Ik stond elke nacht voor volle zalen als dj en kreeg voldoende applaus.”

René als deejay

Het gevoel voor ritmes die aanslaan op de dansvloer én in zijn muziek, ontwikkelt René als dj. Eerst in het Okshoofd, maar op een gegeven moment kan hij door ziekte invallen in de Mazzo. René: “Ook zo’n clubhuis. De eerste drie jaar dat deze tent open was… Ik heb het gevoel dat ik er woonde.”

Ik was en ben een hele goede dj. Vooral van het draaien voor klein publiek leerde ik; dan moet je écht goed zijn. Zoals op de trouwerij van Henk Schiffmacher. Het meest moeilijke publiek dat je je kunt voorstellen, maar ze stonden allemaal op de dansvloer! Geen probleem.”

Mixtape hosselaar

“In de tijd dat dj’s nog geen goddelijke status hadden verdienden we allemaal hetzelfde. Zeventig gulden doordeweeks en negentig in het weekend. Daarvoor sta je dan te draaien van 12 tot 5. En je deelt niet mee in de fooienpot. Slecht betaald dus. Daarom ben ik op een gegeven moment mixteepjes gaan maken en verkopen.

In het Okshoofd verdiende ik daar enorm veel geld mee; veel bezoekers en vaste klanten kochten ze van me. De criminelen, die daar veel kwamen, ook. Als ze een goede dag hadden gehad, gaven ze zo maar een rug voor een cassette. Helemaal geen probleem. Als ik er maar voor zorgde dat het exclusief was. Iedereen kreeg dus zijn eigen mixtape. Daarna ben ik dat gaan verbreden naar winkels, dus op een gegeven moment had ik een echt goede business.

De platen voor de tapes kocht ik als nummer één dj van het Okshoofd zelf in. Toen ik door de toenemende criminaliteit bij het Okshoofd stopte, regelde ik via dé Mazzo dj, DJ Steve, dat ik hun nieuwe platen mee kon nemen, mits deze de volgende avond weer ingeleverd werden. Hun voordeel was dat ik zo alle muziek afluisterde op zoek naar de topnummers: hoefden zij dat niet meer te doen. Ik ben daar zelfs nog mee door gegaan toen ik niet meer in de Mazzo werkte. Niemand die dat wist, maar zo raakte ik bevriend met iedereen.

Behind the decks at Mazzo – the exclusive, members-only venue that combined dance music with audio-
visual art – René spun the hottest punk, new wave and rock records. Following one particularly decadent afterparty, Robert Smith fell asleep on his living room sofa, nearly missing The Cure’s show the next day in Hamburg. On another occasion, René, two-time winner of Mazzo’s “Most Beautiful Boy in Amsterdam” competition, who was sometimes mistaken for Sting, ran into The Police’s Stewart Copeland. Finding the resemblance uncanny, Copeland brought Sting to the club the next evening to meet his doppelgänger (Liner notes Play by Hannah Pezzack, Knekelhuis, 2021).

David Bowie

Eén luisteraar van René’s mixtapes is wel een hele bijzondere. René: “Ik ontmoette David Bowie eens op een feestje van Hans van Manen en vanaf dat moment begon ik hem mixtapes toe te sturen. Hij vond dat blijkbaar erg leuk, want toen ik jarig was belde hij mij ’s nachts vanuit Los Angeles op om me te feliciteren.”

Creatieve broedplaatsen

De Palm, Chez Nelly, ’t Okshoofd en de Mazzo. Het waren allemaal creatieve broedplaatsen in de begin jaren ’80 en René leerde er enorm veel mensen kennen. Dat reikte trouwens voorbij de muziekscene.

René: “Medio jaren tachtig was ik een tijdlang de assistent van fotograaf Paul Blanca, die toen bezig was met de samenstelling van het boek Timing dat hij maakte in opdracht van Museum Fodor. Hij noemde mij altijd zijn secretaris, omdat ik alle zakelijke perikelen en afspraken regelde. Paul hoefde bij wijze van spreken alleen nog maar af te drukken. En ik deed tussen de bedrijven door zelf ook nog regelmatig modellenwerk.”

Mijmerend: “Ik was een mooie jongen en had een heel goed leven.”

Na Electric Party

Rudolf was de eerste die de band verliet. Hij stapte over naar Agents of Decay, met Arnold Kooy (later Claw Boys Claw) in de geledingen. “Bandlid Arnold Schellens vroeg me mee te spelen omdat hun vaste gitarist Hugo Leibbrandt in het ziekenhuis lag. Ik heb toen een tour door Nederland met ze gedaan met als afsluiting het voorprogramma voor de Comsat Angels in Paradiso.” Ook bleef hij lesgeven, maar veel belangrijker werd zijn gitaarwinkel: La Guitarra Buena. “Al 35 jaar! Op een gegeven moment ben ik ook gestopt met bandjes. Dat was too much naast de winkel”

René: “De Fetisjstudio werd verplaatst en ondergebracht in de Sarphatistraat. Na Electric Party heb ik een nieuwe drummachine gekocht en ben daar – zonder bandperikelen – weer studiomuziek gaan maken. Jan-Willem droeg daar af en toe ook aan bij. Dat project heette Cas A Blanca. Met hem, gitarist Otto Janszen, bassist Joop Seinfield en zangeres Lena Tenaglia namen we het Electric Party nummer Catwalk op, dat op een Fetisj elpee zou verschijnen, maar die nooit uitgebracht is.”

Ook de herinneringen aan dát project moeten van ver komen bij Jan-Willem: “Ja… daar staat me nog iets van bij”.

De woorden “Work all day, work all night” van het nummer Strings of Time schieten me te binnen als ik Jan-Willem hoor vertellen over wat hij allemaal ‘in de muziek’ gedaan heeft na Electric Party. Hij rolde vrij snel de film- en tv-wereld in. Begon een eigen geluidsstudio en start zelfs een theatergezelschap. Zo deed hij de muziek bij honderden theatervoorstellingen, maakt hij leaders en tunes voor de VARA, AVRO, Postbank en KLM, maar ook muziek voor VPRO tv-series, NATO-voorlichtingsfilms en zelfs voor Disney. “Amsterdam, Berlijn, Denemarken, Wenen. Ik ben een nomade en trek heel Europa door, waarbij ik telkens weer iets nieuws begin.”

Circus of Habits

Japie Blok maakt met Leo, Ed en gitarist Ad Bosters een doorstart als Circus of Habits. “Met Clifford van Leeuwen als zanger: een Amerikaanse jongen die in Amsterdam woonde. Deze band voelde heel anders dan Electric Party. Er heerste een echt bandgevoel, met totaal geen egotripperij. We waren serieus en het ging ook best wel goed met optreden in o.a. in de Mazzo en de Melkweg.”

Als ook deze band stopt keren Ad, Leo en Ed terug naar frontman Jerry Turner. Samen spelen ze tot in de jaren ‘90 in allerlei bands als 16 Orange Beats, Orange Beats, Gold From Nowhere, Romeo Flowers en Bombay Rains. Leo blijft zelfs tot in dit decennium met Jerry optreden in Stones tribute band The Catstones. Jaap: “Leo was de échte rockmuzikant onder ons. Innerlijk en uiterlijk; hij ging er helemaal voor! En een super goede bassist.”

En Jaap zelf? Hij gaat drummen bij Mick Ness en Cindy Peress. “Een serieuze band met veel optredens, waar ik zelfs een tijdje van kon leven. Cindy wist overal optredens te regelen; een hele leuke tijd”. En als Jaap niet in het buitenland is, speelt hij nog steeds mee in sessies in Amsterdam.

Van Spanje de wereld rond

Na Electric Party en het kortstondige Cas A Blanca project gaat René spelen met Franklin de Meij. Hij leert de gitarist van Grote Prijs van Nederland winnaar Neel kennen in de Mazzo. “Franklin was op een gegeven moment naar Almeria in Zuid-Spanje verhuisd, maar toen hij weer eens terug in Amsterdam was had ik een nacht goed met hem doorgehaald. De volgende dag belde hij mij geradbraakt op. Ik ben blij dat ik over 2 dagen weer terugga. Dit is niet goed voor me hier. En weet je… eigenlijk mag ik je helemaal niet, maar ik heb toch een ticket voor je gekocht. Dus als je morgen mee wil naar Spanje ben je welkom.”

“Ik zou een week gaan, maar ben drie maanden gebleven en we konden het heel erg goed met elkaar vinden. Hij had een studio daar in z’n huis. Met alles d’r op en d’r aan.” Daar schreven de mannen samen nummers, zoals Caribe, dat een clubanthem werd in de lokale dancing. René: “Vier jaar achtereen ging ik in oktober naar Spanje en kwam ik in maart weer terug in Amsterdam. Echt een super tijd.”

Geweldige vrouw

Eind 1987 breekt een nieuwe periode aan voor René. “Ik ontmoette een geweldige vrouw die ook nog eens behoorlijk bemiddeld bleek te zijn en ben twee jaar lang in de watten gelegd. Haar appartement in Chelsea was onze basis en van daaruit trokken we de hele wereld over. In Londen ontmoette ik al snel een paar hippe mensen die mij op sleeptouw namen door het nachtleven. Ik leerde daar ook muziek waarderen die mij aanvankelijk nooit zo had kunnen boeien. Ik kwam een keer in een club waar uitsluitend ska werd gedraaid. Niet die Engelse Two Tone van Madness en The Specials, maar de echte ‘jazz van Jamaica’. Dat klonk wel even anders.”

Microdots

Als René begin jaren ’90 terug in Amsterdam is, is het maken van muziek al een behoorlijke tijd op de achtergrond geraakt. René: “Ik was in 1988, tijdens de ‘first winter of house’ in Goa (India) besmet geraakt met het house-virus en wilde niets liever dan zelf dat soort muziek maken. Maar daar had ik wel goede apparatuur zoals samplers en synthesizers voor nodig. Die kreeg ik toen prompt van mijn rijke, inmiddels ex-vriendin. Bij wijze van afscheidscadeautje. Daar maakte ze mij – in tegenstelling tot de Rolex die ik ooit van haar kreeg – heel erg blij mee. Dat klokkie heb ik meteen teruggegeven, want ik draag geen horloge, dus wat moest ik daarmee?”

“Ik kende iemand (Berry Goedemans van Goodman & Adrian, red) die bijzonder handig was met het programmeren van samplers, zodat ik mij op de muziek kon concentreren. De 12” die ik zo maakte heette Totum Thunderbird.” René noemt zichzelf Clark Nova en het project met Berry heet Microdots. “In 1994 was het nummer een van dé floor fillers in de trendy clubs van Parijs.”

Circus Brard

De ohs en de ahs op het nummer zijn door niemand minder dan Patty Brard ingezongen, die in die tijd de vriendin van René was.

“Ik kwam Patty tegen op een dinsdagavond in de Richter. Meteen verliefd en twee jaar lang met haar doorgebracht. Nadat Totem Thunderbirds uitkwam had ik nergens meer tijd voor. Zeker niet voor muziek. Het was Circus Brard en elke dag wat. Oktober ’95 gingen Patty en ik uit elkaar, maar we zijn nog steeds goed bevriend.”

Tot in het nieuw millennium wordt er geen nieuw muziek meer gemaakt. René werkt op redacties. Voor Patty, maar bijvoorbeeld ook voor Jeroen Pauw. “Totdat ik te duur werd en ze voor stagiaires gingen kiezen”

“Ik geloof alles & nog veel meer“

De creativiteit die in iemand zit, moet natuurlijk zijn weg vinden en René gaat aan een boek werken. René: “Ik houd sinds 1990 dagboeken bij, waar ik mijn avonturen en zielenroerselen aan toevertrouw. Omdat ze buitengewoon grappig zijn, heb ik ergens rond 2004 bedacht om ze te gebruiken als uitgangspunt voor een verzameling korte verhaaltjes waar uiteindelijk Ik geloof in alles! & nog veel meer uit tevoorschijn is gerold.”

De verhalen zijn een combinatie van sciencefiction, flauwekul en échte belevenissen uit het nachtleven van René. In een stijl die door René realistisch absurdisme wordt genoemd acteren de engeltjes en kabouters, die hij in de loop der jaren heeft verzameld als geluksbrengers.

Ask. Believe. Receive

René schrijft mij later in een brief over het “geluk” waar hij vaak in zijn leven tegenaan is gelopen. De ontmoetingen met popsterren, engeltje Charlotte die fl. 500,- op een staatslot deed vallen, nét toen Patty Brard failliet was verklaard, alle aandacht voor Electric Party en het opnieuw uitbrengen van zijn oude muziek … Hij refereert daarbij veelvuldig aan de zogeheten Wet van de Aantrekkingskracht. Of Ask. Believe. Receive zoals hij het samenvat.

Ik voel een eind met René mee. Ook ik krijg veel terug uit m’n onderzoekswerk. Zo zoekt Leo aan het begin van dit jaar alsnog contact met mij. Niet alleen tipt hij me dat er ergens bij René nog een enveloppe met foto’s moest liggen (klopt!), maar ook bedankt hij mij. “Natuurlijk heb ik alles zo goed mogelijk gevolgd. Jouw speurwerk en inspanning vervult mij van bewondering en respect.”

Je mag ervan vinden wat je wil. Dit pseudowetenschappelijke gedachtengoed, maar als je zo lang als ik op zoek bent naar een band, en die zoektocht wordt beloond met een te gekke ontmoeting, waardering, een fantastisch verhaal en cassettes met allemaal “nieuwe” muziek van Electric Party … Zou jij dan niet ook een gelover zijn?

Work

Op 17 mei 2021 heb ik dit verhaal in de vorm van een magazine uitgebracht samen met een reissue van de cassette Work, inclusief digitale downloads én zeventien bonustracks. Deze release is inmiddels uitverkocht, maar nog wel digitaal te verkrijgen via Bandcamp.

Play

Met de aanschaf van de prachtig vormgegeven elpee Play van platenlabel Knekelhuis is jouw verzameling Electric Party compleet en heb je alle tracks in huis, die ooit door de band gemaakt zijn. Waar de livemuziek op mijn release opgenomen had kunnen zijn in een kraakpand, waan je je met hun negen nummers meer tussen de rook op de dansvloer van een verlaten jaren ’80 discotheek.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de drijfveren van de schrijver van het verhaal over Electric Party of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Electric Party verscheen eerst op Diggin' Demos.

Art Version

Jan Dekker kwam onlangs de demo van zijn oude band op YouTube tegen en mailt mij: “In 1974 waren er twee vriendengroepjes bezig met het maken van muziek. Paul Uil (keyboards) en Taco Nieuwenhuizen (drums) enerzijds en Tonnie van Lennep (gitaar en zang) en Jan Dekker (bas) anderzijds. Tonnie en ik kennen elkaar al van de zondagschool en speelden muziek in Spirogyra (muziekstijl Wishbone Ash).

Door omstandigheden leerden de vier mannen elkaar kennen en besloten samen muziek te gaan maken onder de naam Art Version. Na een half jaar in de oefenruimte kwam het eerste concert in Jongerencentrum Salvador in Zwolle. De groep werd versterkt met Maarten Meijer op saxofoon & dwarsfluit. Een aantal jaren speelde Art Version in deze samenstelling. Maarten Meijer verliet na onenigheid de band en toen werd Coen ten Berge aangetrokken als saxofonist. De naam veranderde van Art Version in The Stress Band.”

The Stress Band

“De nummers die je op jouw demo hoort, zijn Searchin’ For Freedom & Movin’ Down The Line.  In die tijd waren bandjes aangewezen op democassettes om hun optredens te regelen. Een studio was in het begin niet te betalen en daarom maakten we gebruik van onze eigen bandrecorder(s) om live-nummers op te nemen. 

Later hadden we de beschikking over een eigen oefenruimte met een eigen studio. Daarin een 16-kanaals mixer en 4-sporen recorder, waarbij onze PA-man Rene Bos ook onze opname-technicus was. In die tijd hebben we redelijk veel geinvesteerd in apparatuur en werd de studio ook commercieel gebruikt door diverse andere groepen. De studio heeft bestaan tot de nieuwbouw in de Zwolse binnenstad van start ging, zo’n beetje tot eind ’80. 

The Stress Band heeft ook nog op de elpee “Courant Zwols, Welteverstaan” een bijdrage van twee nummers geleverd. Deze plaat was opgenomen in de Theo van Os studio.”

En toen?

Jan vervolgt: “We zijn al die tijd bevriend gebleven, maar in 1983 scheidden onze wegen. Tonnie ging naar coverband B’Couse en later nog naar Quasimodo. En ik ging in 1984 op de hardrock-toer met Ravish, met o.a. gitarist Piet van den Berg. Na een aantal jaren Ravish ging de stekker er in 1987 uit, maar na nog wat anders geprobeerd te hebben, zijn zowel Piet als ik gestopt met bandjes.

Meer dan dertig jaar later – net voor de Corona-tijd – was Tonnie op verjaardagsvisite bij mij en werd het idee van Sigi geboren. Weet je wat mij nou nog wel leuk lijkt? Nou? Lekker een avondje spelen, gitaartje wat zang en bier. Lekker gezellig!

Toen de Corona over was en alles weer mocht zijn we bij Strik Beats gaan oefenen. Met broer Peter van Lennep, Nina Scherpen en Piet van den Berg. Jaaaaa, graag zei die. Alle oud bandleden weer bij elkaar. Spelen voor het plezier. Of het tot een optreden komt zien we dan wel weer. De gemiddelde leeftijd van Sigi is hoog: Piet 70, Tonnie 67, Jan 66, Peter en Nina midden 50, dus een hele lange carrière zit er niet meer in. Ach: als je maar lol hebt.”

De demotape is ook te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over z’n drijfveren of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht The Stress Band verscheen eerst op Diggin' Demos.

Little Mary Big staat eind 1990 in de finale van de Grote Prijs van Nederland en krijgt daags na het optreden behoorlijk extreme reacties en wint dus ook niet. Alleen Peter Bruyn werkt niet mee aan zijn eigen hypothese en noemt Little Mary Big “gewoon kleurloos”.

Johan

Baanbrekend of niet; de band weet het hoogtepunt van de finale en de vele andere optredens niet te verzilveren in een platencontract. En daarmee wordt het uiteenvallen van Little Mary Big in gang gezet. En hoewel niet vernieuwend of excentriek; in de muziek op de twee demo’s, die ik van ze bezit, hoor je al wel overduidelijk dat er uit de resten van de band iets heel erg bijzonders gaat ontstaan: Johan en female fronted metal!

Luister en lees meer over de muziek, de dromen en mijn persoonlijke link met de band. Kennen jullie Little Mary Big? Wat vinden jullie van de muziek? Wat is hun plek in de Nederlandse muziekgeschiedenis? Laat het me weten!

Dit is de demo van Little Mary Big. Als je op play klikt kun je tijdens het lezen luisteren naar de muziek. Onderaan dit artikel is ook nog een luisterlink geplaatst.

Ik kwam in 1989 als student in Groningen wonen. Met mijn studiegenoot Wieger Janse woonde ik op een schip, dat we Zink! doopten. Wieger was gitarist en had zelfs al een single gemaakt met zijn band The Grabbits en meegedaan aan de Grote Zeik van Nederland. Pas twintig jaar later kwam ik erachter dat de zangeres op deze single de eerste zangeres was van één van mijn favoriete Nederlandse bands: The Gathering. Ik geniet van dit soort muziekgenealogie. Vandaar dat ik ook heel blij was om de twee demo’s van Little Mary Big te vinden: een belangrijke tak aan de muziekstamboom van zangeres Marike Groot.

Toch spreek ik niet Marike over de band uit Hoorn. Het is bassist RJ: Robert Jan van der Woud, die het geheugen van de band is.

Het ontstaan van Little Mary Big

Eerst was er de band met de heerlijk pretentieuze naam Thank God For Us.

Na het vertrek van twee leden kwam RJ erbij. “Ooit begonnen bij Snoep Verstandig, daarna Rites & Wrongs en Yahoo, en tijdens Little Mary Big trouwens ook nog in de lawaaiband Om De 100 Zuilen Staat Een Meisje Met Een Tekst.”

Met de komst van de nieuwe bassist wordt besloten de naam te veranderen in Little Mary Big. Een letterlijke vertaling van de naam van de kleine zangeres met de grote achternaam: Marike (Maria-tje) Groot.

Naast RJ en Marike bestaat de band uit Antonino Augugliaro (drums) en Jacco de Greeuw (gitaren, keyboard). Little Mary Big speelt kneiterpop: een zelfgekozen naam voor indiepop, met invloeden uit shoegaze en britpop.

De droom van Little Mary Big

Robert Jan: “We wilden gewoon beroemd worden! De demotape Sophy moest ons aan optredens en een platencontract helpen.” Er worden 100 professioneel gedrukte demo’s besteld, maar voordat die klaar zijn, maakt de band zelf 4 of 5 kopietjes met de hand, die een afwijkend rood hoesje met de titel Tape meekrijgen. “Je hebt een heus collector’s item in je bezit!”

Met de optredens lukt het redelijk, maar het platencontract komt er niet, “al was er wel interesse om Too Far Gone uit te brengen als single” en komen twee nummers – in een andere mix – terecht op de verzamelelpee 11 Ways To Get Out.

“We hebben voorprogramma’s gedaan voor o.a. Buffalo Tom en The Walkabouts. Dat vonden we indertijd erg stoer. We waren echt naar iets op weg, denk ik”, mijmert RJ. Er worden zelfs 50 demo’s bijgedrukt.

Eind 1990 haalt de band de finale van de Grote Prijs van Nederland. Met Hickory Dickory, Red Kidney & the Belly Beans, Rump, Gotcha! en uiteindelijke winnaar La Lupa. Journalist Peter Bruyn (Het Vrije Volk) noemt Little Mary Big, als Hoornse 10.000 Maniacs en Throwing Muses imitatie “gewoon kleurloos”. De Telegraaf schrijft “op zoek naar een dier in doodsnood vonden we de zangeres van Little Mary Big”. Wierd Duk (Dagblad van het Noorden) is milder: “Authentiek talent viel nog te bespeuren in de Stevie Nicks-achtige, vibrerende melodieën van de kleine zangeres van de rockgroep met de idiote naam Little Mary Big.”

Hester Carvalo (NRC) is het meest positief: “Dat Little Mary Big, de enige band mèt vrouw en zonder pretenties, niet verder kwam dan bij de laatste drie was spijtig. De begeleiding was te hard en nauwelijks interessant, maar de zangeres was geheel zichzelf en had een eigen, doordringend stemgeluid.”

Het hoogtepunt van Little Mary Big

Voor Robert Jan is de finale een hoogtepunt. “Een uitverkocht Paradiso!” Maar ook: “optreden voor 1200 man tijdens de Uitmarkt in Amsterdam (1991). Een videoclip maken voor het VPRO-programma Onrust. En ons optreden bij het KRO-radioprogramma Leidsekade Live. Ik meen dat we de eerste band zonder platencontract waren daar.”

Het nummer Circles dat daar is opgenomen komt terecht op de 2^e demo van de band: Too Far Gone. “We namen celliste Maaike Veerman mee. Die moest vanwege de herrie die wij veroorzaakten op een apart podium zitten, anders kon ze niet goed worden opgenomen. Ik ben persoonlijk dol op de compressie zoals die standaard over dit soort uitzendingen werd gegooid. En ik ben dol op live, vooral als het zo goed de sfeer en emotie van het nummer pakt. We waren hier in topvorm!”

En toen?

Demo Too Far Gone, waar 250 van worden gedrukt, “was eigenlijk de tape-versie van een 12” die ik voor ogen had. Maar het bleek al snel dat we een grote fout bij de mix hadden gemaakt door bij Too Far Gone een galmspoor open te laten staan, waardoor ons succesnummer eigenlijk een mislukking was…”

“We gingen eind 1991 met ruzie uit elkaar, dus is er verder weinig uitgekomen. We zaten naar mijn gevoel nog altijd in de opstartfase toen we stopten.” Jacco en Antonino gingen zonder Marike door met Visions of Johanna, wat later Johan werd.

“Later heb ik nog heel even met Antonino in de band Pally gezeten, dat was in 1996. Daarna is Antonino teruggekeerd naar zijn geboorteland Italië, waar hij ook nog in wat bands heeft gezeten.”

The Gathering

Too Far Gone was voor de mannen van The Gathering aanleiding om Marike in te lijven voor hun platendebuut Always. Hans Rutten van The Gathering: “Ja! Wij hebben haar inderdaad op basis van deze demo uitgekozen. Dat was een tip van Han Swagerman, onze producer. Een geweldige stem die zo mooi kleurde met Bart en onze muziek! Ze had geen metal achtergrond, dat vonden we alleen maar tof.”

Han Swagerman is inderdaad lyrisch over Marike. Zelfs twintig jaar later haalt hij op een gitaarforum nog herinneringen aan haar op: “Ik kan je opnamen laten horen van Little Mary Big waar mijn bloed van stolt. Maar dat geldt voor heel veel mensen die ik heb meegemaakt ‘in de muziek’ en daar hoor je nooit meer wat van, terwijl er gasten beroemd worden die maar een fractie presteren van wat iemand als Marike kon. Bizarre wereld, die van de muziekbizz.“

Maar meer nog dan een goede zangers, zal demo Too Far Gone, The Gathering vast ook muzikaal wel iets beïnvloed hebben. Luister maar eens naar het derde nummer The Waltz. Als na een dikke minuut de distortion d’r inkickt en Marike uithaalt kun je je voorstellen dat The Gathering de eerste visioenen kreeg van wat we later female fronted metal zouden gaan noemen.

Na The Gathering zingt Marike bij Vastatrix, richtte ze Beatles-coverband The Weavils en haar eigen band Battle op.

Zie je de toenmalige bandleden nog?

Robert-Jan: “Na Mary Little Big heb ik de band Crumb opgericht, die een paar jaar heeft bestaan. Ook heb ik nog eventjes bij de Stukadelics gespeeld. Met Marike Groot ben ik (met tussenpozen) muziek blijven maken. Ze is een goede vriendin van me. Bij MarQuant, wat een Nederlandstalig project van mij was, heeft ze meegezongen. Samen hebben we ook nog in Wonderlust gespeeld. En tegenwoordig spelen Marike en ik bij Tully Monster. Met jouw oude bootgenoot Wieger!”

“Jacco en Antonino zie ik nooit meer, al zijn we wel vrienden op Facebook. Het komt er niet meer van om af te spreken, zoiets …”

De muziek van Little Mary Big is te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos. De verzamelde feiten en foto’s van de demo’s? Die zijn te vinden op Discogs.

Over de link tussen Johan & The Gathering is ook op KINK gesproken. Het interview is hier te beluisteren.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de drijfveren van de schrijver van het verhaal over Little Mary Big en volg Diggin’ Demos op Facebook. Tully Monster is ook te vinden op Facebook: voor nieuwe muziek en tour data. Evenals Johan.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Little Mary Big verscheen eerst op Diggin' Demos.