Rewind. St. Jean des Monts, 1987

Zeventien jaar oud was ik, toen ik in de zomer van 1987 op vakantie ging naar St. Jean des Monts (Frankrijk). Een maand lang! Met m’n vrienden Robin en Justin. Onze ouders stonden aan de andere kant van de camping. Je kent het wel. Vrijheid, vrijheid en vrijheid. Geen cent te makken, maar wat een lol. Tijdens die weken ontmoetten wij Dominique Colmé en zijn vrienden.

Met onze matjes en Franse vrienden waanden we ons wekenlang king of the world. Wat een topvakantie! Ik kan me nog goed het handje drukken, tafelvoetbal, Jenlain bier (met kurk), roquefort en pernod herinneren. Maar vooral ook de Pink Floyd luistersessies, terwijl we bananenschillen probeerden te roken.

Dominique is ons daarna twee keer in Nederland komen bezoeken. In 1988, toen we nog thuis woonden, kwam hij langs in Elp en Orvelte. Daar was hij een aparte verschijning, want een fleurig geklede, extraverte muzikant – hij had wel wat van Prince – dat kenden ze niet in Drenthe.

Salomé

Enkele maanden later bezocht Dominique mij in Groningen; net toen ik op mezelf was gaan wonen. Op woonboot “Zink!”. Hij had twintig singeltjes van zijn band Salomé meegenomen met de vraag of ik die voor hem kon pluggen bij de Nederlandse platenmaatschappijen en radiozenders.

Daar had ik natuurlijk totaal geen camembert van gegeten, maar toch is het me gelukt om één brief te versturen. Naar Polydor. M’n brief en de single kwamen alleen op april 1989 wel met een afwijzingsbrief retour. “We moeten je helaas meedelen dat er op dit moment bij ons geen interesse bestaat om genoemd product uit te brengen”.

Tot zover mijn carrière in de muziekbusiness. En het is bijna niet meer voor te stellen, maar e-mail en Facebook bestonden nog niet… op een gegeven moment loopt ook een vakantievriendschap op z’n einde.

Ik denk de decennia daarna nog regelmatig aan die mooie vakantie en bijzondere vriendschap met Dominique, maar in de jaren dat Google z’n intrede doet, is de zoekmachine nog niet zo verfijnd dat de zoektermen “Salomé + Dominique” iets prijsgeven over hoe het hem is vergaan.

Fast Forward

Bijna dertig jaar later, als ik voor de zoveelste maal mijn muziekcollectie aan het inventariseren ben, kom ik de twintig singles van Salomé weer tegen. Nog steeds doen mijn zoektermen niets op Google, maar wel vind ik voor het eerst een bio in één van de singles. Die verklapt zijn achternaam en nu weet Google mij te vertellen dat Metz al jaren een zanger herbergt met de naam Dom Colmé. Ik heb beet! Niet lang daarna zijn we weer vrienden. Via Facebook, zoals dat nu gaat.

Dom Colmé

Dom is een begrip in Noord-Frankrijk. Hij heeft al meerdere albums uitgebracht en meer dan 1.500 optredens op zijn naam staan. Vooral op z’n eigen conto, maar – namen doen het goed in de muziekwereld – ook in voorprogramma’s van o.a. Kim Wilde en UB40. We hebben online meteen weer erg leuk contact en ik besef me dat ik iets goed kan maken. Ik was een waardeloze plugger, maar wellicht ben ik een goede booker.

Het toeval wil dat mijn buurman een vriend heeft: Rick Mensink. Rick is drummer/ percussionist (geweest) in o.a. The Prodigal Sons, Sweet Jane en Band/Blaze/Blaas of Glory. Ook is hij o.a. muziekprogrammeur van camping Stortemelk (Vlieland) en van een aantal festivals in Zwolle. Ik had door dit contact zelfs al een flink aantal demotapes gescoord, maar wellicht kon deze ingang in de muziekbusiness mij zelfs wel helpen aan een podium voor mijn Franse vakantievriend. En zowaar. Mede dankzij het netwerk van Rick, staat Dom Colmé drie maal geprogrammeerd in het drukke, culturele Pinksterweekend van Zwolle. Op het Minstrel Festival, Zwolle Unlimited en Draadloos Zwolle.

Zwolle, mei 2017

Mijn respect voor alle regelneven in de showbiz neemt in de weken voorafgaand aan het pinksterweekend alleen maar toe, want er komt flink wat kijken bij het organiseren van een aantal optredens. Er moet een gage worden afgesproken, overnachting geregeld zijn, de rider mag niet voor verrassingen zorgen bij de organisatie en die moet dat ook gaan waarmaken. Er moet een draaiboek komen voor Dom die geen Nederlands spreekt en natuurlijk zal de komst van Dom gepromoot moeten worden.

“Dom Colmé is een vreedzame strijder van het Franse lied. Hij geeft een geheel eigen invulling aan soulmuziek, waarin ook de knallende mestizo van Manu Chao doorklinkt. Energiek en intiem. Dit natuurtalent met jarenlange podiumervaring in Frankrijk houdt van het publiek en het publiek houdt van hem. Nu voor het eerst in Nederland!”

Wat vind je ervan? Niet slecht toch, voor een eerste keer?

Dom is bezig met opnames van z’n nieuwe plaat “Dans Les Cordes” en heeft in de aanloop van de release een mooie video laten maken van de fantastische chanson “Paranthèse Moi”. Dat helpt zeker ook om een goed beeld van hem als artiest neer te zetten.

Ik weet de komst van mijn Franse vakantievriend tot de max te hypen in de Zwolse media, waarbij het helpt dat mijn vrienden Robin en Justin inmiddels blauwvingers zijn. Het kan niet meer stuk!

Zegetocht

Het weekend wordt ook daadwerkelijk een groot succes! Dom is een innemend persoon en alle Zwolse organisatoren zijn enorm gastvrij. Hij kan slapen bij Arjan van Minstrel Music, we eten in het restaurant van Justin en Rick en z’n kameraden ontfermen zich over de muzikant.

Zijn optredens – als soloartiest – slaan aan en als klap op de vuurpijl wint hij zelfs Draadloos: het akoestische concours langs de Zwolse terrassen. Ondanks dat ie z’n manager (ik inmiddels, red) op het hart had gedrukt altijd een versterker te regelen

Doms’ liedjes zijn enorm aanstekelijk en nestelen zich meteen in je hoofd. Het publiek zingt zelfs de Franse teksten mee en geniet van Doms’ innemendheid en energie. Wat gaaf om m’n oude kennis zo als een vis in het water te zien.

Fast Forward naar Cheap Road Movie (2023)

We zijn inmiddels weer zes jaar verder en Dom heeft hard gewerkt aan zijn nieuwe plaat “Cheap Road Movie“. Ik besefte me dat ik Dom nog nooit in Metz had opgezocht en ben in maart daarom naar zijn release party gegaan. De meeste mensen rijden voorbij aan de stad als ze op vakantie gaan naar het zuiden, maar Metz is een verrassend mooie stad, hoor!

De release party was echt hartstikke leuk en het was een drukte van jewelste. Ze hadden l’Aérogare heel mooi aangekleed en drie (!) podia gecreëerd. Het optreden begon op het hoofdpodium met het Dom Colmé Trio: een nieuw ensemble met gitarist Jean-Roche Waro en een hoofdrol voor cellist Sarah Tanguy. In deze samenstelling speelde Dom een zestal nieuwe nummers, die zich natuurlijk wel meteen in mijn hoofd nestelden.

Op het tweede podium speelde Dom twee intieme nummers op de keyboard met hele spaarzame begeleiding van Sarah. De voorstelling eindigde op het derde podium, waar Dom, Jean en een aantal gastmuzikanten zijn oudere nummers speelden, waarvan een aantal luidkeels werd meegezongen. Het was een verrassend divers optreden en enorm leuk om te zien hoeveel pers en mensen waren komen kijken naar m’n Franse vriend.

Dom Colmé Trio naar Nederland

Maar Dom heeft dus een nieuwe plaat uit. En wat wil een muzikant dan doen? Optreden en touren, natuurlijk! En waarom niet weer eens proberen om een Nederlandse doorbraak te forceren?

In 1989 was Nederland nog niet klaar voor Dom; al lag dat aan mijn schamele pluggerskwaliteiten. In 2017 lag Zwolle aan z’n voeten… Gaan we in 2023 Nederland veroveren? Ik heb alvast een nieuwe bio geschreven.

“Naar huis met een glimlach en liedjes die zich blijven rondzingen”. Dat is wat Dom Colmé z’n Franse publiek al dertig jaar toestopt. De muzikale vakman is innemend, energiek en maakt melodieuze muziek op het snijvlak van rhythm & blues (Otis Redding), soul (Ben Harper) en chansons (Charles Aznavour); niet toevallig ook zijn grote voorbeelden. Het is voor het eerst dat Dom met een band naar Nederland komt, nadat hij in 2017 als soloartiest een liedjesfestival in Zwolle won.”

… en de eerste data zijn ook al bekend!

Op zaterdag 9 december treedt het Dom Colmé Trio op bij culinair podium Lewinski in Sneek (tickets). En zondagmiddag 10 december bij de Roodehaan te Westeremden (tickets). Ook dat is een restaurant en muziekpodium voor fijnproevers

Vrijdag 8 december treedt de band op in de zaak waar m’n vriendin werkt: Triumph Motorcycles (tickets voor een vriendenprijs van € 5,-), en daar is ook iedereen welkom.

In alle gevallen treedt Dom meer dan 1,5 uur op in twee verschijningen: als sfeervol Dom Colmé Trio en als energiek rhythm & blues duo. Wees er snel bij, want de ticketverkoop gaat hard!

Het bericht Dom Colmé verscheen eerst op Diggin' Demos.

Drummer Peter Bos schrijft: “Initiatiefnemer van Da Wheel was Peter Raadsen, die in Zoetermeer en omstreken al enige bekendheid genoot als singer-songwriter onder de naam Skippy. Hij benaderde een aantal Zoetermeerse muzikanten om een nieuwe band op te richten. De eerste sessies met bassist Ben Kemink, toetsenist Bas de Zwart en drummer Peter Bos verliepen goed. Vrij snel daarna kwam de band in contact met een gitarist uit Den Haag met Italiaans-Australische roots, luisterend naar de naam Sal Cassetta. Daarmee was de band compleet en zou een korte, maar krachtige opmars volgen langs diverse podia in het land. Er werd gerepeteerd in een schuur achter Dorpsstraat 2 in Zoetermeer, waar Peter Bos ook woonde.”

Een demo als hoofdprijs

“De band speelde louter eigen composities die in de oefenruimte ontstonden met engelstalige teksten van zanger Peter Raadsen. Het genre was stevige, licht alternatieve rock, waarbij gitarist Sal Cassetta opviel met virtuoze gitaarsoli. Op 31 mei 1985 won Da Wheel met overmacht Talent ’85, een talentenjacht met tientallen popgroepen uit Zuid-Holland. De hoofdprijs bestond uit een aantal dagen studiotijd in de Totemstudio in Bleiswijk. Met ex-Q65 bassist Peter Vink achter de knoppen werden de vier nummers van de demo opgenomen. Een ander hoogtepunt was een optreden in de grote zaal van het Paard van Troje in Den Haag. Ook werd de band geselecteerd voor de voorronde van de Grote Prijs van Nederland, maar een gehoopte grote doorbraak bleef uit.

Nadat de band uit elkaar ging zagen we diverse leden later terug in andere bands. Zo werd Peter Bos drummer van Trespassers W en De Ideale Schoonzonen. Ben Kemink werd bassist bij The Walkman. Ook de andere leden zijn doorgegaan in andere bands en nog steeds actief als muzikant. Zo af en toe komen meerdere leden van Da Wheel in wisselende bezetting nog weleens bij elkaar om bij speciale gelegenheden op te treden.”

Optredens Da Wheel

5 april 1985 Zoldercafé LVC-Leiden, 6 april 1985 BOC-Benthuizen, 18 april 1985 Café Merleyn-Doetinchem, 19 april 1985 Disco Cocagne-Ulft, 29 april 1985 KAB-gebouw-Arnhem (Feest Jonge Socialisten afd. Arnhem), 9 mei 1985 De Boerderij-Zoetermeer (Talent ’85), 10 mei 1985 ’t Blok-Alblasserdam, 31 mei 1985 De Boerderij-Zoetermeer (Finale Talent ’85), 1 juni 1985 Funny Farm Festival-Zoetermeer (10 jaar De Boerderij), 15 juni 1985 Jeugdherberg Vondelpark-Amsterdam (Kongres Jonge Socalisten), 29 juni 1985 Mevrouw Latenstaan-Zoetermeer, 4 oktober 1985 Catena-Leiden, 12 oktober 1985 Fire-Oud-Beijerland, 1 november 1985 Paard van Troje-Den Haag (HPC openingstour), 8 november 1985 De Boerderij-Zoetermeer (Grote Prijs van Nederland), 1 januari 1986 Disco Cogagne-Ulft (3e Puskas Festival), 7 maart 1986 De Soos-Rijswijk EN 18 april 1986 De Vrije Vloer-Utrecht.

Meer informatie gevraagd over Da Wheel.

Heb jij aanvullende informatie of anekdotes over de band? Laat me dat dan weten. Ik verwerk dat in dit artikel en zo schrijft het verhaal over de band zich dan vanzelf verder.

Reageren kan onder het artikel, maar je kunt mij ook een mail sturen met diggindemos@gmail.com. Heel erg bedankt!

De demotape is ook te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over z’n drijfveren of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Da Wheel verscheen eerst op Diggin' Demos.

Uiteraard was dat de punk-slogan, dus toen we besloten door te gaan hadden we gelukkig de tegenwoordigheid van geest om te beseffen dat dat niet paste. De muziek die we maakten was zeker geen punk, dus er moest een nieuwe naam komen. Na een middag oeverloos soebatten zijn we de teksten op de muren van de oefenruimte maar gaan lezen. Er stond ergens “in line” en dat klonk goed. Kort. Makkelijk te onthouden. Engels. Maar het betekende zoiets als ‘in het gareel’ en dat beviel niet. Beter het tegenovergestelde: Outline dus.”

Dit de demotape van Outline. Leuk hoe ze “speelt alleen eigen repertwaar” op het hoesje hebben geschreven :-). Als je op play klikt kun je tijdens het lezen luisteren naar de muziek. Onderaan dit artikel is ook nog een luisterlink geplaatst.

De eerste demo van Outline

“De demo die jij hebt was in één middag opgenomen. Met nieuwe drummer Hans en zonder producer of zo. We hadden geen geld om die studio langer te huren, dus alle zeven nummers moesten er in één take op, behalve de zang. Met de oren van nu hoor ik het eraan af. Het klinkt allemaal wat rammelend en gejaagd, maar heeft wel de energie die paste bij onze leeftijd (allemaal tieners). Gitaren vol chorus, flanger en wah-wah, dat was in de mode toen. Ik weet niet meer wie de engineer was. Mogelijk was ’t de jongen van Pop-Ei (Mick) die ons ook hielp met wat bureaucratische dingen, zoals een modelcontract opstellen, maar sowieso deed-ie niet veel meer dan de record-knop indrukken, aan het eind van de middag een snelle mix en klaar!

De bedoeling van die demo was om optredens binnen te slepen – we hebben er minstens 100 gekopieerd en rondgestuurd – en dat lukte inderdaad. We hebben veel gespeeld. Vooral in Brabant: alle podia in Eindhoven, jeugdcentra in de wijde omtrek, scholen en festivals. De troef was volgens mij dat we met Ine een zangeres hadden die echt goed kon zingen en dat live ook waarmaakte. Sowieso waren er niet zoveel bands met een zangeres toen; de meeste groepen bestonden uit alleen mannen.”

Psychedelische new wave

“We hebben in die tijd dan ook vele vergelijkingen met andere bands-met-een-zangeres voorbij horen komen. Jefferson Airplane bijvoorbeeld, maar vaker Siouxsie and the Banshees, die toen erg populair waren. Er was wat ons betrof geen directe link met al die bands; we imiteerden niemand, maar slokten alles op wat we hoorden en dit kwam eruit. Achteraf vind ik het etiket “psychedelische new wave” wel passend, overigens :)”

“Later hebben we – met nieuwe drummer George i.p.v. Hans – een tweede demo gemaakt. Die klonk al wat beter en daarmee kregen we nog meer optredens.

We hadden onze eigen PA-installatie, gebouwd door geluidstechnicus Frans, en reden naar de concerten in zijn 25 jaar oude Belgische schoolbus. Als we daarmee aankwamen bij een festival was het optreden bij voorbaat al een succes.

Andere aardigheden. Ik herinner me dat we een optreden hadden op een zeer goed bezocht festival in St. Oedenrode, maar de volgende dag speelden in Veldhoven waar niemand was. Bleek dat juist die avond Veronica de film “Emanuelle” op TV uitzond. Geen hond op straat en letterlijk vier mensen in de zaal. We hebben toch gespeeld en er een feest van gemaakt voor de aanwezigen.”

Helaas geen platencontract

“Op een gegeven moment werden we benaderd door iemand die ons wilde boeken voor een tournee; als support van de Bootleg Beatles. Er zou dan ook een single gemaakt worden ter promotie, maar we moesten wel zelf 1500 gulden bijdragen. We nodigden die man uit om nog eens een concert te komen bekijken alvorens te beslissen. Hij verscheen in een Mercedes met chauffeur (!) en bood ons daarna een contract aan. Voor de zekerheid bespraken we het met bovengenoemde Mick van Pop-Ei, die ons aanraadde voorzichtig te zijn. Toen we de knoop doorhakten en een afspraak wilden te maken was die gast echter onvindbaar. De volgende dag lazen we in de krant dat hij gearresteerd was wegens grootschalige oplichting. Hij had zich voorgedaan als agent van allerlei populaire groepen en had overal bij zalen en discotheken voorschotten geïncasseerd, maar nooit geleverd. Ook de Mercedes en de chauffeur waren nooit betaald. Helaas geen plaat dus.”

“Live was Outline een leuke act. Op het laatst hadden we zelfs een kleine fanclub. Ze hadden ons voor het eerst gezien tijdens een eindfeest op een school in Schaijk, geloof ik, en ze bezochten daarna alle optredens, hielden een plakboek met knipsels bij enzovoorts. Ook was er een ander (beginnend) bandje dat na een optreden vroeg of ze onze nummers mochten spelen; dat mocht uiteraard van ons.”

En toen?

“In 1984 was het afgelopen. We gingen andere dingen doen. Velen bleven hangen in de kunsten overigens. Gitarist Cor richtte met leden van 0011 de groep Look Who’s Talking op. Ze maakten een paar platen en Cor werd daarna leraar; net als Hans. Zangeres Ine ging zang studeren in Rotterdam en voor zover ik weet is ze daarmee altijd doorgegaan, o.a. in het onderwijs. Gitarist Joost is naar Utrecht vertrokken en heeft zich gestort op het theater, als regisseur. De eerste drummer Stijn van der Loo heeft een hele carrière in de muziek opgebouwd, is documentairemaker en romanschrijver. Ikzelf ben ook in Utrecht terecht gekomen en heb daar in meerdere bands gespeeld: o.a. in Nemo and the Swipes (eind jaren ‘80) en Gallo Nero (begin jaren ’90).”

Proust-effect

En zo eindigt het mooie verhaal van Albert. Hij was op het Diggin’ Demos YouTube-kanaal de eerste demo van z’n eerste band tegengekomen en klom in de pen. Hij schreef mij ook over het “Proust-effect” (wel even klikken hoor!). Ik kende dat verschijnsel niet, maar snap inmiddels helemaal waar hij op doelt. Soms zet iets – onverwachts – de deur open naar het verleden. En wat ben ik blij dat “mijn demo’s” dat effect op mensen kunnen hebben. Daar doe ik voor!

De demotape van Outline is ook te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos. Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over z’n drijfveren of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Outline verscheen eerst op Diggin' Demos.

Aan het woord is Peter M. van der Linden, die in 2021 een boek Wat Een Toestand uitbracht met allerlei verhalen “voor wie wil weten hoe het leven vóór internet toch in Godsnaam mogelijk was”. Eén ervan ging dus over RAUM: de band waarvan ik deze mooie demotape in mijn collectie heb.

Demo “Simson”

Peter vertelt erover: “Daarna gingen we al snel onze eerste demo maken. Voor de opnames weken we uit naar de kantine van volleybalvereniging Ekspalvo. Met een bakfiets werden wat matrassen aangevoerd voor de isolatie. Steef van Dijk nam zijn ouwe bandrecorder mee. We gingen er een weekendje voor zitten. Speelden spontaan wat sterren van de hemel. En hopla. De demo was geboren. En binnen een weekje of wat was het afgemixt. We bestelden honderd inktzwarte cassettebandjes. Maar ja waar stop je een cassettebandje in? In iets aparts. Dacht ik. Ik keek eens in mijn schuurtje en pakte een bandenplakdoosje van Simson erbij. Hey, verdimd. Het paste precies. Cool. Maar ja, hoe kom je aan honderd lege doosjes? Gewoon brutaal de fabriek bellen met een mooi verhaal. We zouden de demo Simson noemen.

De volgende dag belde de postbode aan. ‘Tring’. Er stond een enorme kartonnen doos op de stoep. Mijn ouwe god. Ik de doos naar boven sjouwen naar mijn torenkamer. Doos opengemaakt. Honderd lege Simson doosjes. Hopla. De doosjes moesten nog wel bewerkt worden. Een weekend lang schuurden, timmerden en beplakten we de doosjes. De demo Simson was geboren. Een klein meesterwerkje.”

RAUM? Intrigerend, maar …

“We stuurden de demo naar platenmaatschappijen. We werden uitgenodigd bij platenmaatschappij Play it Again Sam te Hilversum. De platenbonzen vonden ons intrigerend maar nog niet commercieel interessant genoeg voor een contract. Ze gaven ons nog wat tijd om verder te groeien.

En we groeiden verder. We wonnen de Poprace van Papendrecht. Plaatsten ons uiteindelijk ook voor de finale van de Kleine Prijs van Dordrecht. We werden echter van het podium geblazen door onze vrienden van Bluefish. Een plaatselijke punkband die volkomen terecht de bokaal mocht ontvangen. We bleven geduldig slijpen aan onze sound. Ondertussen werkte ik maandenlang aan ons logo. Na honderden schetsen had ik het logo voor elkaar. Een mooie ronde vorm van het woord RAUM, klaar voor merchandise.”

“We doken nog dieper de oefenruimte in. We schreven ons nóg een keer in voor De Kleine Prijs van Dordrecht en gingen vrij gemakkelijk door naar de finale van 1999.”

Genieten. Magie

“In een stijf uitverkocht Bibelot namen we het op tegen zeven voornamelijk Dordtse bands. Het was rond Pasen. We kwamen als laatste op en voelden ons sterk en lekker. Het publiek stond tegen het podium aangeplakt. Bassist Arno zette de song ‘Mein Gott’ in en ik kreeg kippenvel tot aan mijn ballen voordat ik een noot had gezongen. Deze avond was voor en met ons. Genieten. Magie. Ik had als gimmick vijftig kleine paaskuikentjes in mijn jaszakken gestoken. Halverwege gooide ik ze het publiek in. Er werd vrij stevig gevochten om de kuikentjes. Bizar. We eindigden binnen de toegestane twintig minuten. Al ons venijn en talent zat in het optreden. De jury kwam kort na middernacht met de verlossende uitslag. We hadden gewonnen!”

“We wonnen een optreden op Wantijpop, studiotijd, vijfhonderd cd’s en plaatsing voor de Grote Prijs van Nederland. Onze muziek was dan niet zo commercieel maar nu gingen we toch eens flink uitpakken. Ton van der Kolk ging een ultramoderne website voor ons maken. We besloten om een EP uit te brengen met drie songs en deze tevens te gebruiken als demo om rond te sturen.

De cd werd hagelwit met ons zwarte logo er in gebrand. In de toekomst zou dan nog een volwaardige cd volgen. We gingen ook een videoclip met Klaas-Arie Westland maken in de Biesbosch tijdens de zonsverduistering. Bij de song ‘Mein Gott’. Ik had een politiepak geleend van Sieto Zeeman en we gingen al improviserende met een camera de Zuidpolder in. Ik sprong wat over slootjes, rende langs koeien in het donker en kwam aan bij een hoogspanningsmast tussen aardappelvelden. Het was al tamelijk vreemd en duister. Ik zou nog even de mast inklimmen en er artistiek uitlazeren. Er was een lichtman mee en het beloofde er retegaaf uit te zien.”

RAUM onder hoogspanning

“Bij de eerste poging kwamen er vanuit de verte twee koplampen met een noodgang naderbij. Een pick-up truck verscheen. Twee boze boeren er in met geweren. Ze dachten dat wij aardappelen liepen te jatten. Wij ons er lam geschrokken uit lullen. Met enige moeite wisten we de boeren tot bedaren te brengen. Ik klom vervolgens onverschrokken de mast weer in. Mijn hoogtevrees overwinnend tot we het shot hadden. De clip werd op RTV Dordrecht uitgezonden en we hoopten dat MTV belangstelling zou tonen.

Als voorproefje voor Wantijpop mochten we warm draaien op het legendarische Schefferspop. Het Scheffersplein was afgeladen. RAUM was lekker bezig. De songs waren scherp. Het publiek verwachtingsvol. We hadden vier grote witte heliumballonnen op het podium geplakt die we halverwege op lieten stijgen. Aan een van de ballonnen hadden we een brief bevestigd. Met een boodschap aan de vrede. We sloegen een beetje door. Werden de zoveelste sekte. Maar dat donderde niet. We zaten in een geweldige flow. We gingen verder met uitpakken voor Wantijpop.

Ik had witte kleding ontworpen voor de band. Voor mijzelf wilde ik witte lederhosen met ons logo aan de voorkant er op. Dat kon ik niet zelf maken, dus ik toog naar mode ontwerpster Lielé. Maar waar en hoe Lielé ook zocht, wit leer was niet te vinden.

Zeppelin

Ik pakte nog een idee uit. Fuck it. Een Zeppelin. Ik belde Ballonland om een enorme zeppelin te bestellen met ons logo erop. Die zou dan de hele zaterdag boven het festival terrein moeten hangen. Dat kon voor 1800 gulden. Wanneer, zei Barry. Tien juni, zei ik. Oei, zei Barry. De zeppelin is dan al geboekt door Dance Valley. Och nee! Te jammer. Maar toch.

We stonden in juni 1999 als vier witte rockmonniken op het regiopodium van Wantijpop. Aan de zijkant stond een bakfiets met vijfhonderd RAUM cd’s en vijftig T-shirts. En zevenhonderd man voor onze neus. Op het hoofdpodium waren net de tonen van de Belgische band Soulwax uitgedoofd. Heel het park zou naar ons toestromen. Dit was nog maar het begin. We walsten het regiopodium plat. Duitsland was de volgende stap. Na Duitsland zouden we het wel zien. We verkochten rond het optreden tachtig cd ’s en dertig T-shirts. We kregen na het optreden een malle discussie over vier consumptiebonnen. Zo vreemd. We hadden nog nooit ruzie gehad. Maar er broeide iets vreemds.”

Geruisloos verdween de magie

“Na dit optreden gingen we voor een nieuwe sound. Iets met beats. Iets met haast. Heel raar. Plotseling viel alles uit elkaar. Wat ons bond was de band. De vrijheid. Groots denken. Details. Buiten de lijnen kleuren. Geruisloos verdween de magie. We verloren de focus. En de band. De onvervangbare drummer Jur werd vervangen. Bassist Arno vond optreden achteraf eigenlijk al niks.

Gitarist Ed en ik gingen nog even verder als het duo Dichtbeideklank, met Nederlandstalige teksten op soundscapes. En toen ook wij een conflict kregen over geld, was ik hélemaal klaar met muzikanten. Ik klopte het artistieke wezen op de schouders, klom vervolgens als tijger het papier in en hervond mijzelf uit. Ik stampte hele lappen tekst in mijn kop en oefende oeverloos op mijn voordracht.”

En toen?

“Van het overgebleven bandgeld kocht ik een kanariegeel maatpak. Ik ging meedoen aan een uit Amerika overgewaaid fenomeen: de poetryslam, waar ik er tamelijk goed in werd. IN 2004 eindigde IK als derde bij het Nederlands kampioenschap. Ik liet kolossale bakkebaarden groeien en versierde via de poetry slam een contract bij de roemruchte uitgeverij Vassalucci. De eigenaar, Oscar van Gelderen, zou mij wel even tot verkoopkanon transformeren. Dat was hem tenslotte bij Heleen van Rooijen ook gelukt. Na een paar weken contract verkocht Van Gelderen echter zijn uitgeverij aan Prometheus. Ik bleef alleen achter met mijn redacteur Adriaan Krabbendam. Het boek kwam na lang soebatten uiteindelijk toch nog van de persen. Ik was er eigenlijk niet op uit, of aan toe, maar een hardcover debuut wijs je niet snel af.

Ich bin ein star baby

Uiteindelijk debuteerde ik in 2005 met het boek. Dan moest er ook maar een kolossale titel bij bedacht ik. ‘Ich bin ein star baby‘, er kwam een foto van mijzelf op de voorkant. Zo zag ik plots mijn beeltenis prijken op de cover van het boek. Niet in witte lederhosen, maar met een kanariegeel pak. Zo ging ik toch nog touren, met een pak en een boek. Niet met de band door Duitsland heen, maar solo in België is waar ik verscheen, van Brussel tot Gent. En hoe geel mijn pak dan ook was, vooral mijn bakkebaarden werden herkend.”

De demotape van RAUM is ook te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos.

In 2014 komt RAUM nogmaals bijeen voor een reünie. De gehele show in Bibelot, Dordrecht is opgenomen en hier te zien. Het hilarische “Wat een toestand” van Peter M. van der Linden is te koop via zijn website voor slechts € 10,- inclusief verzending.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over z’n drijfveren of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht RAUM verscheen eerst op Diggin' Demos.

Dit is de demo uit de schoenendoos. Als je op play klikt kun je tijdens het lezen luisteren naar een nummer van de tape. Onderaan dit artikel is ook nog een luisterlink geplaatst.

Een archeologische vondst

Funky Mermaid. A Fistful of Psychology. Dat zijn fascinerende titels. Buik, Robbel en Pank? Intrigerend hoor, die aliassen van ongetwijfeld zeer alternatieve muzikanten! En dan die labels van dat cassettebandje. Een cursus stoppen met roken? Nee toch? Toch niet een mix up? Even een kleine teleurstelling als de tape wordt afgespeeld. Shit: wél een zelfhulp-cassette. En dan de blijdschap als alsnog de muziek start. Wow! Wat een gave muziek. Wat een vondst. Ik moest meteen denken aan het concert van The Libertines dat ik zag in Vera tijdens Eurosonic 2003. De rauwe energie die ervan af spat …

Op onderzoek

Maar wie waren de drie muzikanten van Senso Unico? Of Bob, Carol, Ted & Alice: de woorden op de rug van het cassettebandje? Terwijl ik naar de nieuwste plaat van Scram C Baby luister struin ik het wereldwijde web af naar informatie. Niets! Ja: tienduizenden hits op de film Bob, Carol, Ted & Alice uit 1969. Maar muziek? Niets, noppes, nada. Op zoek naar een doorbraak, schakel ik op 26 oktober 2018 de hulp in van Twitter en Facebook. Oud Simplon-programmeur Paul Schwarte helpt me nog met wat muzikale referenties, want dat helpt mensen bij de beeldvorming.

“Hulp gezocht bij het vinden van heerlijk weird klinkende muzikanten! Buik (bas), Robbel (drums) en Pank (gitaar) nemen in juni 1990 een mega vette #demotape op in Oosthuizen (NH). Ik denk dat de Amsterdamse (?) band “Bob, Carol, Ted & Alice” heet en dat de titel van de tape “Senso Unico” is, maar dat kan ook andersom zijn. Deze demo moet je echt in z’n geheel beluisteren. En dan nog een keer. Ze doen me denken aan The Libertines, maar toch ook niet helemaal. Toen ik wat rondvroeg om wat andere referenties, noemde Paul Schwarte The Fall, Bogshed en Eton Crop; wat meteen duidelijk maakt dat we in de John Peel hoek zitten. Erg goed. Maar wie zijn Buik, Robbel en Pank? Wat is van ze geworden? Hebben ze nog meer muziek gemaakt, die niet vergeten mag worden?”

Toevallig zeg

Terwijl ik lig te slapen, komen Niels de Wit en Robert Jan van der Woud thuis van een concert. Ze leggen die nacht de connectie tussen Pank en Frank van Praag, de gitarist van de band die ze net zagen: Scram C Baby. Tevens weten ze zich te herinneren dat er in Oosthuizen een drankje gebrouwen werd met de naam Senso Unico, met hetzelfde ontwerp als op de demotapes: dat van een Italiaans verkeersbord. Niels werkt tegenwoordig zelfs in die distilleerderij. De cirkel is rond! Op een wel heel toevallige manier, bedenk ik me.

Diezelfde ochtend reageert Frank van Praag, die inmiddels getagd is op Facebook. “Wat grappig. Je bent de eerste die op onze demo reageert. Eindelijk na 28 jaar! Robert Lagendijk is de drummer. Marcel Peetoom de bassist. Qua bezetting inderdaad een soort voorloper van Scram C Baby.”

De 1^e november van 2018 reageert Frank uitgebreid op mijn vragen.

De demotape van Bob, Carol, Ted & Alice

Frank schrijft: “De titel was inderdaad Senso Unico, naar de Italiaanse verkeersborden voor eenrichtingsverkeer. We waren vlak na de opnames van de demo met z’n drieën naar Italië gegaan. Vandaar de foto.”

“De zang was altijd een beetje ons probleem. We konden amper spelen, dus zingen daarbij was helemaal een uitdaging. Verder hadden we alle drie geen indrukwekkende zangstem. Daarom hebben we in het begin een zanger gezocht, maar toen we die gevonden hadden, had hij er na een paar repetities alweer genoeg van. Daarna besloten we om met ons drieën door te gaan en hebben we de demo ook zelf ingezongen: Rob en Marcel ieder één nummer en ik de rest. Muziek en teksten werden door ons drieën geschreven.

Waarschijnlijk omdat we met onze demo geen enkel optreden hebben kunnen regelen, vonden we na een jaar dat we de boel maar eens om moesten gooien. Marcel had de beste stem en zou de komende tijd de zang voor zijn rekening nemen. We zochten een vervanger op bas, vonden er één in Koen Tuinstra en gingen met z’n vieren aan de slag. In deze kortdurende bezetting hebben we ook ons enige optreden gedaan, in The Twilight Zone in Zaandijk.”

Harde rockers

“We oefenden de avond ervoor in het Repetitiehuis in Amsterdam, waar we gevraagd werden of we geen zin hadden in een optreden de komende dag. Jullie spelen toch best hard?, was de vraag. Ja, hoor! Toen wij de volgende dag met onze kort geknipte koppies in de Twilight Zone aankwamen en we zeiden dat we de band waren, was de verbazing bij de barmeiden groot. Maar eh … jullie zien er helemaal niet hardrock uit (zoals de poster hen had aangekondigd, red). Het moge duidelijk zijn dat we daar niet helemaal op de goede plek waren. Volgens mij werden we halverwege het optreden nog door de eigenaar gevraagd om naar de kleedkamer te komen. Het gaat hartstikke goed, jongens, echt waar, maar kunnen jullie misschien niet wat meer hardrock spelen?“

Frank: “Daarna stapte Rob over naar Scram C Baby. Ikzelf heb nog een aantal jaren muziek gemaakt in de Amsterdamse band Beam. Daarna was het mijn beurt om in Scram C Baby te gaan spelen.”

Het opnameproces

“We hebben de demo zelf opgenomen. Mijn ouders waren met vakantie. Wij leenden van Luc Haasnoot (een wederzijdse vriend) een viersporenrecorder (de Fostex X15) en reden onze spullen naar het huis van mijn ouders in Oosthuizen. We hadden nauwelijks ervaring met het opnemen van muziek, maar we zijn met een enorme onbevangenheid en enthousiasme aan de slag gegaan. Bij ieder nummer leerden we weer nieuwe dingen en we waren voortdurend blij verrast met alles wat we uitprobeerden. Drums op twee sporen klonk veel beter dan op één, maar ja, dan hadden we nog maar twee sporen voor de andere instrumenten over. Dus moesten we voortdurend allerlei sporen samenvoegen om weer ruimte voor de rest te maken.

Goede versterkers hadden we niet, dus werden de gitaren vaak rechtstreeks in de recorder geplugd. En vooral ’s nachts inzingen, dat werkte natuurlijk het allerbest. Je merkt het. Vele bands zijn ons hierin voorgegaan, maar wat hebben we een geweldige tijd gehad. Eigenlijk zijn we dat opnemen de jaren hierna blijven doen. Hoewel we geen demo meer hebben uitgebracht, zijn we wel fanatiek doorgegaan met het vastleggen van nieuwe muziek. Alle stijlen waren mogelijk. Het hing er maar vanaf waar we zin in hadden en wat er op ons pad kwam.”

Anti-rook-cursus

Robert over de cassettes: “In 1988 werkte ik een tijdje voor een bedrijf dat dubieuze zaken verkocht. Thee om af te vallen, waterdichte schoenen, goedkope roeimachines en meer. Ook de anti-rook-cursus zat in het assortiment. De cursus raakte snel uit zwang en ik redde de cassettes van de vuilnisbelt.”

Frank: “Ik weet niet meer hoeveel cassettes we destijds hebben gemaakt. Met een dubbelcassettedeck hebben we thuis iedere cassette voorzien van onze eigen muziek, voorafgegaan door Ga languit liggen: de eerste zin van de cursus. Maar of dit er 50 of 100 waren, weet ik niet meer. Het was in ieder geval veel werk. We hebben het daarna naar alle zalen in en rond Amsterdam gestuurd, en waarschijnlijk ook naar enkele labels en de radio.”

De droom van Bob, Carol, Ted & Alice

Robert Lagendijk stel ik de vraag wat hun droom was met het maken van deze demo. Weet je dat nog?

Ook Robert neemt de tijd om uitgebreid via de mail te antwoorden: “Ha Marco, dat weet ik nog heel erg goed. Ik was een late starter wat drummen (en muziek maken) betreft. ‘Al’ 21 en juist wel een echte muziekfan. Van kinds af aan kocht ik veel albums en singles en ging zo vaak mogelijk naar concerten. En ik had een obsessie voor drummen, hoewel ik dat nog nooit echt gedaan had. Muziek maken was iets als ooit wil ik wel een boek schrijven. Je hoort het mensen wel eens in de kroeg zeggen ;-). Ooit wil ik wel in een band drummen. Twee dingen. Eén: ik had geen drumstel en twee: ik kon niet drummen.

Via een omzwerving (Heemstede, Den Haag) kwam ik in Amsterdam waar ik was gaan studeren. Een van de eerste mensen die ik ontmoette was Paula, de toenmalige vriendin van Henk, drummer van de toen bijzonder populaire Fatal Flowers. Ook ik was fan van ze.”

Autodidact met walkman

“Via Paula werd ik gewezen op een hok in de Sleep In (nu Arena) waar een drumstel in stond en waar je voor vijf gulden de blaren op je handen kon slaan. Met een walkman op leerde ik het zo van de besten: Henk Jonkers, Michel Schoots, Jack Irons, Sim Caine.

Na een paar maanden kon ik een vierkwartsmaat en een break spelen.

Mijn broer Eric ging met de broer van Frank op vakantie. Op een avond kwamen ze er allebei achter dat ze thuis een broertje hadden dat in een bandje wilde spelen. Wij ontmoetten elkaar in de zomer van 1989 op de Dam in Amsterdam terwijl de Red Hot Chili Peppers daar optraden. Een week later speelden wij met zijn vieren in het hok van de Arena. Oorverdovend hard, dus dat was wel een goed teken geloof ik.”

De bijnamen van Bob, Carol, Ted & Alice

“Noord-Hollanders zijn gek op bijnamen. Meestal schuilt er een lang saai verhaal achter het tot stand komen van dergelijke namen. Ik kan je vast verklappen dat Robbel het gevolg was van de rommelige roffels en breaks die nog niet helemaal uit de verf kwamen.

De eerste maanden was de leercurve van Bob, Carol, Ted & Alice enorm. In de beperking toonden wij ons ware meesters. We luisterden erg veel muziek, nieuw en oud. We waren erg postpunk.

Bob, Carol, Ted & Alice was een trio maar vaak ook met een extra mannetje in de spits. Zang bleef altijd een punt van discussie. Na twee jaar oefenen en 1 (!) optreden was de koek op. Ik denk dat iedereen de beste herinneringen heeft aan de oeverloze opnamesessies met viersporen apparatuur.

Nu je vraag: de droom. Ik denk niet dat die er echt was. We hadden genoeg realiteitszin om te beseffen dat we Paradiso niet op eigen kracht gingen uitverkopen; dat zou overigens wel eens de droom geweest kunnen zijn We waren een stelletje studenten, laatbloeiers en wij offerden elke vrije minuut aan de muziek op. Die trip was misschien wel de droom.”

Aankloten

Ook voor Marcel was het aankloten in de oefenruimte het leukste van de band. “Biertje erbij en lekker nieuwe nummers maken. We maakten graag nieuwe muziek, maar waren een beetje te lui om de nummers verder uit te werken en te finetunen.

Bob, Carol, Ted & Alice was eigenlijk een vervolg op wat Frank en ik tijdens onze schooltijd deden. Nog niet echt goed kunnen spelen, maar toch gewoon muziek maken, waarbij eigenlijk weinig regels golden. Daar zijn we denk ik op ons 13e mee begonnen, samen met een andere schoolvriend: Leo. We schreven ons steevast in voor van die muziek- en cultuuravonden op school om tussen de viool spelende en gedichten voordragende medescholieren een enorme bak herrie te produceren. Meestal kregen we niet de tijd om ons (veel te lange) programma af te maken.

De hele tijd met Bob, Carol, Ted & Alice was eigenlijk één soort hoogtepunt. We voetbalden samen, maakten muziek, stonden in de kroeg en gingen samen op vakantie. Het was gewoon onderdeel van onze vriendschap. Het is jammer dat er niet echt iets uitgekomen is, hoewel ik denk dat Frank en Rob uiteindelijk met Scram C Baby hebben geprofiteerd van wat ze in onze tijd hebben geleerd over muziek en nummers maken.”

Scram C Baby

Robert over zijn overstap naar Scram C Baby: “De Roxy-kledingzaak was werkgever van een hele kliek mensen die schurkte tegen de kunstacademie, kraakscene en muziekscene. We verkochten leren jacks, gympies en Indiase anoraks. Alles voor de Duitse toerist, zeg maar. Ik kwam daar tijdens mijn studie ook terecht. Steady bijverdiensten, altijd goed.

John Cees van Scram C Baby werkte er ook. Die band lag op z’n gat en in verschillende samenstellingen (met leden van Bettie Serveert) werd aan een nieuwe band gewerkt. Op een gegeven moment vroeg hij of ik mee wilde oefenen. Bob, Carol Ted & Alice voer op dat moment een degelijke, ambitieloze koers We hadden al geëxperimenteerd met een ander zanger, en we hadden ons enige optreden al gespeeld. Meer zat er niet in! Tijd om de horizon te verleggen, en verder te kijken.

Uitvalsbasis van de band was Cafe Helmers. Daar kwamen we met Bob, Carol, Ted & Alice inmiddels ook. Ik denk dat John Cees aan Frank vroeg om af en toe mee te oefenen. In ieder geval zorgde een vechtpartij in Eindhoven ervoor dat gitarist Joost Stolk stopte. Al snel vulde Frank het gat op.”

Ook van Scram C Baby heb ik democassettes. Twee stuks. Van hun debuut-cd Taste kun je hieronder een aantal nummer horen. Met Kees Toet (bas), Joost Stolk (gitaar), John Cees Smit (zang) en Robert Lagendijk dus op drums.

De nummers, met Marc Lamb (Claw Boys Claw) als producer, zijn opgenomen in de studio van Frans Hagenaars (Studio Sound Enterprise, Weesp), die ook achter de knoppen zit. Over de miraculeuze financiering van Taste heeft Robert een fantastische stuk geschreven dat ik hier graag integraal overneem van hun website.

De magische doorstart ofwel, de aanhouder houdt aan

Met een knal viel het voorhoofd van de zanger op de desk waarop de jongste bediende eerder die middag een bordje met daarop de voornaam van de zanger had gemonteerd: JOHN CEES, in kapitalen. ‘Jezus man, ik ben zo zenuwachtig,’ had hij nog geantwoord op een heel andere vraag van de quizmaster. Toen klapte hij als een knipmes ineen. Boem! Gaat het nog?, vroeg de quizmaster nog. Ja uiteindelijk ging het nog.

John Cees was de zanger van een band die een doorstart maakte, na een korte roemruchte geschiedenis ergens eind jaren tachtig. Het was nu ergens begin jaren negentig en ik was de nieuwe drummer. De band had tot nog toe vooral veel blikjes bier in een stinkend oefenhok gedronken. En er werd veel gepraat. Om een cd uit te brengen, moest er eerst geld op tafel komen om een studio af te huren. Gitarist Joost had een enorme verzameling metal-lp’s, misschien kon hij die verkopen. Bassist Kees zou extra diensten kunnen gaan draaien achter de bar in danspaleis Roxy waar hij werkte. En ik? Ik zou een lening bovenop mijn studiefinanciering kunnen aanvragen. Ook de optie van een bankoverval hadden we even overwogen. Die viel ook af. John Cees had namelijk een beter plan: meedoen aan Het Rad Van Fortuin, de dagelijkse spelshow van RTL4 onder leiding van Hans van der Togt. U kent het vast nog wel. In nog geen twintig minuten speelde John Cees onder meer een stofzuiger, een James Bond-videobox en een half Blokkerfiliaal aan keukengerei bijeen. Door het lot was de pijl ook nog eens op de MEGABONUS terechtgekomen. Hij moest het bordje eraf tillen en luid en duidelijk naast zijn hoofd ophouden, richting camera twee. Het leverde hem een vakantietripje op.

Maar er kwam nog meer

Na een finaleronde en het juist raden van het laatste woord (Elektrische gitaar!) werd de hoofdprijs de studio in Aalsmeer binnengereden. Een auto. De gezellig ronde, mosgroene Fiat Panda met wieldoppen in de vorm van berenhoofden was natuurlijk nauwelijks een hoofdprijs te noemen voor John Cees. Hij had niet eens een rijbewijs. Maar goed, applaus! Tijdens de aftiteling werd een wildvreemde vrouw de studiovloer opgeduwd die even dienst moest doen als stralende vriendin van John Cees. Leuk voor het plaatje had iemand van het programma na afloop gezegd. Ze nam ietwat onhandig plaats naast John Cees in de auto.

Een week later stond dezelfde auto op de voorpagina van het Amsterdamse stadsblad. Links ernaast John Cees en rechts de trotse Amsterdamse dealer die het voertuig leverde. Wat de lezer niet kon zien was dat de autohandelaar direct na het fotomoment de auto weer innam en een check voor zevenduizend gulden – de helft van de waarde van de auto, had uitgeschreven aan John Cees. De band kon de studio in en dat album zou vast met open armen worden ontvangen.

Robert Lagendijk. Drummer 1991-1997 en 2004-2006

Vier jaar voor de opvolger

Na Taste wordt snel doorgewerkt aan nieuwe nummers. Toch duurt het nog heel lang voordat opvolger Et Maintenant… Le Rock uitkomt. Robert: “Een aantal nummers pakten goed uit en werden op een 7″ single van Electrolux (het latere Excelsior) geperst. Wij kwamen in hun stal, maar omdat we het minst potentie hadden van de 5 of 6 Excelsiorbands, namen wij in de loze uurtjes op in de studio van Frans. We hebben er – zonder budget – ruim vier jaar over gedaan, terwijl we de nummers al aan het begin hadden en zelfs al in skelet-vorm hadden opgenomen. Om een beetje te kunnen optreden bleven we demobandjes (met tussentijdse versies van de nieuwe cd) printen. Jij hebt er zo een. Niet dat zalen hapten overigens.

De cassette is een apart geval. “Een productiefout” noemt Frank het. “De eerste drie nummers kwamen van een oude demo uit 1991. In plaats van nieuwe tapes te laten maken, werden deze verstuurd met bijgaande tekst” op het hoesje. Robert: “Met het handschrift van mijn broer Eric, die toen hand en span diensten voor de band verrichtte. Manager was, zou je chic kunnen zeggen.” Op de demo’s uit 1995 (nummers 4 t/m 11) horen we voor het eerst gitarist Frank bij Scram C Baby, die Joost Stolk vervangt.

Fast forward naar Give Us A Kiss

Frank zal Scram C Baby niet meer verlaten en is nu – na zanger John Cees Smit – het langst dienende bandlid met dik 25 jaar ‘op de teller’. Robert heeft met een korte tussenpozen drie platen gedrumd. Op dit moment zit Marit de Loos (ex-Ceasar) al weer een dikke tien jaar achter de drumkit bij Scram C Baby.

Met Mark Meeuwenoord (gitaar) en Geert de Groot (bas) brengt Scram C Baby in 2018 haar achtste plaat Give Us A Kiss uit. Vijfentwintig jaar na hun debuut Taste. Nooit eerder klonk het Amsterdamse Scram C Bay zó goed (vijf sterren) kopt de Volkskrant.

Ik ken te weinig muziek van Scram C Baby om dat te beamen, maar kan erg genieten van de plaat. Wél weet ik dat ik het beste optreden van dat jaar heb gezien als ik Frank op 1 december 2018 in Simplon (Groningen) zijn bezwete hand schud.

Een jaar later weet hij me te vertellen dat de band weer bezig is om nieuwe nummers te maken. “Op naar de volgende plaat”. In de tussentijd is Frank vooral bezig geweest met I Believe In My Mess. Met Geert de Groot “een band met een sterke focus op dub in zijn breedste betekenis. Geluid, beeld, taal… Voeg een rijke saus van melancholica en verlopen sferen, van veranderlijke stemmingen en elektronische gekkigheid toe aan een kruisbestuiving van kunde en krankzinnigheid. Et voilà!”

Op de plaat Do Unto Others, die december 2020 uitkomt is notabene een bewerking van een nummer van Bob, Carol, Ted & Alice te horen.

Oeverloos

Frank maakt het verhaal mooi rond voor mij: “De beste herinneringen aan Bob, Carol, Ted & Alice zijn die oeverloze opnamesessies met viersporen recorders. Eigenlijk is dat tot aan de dag van vandaag nog net zo. Give Us A Kiss heb ik bijvoorbeeld voor het grootste deel bij mij thuis opgenomen en de methode van werken verschilt eigenlijk niet zo veel als destijds. Alleen de viersporenrecorder is ingeruild voor een computer. Maar heel soms – als ik het niet laten kan – pak ik deze er weer bij, om dan weer te genieten van dat fijne ruisende geluid …”

De verzamelde feiten en foto’s van de oude demotape? Die zijn te vinden op Discogs. En goed nieuws voor de liefhebbers van rauwe, funky postpunk en rock… De cassette van Bob, Carol, Ted & Alice is opnieuw uitgebracht! Zo goed mogelijk geremastered, mét een hardcopy magazine (24 A6-pagina’s), digitale downloads én negen bonustracks. Voor slechts € 5,- te bestellen via diggindemos@gmail.com. De cassettes zijn genummerd en gelimiteerd, dus wees er snel bij!

Een interview met Pank, Robbel en Buik in het Noord-Hollands Dagblad, naar aanleiding van deze onverwachte reissue is hier terug te lezen: “Na dertig jaar toch nog ontdekt!“

Nieuwe muziek van Frank van Praag is te beluisteren en te koop bij Scram C Baby én bij I Believe In My Mess.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de drijfveren van de schrijver van het verhaal over Bob, Carol, Ted & Alice of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Bob, Carol, Ted & Alice verscheen eerst op Diggin' Demos.

De tofste live muziek is funkrock. Je kunt erop headbangen en dansen tegelijk. Jimi Hendrix was een wegbereider in de sixties, Funkadelic vormde het genre, maar het hoogtepunt lag in het begin van de jaren ’90, met bands als Red Hot Chili Peppers, Rage Against The Machine en mijn favoriet: Skunkhour. In de nineties zie je ook steeds meer hiphop en metal de muziekstroming binnendruppelen.

En Nederland? Mijn demotapes van Beatcream, Maximum Brain Disfunktion en City Pig Unit laten zien dat de scene veel groter was Urban Dance Squad en Gotcha!

Umfufu rocks!

En dan is er ook nog de band Umfufu. Jeroen de Jong heeft me een vette demo van de Amsterdammers gestuurd, die ik hier graag in het zonnetje zet. Jeroen heeft zelf een hartstikke leuk verhaal geschreven over de geschiedenis van de band op Funkblog, die je écht moet lezen en waar ik helemaal niets aan toevoegen kan.

Alleen die raadselachtige naam; daar wil ik meer over weten. Jeroen: “De naam Umfufu hoorde ik voor het eerst in de 2e stand up show van Eddy Murphy. Hij is de moderne Amerikaanse vrouw zat en trouwt met een meisje uit de jungle en zij heet dus Umfufu. Wij wilden ook pure en onbedorven muziek maken, die wild en vol vuur zou zijn. Dat de naam achteraf gezien niet zo slim was, bleek uit de vele manieren waarop onze naam verkeerd gespeld werd op flyers en in lokale krantjes. Mufufu, Unfufu, Fumufu; alles behalve Umfufu. En lang niet iedereen bleek Eddy als stand up comedian te kennen :-)”

Umfufu neemt in de bezetting van Barry Goudsmid (bas), Jeroen de Jong (gitaar), Michael Monteiro (drums) en Samuel Reiziger (zang) bovenstaande demo op in de MDR Studio te Aalsmeer, waarvan ze er 100 laat maken. Jeroen lachend: “Ik heb er nog een stuk of 20 over!”

De highs van Umfufu

Uit het artikel van Funkblog: “”(…) optredens in Amsterdam volgden; De Kroeg, Hotel Kabul, Twin Pigs, zelfs Naar Boven met alle gezeik over ‘te hard’ en ‘das toch niet normaal’. Steeds weer een vol huis met dansende, springende en een groeiende groep fans (…) We tekenden een platencontract bij Mercury Records voor het opnemen van 2 singles: ‘Ponytail, If’ (1995) en ‘Who’s a Friend + Automatic Remix‘ (1996) met een optie op een hele cd bij Phonogram. Umfufu mocht interviews geven aan bladen als Mug, Amsterdams Peil, Fret en Gitarist. We kwamen op de radio langs bij Alfred Lagarde, Leidsekade Live en werden gedraaid op Kink FM. TV-optredens volgden bij Veronica’s Trexx, VPRO’s Clip Clup (toevallig in dezelfde aflevering als Rembo en Rembo’s De Gluurbuur, briljant), Call TV en nog wat van die programma’s. Steeds meer spelen, steeds meer schrijven, steeds meer sjouwen and loving it (…).”

“(…) Een van onze hoogtepunten was een optreden op het Racism Beat It Festival in Spaarnwoude (1995) waarbij de NOS in het journaal toevallig precies een paar seconden Umfufu liet zien. ‘Good cause’ en supercool om op dat grote podium te staan (…) Phonogram was ondertussen Mercury geworden, dat weinig interesse meer had in dat bandje met die twee singles die commercieel gezien niet zo veel hadden gedaan. Met andere woorden: de cd is er nooit gekomen en het contract is nog slechts wat papier in een ordner. Het management boekte wel stevig door maar de rek was er een beetje uit (…).”

Studio MDR wordt op een gegeven moment door de bandleden overgenomen en vormt de thuisbasis voor diverse nieuwe bands, nadat Umfufu op 2 oktober 2002 in Paradiso ten grave gedragen wordt. Jeroen: “Wat ik mij ervan herinner was het een compleet gekkenhuis met een druppelend plafond. Een uitvaart in stijl.”

3rd Dog Ghostband

De laatste incarnatie van Umfufu is 3rd Dog Ghostband. Op hun digitale speeltuin op Soundcloud zijn diverse demo’s van de band te vinden, die straks het album 3rd Bone from the Sun gaan vormen. Er zijn ook 19 nummers van Umfufu te vinden. Free your mind en ga ze luisteren!

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Umfufu verscheen eerst op Diggin' Demos.

Een tijdje geleden sprak ik Michel over demotapes. Hij vertelde mij het verhaal over de band waar hij 25 jaar geleden in speelde: Fishy Friends.

Starring Netty

Fishy Friends komt uit Winschoten. In 1994 maken ze hun eerste demo “Starring Netty” met maar liefst 12 nummers in een echte nineties stijl: “onstuimig, maar melodieus met mooie, vocale harmonieën”. Diverse bronnen noemen The Lemonheads, Veruca Salt, Nirvana, Smashing Pumpkins, Teenage Fanclub en The Posies als referentie. Dan heb je wel een idee!

De band treedt redelijk veel op, doet mee aan het Rode Oortjes Festival en de Pop = Prima Prijs.

In 1996 moest er een nieuwe demo komen. Niet meer met Michel, want hij had het te druk gekregen met Benjamin B.. Ene Patrick neemt plaats achter de drumkit, die voor de gelegenheid in ’t Hokje in Nieuwe Pekela is opgesteld. Eddy en Fiebo Scholtens nemen elf nummers op, maar de demo wordt nooit uitgebracht en de band begint langzaam uiteen te vallen.

Hurray! Fishy Friends!

De nummers waren tot vergetelheid gedoemd, ware het niet dat Michel ze maar niet uit zijn hoofd kon krijgen. En 21 jaar na dato besluit hij de tape alsnog uit te brengen. Omdat het kan en omdat de nummers het verdienen! Er worden 50 exemplaren gemaakt in een super mooie sleeve van Merijn Jansen en vol met aanstekelijke muziek.

Fishy Friends… again

De bandleden komen dus decennia later weer bijeen voor de releaseparty van “Hurray!” Vol bier, borrelnoten en nostalgie wordt ook nog een oude VHS-tape bekeken van hun optreden in Simplon (1995).

Michel: “We raakten zo enthousiast dat we hebben besloten weer bij elkaar te komen. Ja… Fishy Friends is weer actief! We gaan weer opnames maken en misschien zelfs weer optreden!” Hoe cool is dat?!

De 2e demotape “Hurray!” is te koop en te beluisteren via Bandcamp.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Fishy Friends verscheen eerst op Diggin' Demos.

Ik had nooit van ze gehoord, maar over deze twee bands is redelijk veel bekend. Vooral hun Facebookpagina is een bron van historische informatie. Wereldwijd wordt grof geld betaald voor de demotape van Jezus and the Gospelfuckers en de twee EP’s van Agent Orange, wat toch altijd wel een redelijke indicatie is van de impact van de muziek.

De promotape van Agent Orange bracht me in contact met Fred, die precies aanvoelde waar ik als muziekarcheoloog naar op zoek ben: een nieuw hoofdstuk underground muziekgeschiedenis. De titel? Afrikaanse Dameslul!

Jesus and the Gospelfuckers

De mythische status van Jezus and the Gospelfuckers maakt dat er veel over de band geschreven is; met effectbejag en niet altijd even waarheidsgetrouw. De band zou in 1977 zijn opgericht door de Fred (15) en Bob Schrijber (12) na – hoe kan het ook anders – het zien van de Sex Pistols. Maar in werkelijkheid hebben de twee broers de Engelse punkband gewoon op plaat gehoord. De uitwerking was er trouwens niet minder om. Met vriend Mark de Haas werd besloten om ook muziek te gaan maken.

De broers zijn na de scheiding van hun ouders van huis weggelopen naar Amsterdam en vreemd is het niet dat ze kwaad zijn. De jongens zijn nog te jong voor een uitkering en zwerven onder hun muzikale aliassen Jezus en Embryo al knokkend van kraakpand naar kraakpand. Opgevoerd door drugs en een rebelse tijdsgeest krijgt ook de band een gewelddadige reputatie en daardoor steeds meer moeite om optredens te scoren.

I Hate School

Op deze tape hoor je vijf nummers van Jezus and the Gospelfuckers tijdens een concert in de No Name (1979): Jezus Is The Drug, Commercial, I Hate School, Deutschland & TV Slave.

In 1982 nemen ze – geïnspireerd door Discharge en Millions of Dead Cops – een demo op. Met meer snelle en hardere muziek. De bandleden toen? Fred Schrijber (Jezus), Mark de Haas (2 1/2), Jos Dans (Kleine Josje) en Tom Nieuwenhuis (TOS). Bob is al afgehaakt als muzikant, kanaliseert zijn woede in de martial arts en wordt wereldkampioen als kickbokser en freefighter. In 1983 wordt de band opgedoekt.

Tos belandt via o.a. God, Beaver en 35007 bij Sun O))). En Fred?

Ik word uitgenodigd bij Fred thuis in Amsterdam en moet eerlijk gezegd bekennen dat zijn reputatie me enigszins huiverig maakt voor een bezoek. Maar ik bel niet aan bij een donker kraakpand en wordt uiterst vriendelijk ontvangen met een boterham en kopje thee.

Agent Orange

Fred vervangt ene Arthur bij Agent Orange, dat verder bestaat uit Michael Cavanagh, Pierre (Pier) Escabache, Guido Torenstra en Valerie (Winny). Vrij snel nemen ze een EP op, met de heerlijke titel Your Mother Sucks Cocks In Hell. De promotape die ik van ze heb is een dub van deze EP, die door manager Victor Cavanagh wordt verspreid om optredens te scoren.

Fred: “Alles wat ik deed stond in het kader van muziek maken, maar het was erg lastig om optredens te krijgen, lastig om een bus te regelen. Alles was lastig. Maar ik had het nodig. Ik was kwaad en gefrustreerd en moest schoppen. Muziek was een uitlaatklep. Echt ik was zó boos!”

Uit de jaren ’80 vindt Fred een ander manier om zijn frustraties kwijt te raken. Fred: “Wat ik me herinner is dat ik dacht Ik moet normaal worden! Het ging te slecht met mij.” Hij gaat HBO maatschappelijk werk studeren, is elf jaar jongerenwerker, studeert filosofie en is betrokken – oh ironie – als één van de eersten bij trainingen in omgaan met agressie en geweld.

Afrikaanse Dameslul

“Leo was de psycholoog; ik toen nog acteur agressietraining. We trainden de heftige groepen, zoals gevangenisbewakers. En om de emoties van de lastige trainingen eruit te spelen, jamden we elke week in oefenruimte The Jam. Heel, heel hard.” Het begint anderen op te vallen; die gekke, harde onorthodoxe muziek en de behoefte ontstaat om de muziek vast te leggen. Februari 1997 is het zover. De mannen gaan bloedserieus de studio in.

Punk zonder zang, maar met Afrikaanse trommels. Hoe verzin je het? Leo bespeelt de djembé; Fred bas, gitaar, keyboards en vreemde geluidjes. Het resultaat? Eén DAT-tape met zeven tracks.

Fred weet vijf democassettes te dubben als de buurman vraagt of hij de DAT-recorder mag gebruiken. Fred is zo aardig om het toestel uit te lenen, maar zo dom om de DAT-tape te laten zitten. De buurman wist de muziek per abuis, zodat enkel de cassettes overblijven, waarvan er ook nog eens twee kapotgaan. Drie cassettes is het enige dat resteert. Er worden nog zo’n twintig kopietjes gemaakt, maar geen hoesjes ontworpen.

Demotape van Afrikaanse Dameslul

Dit is demotape van Afrikaanse Dameslul. Zo te horen aan de kwaliteit niet één van de drie originele tapes, maar wat gaaf om naar te luisteren!

Ik had ze graag live zien spelen. De energieke muziek van Afrikaanse Dameslul heeft wel wat van Sepultura dat in die tijd ook opzwepende, inheemse ritmes toevoegt aan haar punk- en metalroots. De band is echter niet veel buiten het oefenhok te zien geweest; na het tape debacle duurt het niet lang voordat ook de band uiteenvalt.

Evenwichtig

Fred is muziek blijven maken. Hij speelt klassiek piano, zingt twintig jaar in Russische koren, begeleidt toneelstukken op piano en is pas recent gestopt bij het Amsterdamse Toonkunstkoor. De coach voor agressieregulatie is ook nog gediplomeerd vechtsportleraar en acteur. Zo is hij te zien in de film Nachtrit (2006) en de Tv-series Flikken Maastricht, Penoza en Van God Los.

Ontspoord en van God los: dat is het beeld dat je krijgt van punker Jezus als je alle artikelen op internet mag geloven. Veertig jaar later zijn het die verhalen die steeds opgerakeld worden en worden gecultiveerd, maar gelukkig heeft de tijd er ook bij Fred de scherpe randen afgehaald. Evenwichtig, zen, is meer de indruk die hij bij mij achterlaat. En empathisch vooral, omdat hij een muziekverhalenzoeker zomaar een extra hoofdstuk aan de geschiedenis over Jezus and the Gospelfuckers en Agent Orange laat toevoegen.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Afrikaanse Dameslul verscheen eerst op Diggin' Demos.

Zes bands uit Hoorn en omgeving toerden in februari, maart en april 1987 door Nederland. Te weten: Indirekt, Yahoo, The Vernon Walters, The Lunatics, Passionate Hartless en The Grabbits (die op het 1e affiche nog The Male Sisters genoemd worden).

De Grote Zeik Van Nederland op cassette

Ik heb opnames uit de Melkweg gevonden. Gedateerd op 12 april 1987. Oorspronkelijk zou deze ‘grande finale’ in de Melkweg op 1 april gehouden worden, maar die datum werd verplaatst, waardoor de finale alsnog na de laatste voorrondes van 3 en 4 april werd gehouden 

Johnny Baby & the Liberators (uit Groningen) was de 12e al geboekt voor de Melkweg, maar die kon gewoon met de Hoornse bands meespelen. Zij waren het die die avond ‘wonnen’, want ook de Grote Zeik had een jury, die “onder ede zal verklaren welke band het zal gaan maken“.

Daarnaast was er – zoals jullie kunnen horen – een “nerveuze en hoogst irritante presentator om de bands flink op te fokken. Hiervoor is popmuziekpsycholoog Ger Fabrahams (Gijs in de wandelgangen) aangetrokken. Een verbastering van Fer Abrahams, die tijdens de GP de optredens aan elkaar praatte“.

Er zijn twee cassettes met opnames in mijn bezit. Hieronder deel 1 met The Lunatics en The Passionate Hartless.

En in deel 2 strijden The Vernon Walters, The Grabbits en Johnny Baby & the Liberators om de eer.

Van het optreden van The Grabbits is ook beeld bewaard gebleven!

De opnames van Indirekt en Yahoo heb ik dus helaas nog niet kunnen vinden. Als iemand die heeft, dan houd ik mij aanbevolen!

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Various: “De Grote Zeik Van Nederland” verscheen eerst op Diggin' Demos.

Het radioprogramma Ronflonflon kondigt de band op 2 november 1988 aan met de woorden: “78 Hoeren, een groep die ook in Italië erg veel furore schijnt te bedrijven”. Muziekkrant OOR is minder onder de indruk. Na een live concert schrijft ze: “De band had een uitstraling van een gebruikte condoom na een vrijpartij”.

78 Hoeren is kut

Ik wordt hier wel vrolijk van, al vind ik de muziek vrij kut. Maar luister op z’n minst het intro van deze demotape…

Ik heb op YouTube ook nog een clip gevonden van de single Give Head. Leuk om te zien!

Op de blog van het Friesch Pop Archief kun je iets meer lezen over de band, al klopt de informatie niet helemaal volgens een van de bandleden.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht 78 Hoeren verscheen eerst op Diggin' Demos.