Speciale projecten - Diggin' Demos

Melkweg cassetteboek

Diggin' Demos — Wed, 08 Mar 2023 22:00:00 +0000

Op 17 juli 2020 bestond de Melkweg vijftig jaar! Ter gelegenheid van dat jubileum is hier het cassetteboek gepubliceerd, dat het poppodium tussen juni 1980 en juli 1985 heeft gebruikt om alle inkomende demotapes in te registreren.

Wie wou er niet optreden in de Melkweg? Honderden artiesten hebben een demo opgestuurd, in de hoop een plekje op het podium te bemachtigen. De demo’s werden gescoord en voorzien van subjectieve, soms hilarische aantekeningen. “Natte kruis wave. Niks aan; schone luier graag!“ (Razzia BV). “Pittig en primitief (De Dijk). “Onderhoudend. Beetje nepdramatiek wel” (Blue Murder). Het boek biedt zo een unieke inkijk. Hoe werd er over de Nederlandse muziekscene geoordeeld vanuit het perspectief van een programmeur?

Melkweg cassetteboek

Het Melkweg cassetteboek is maar liefst 130 pagina’s groot en er zijn wel 1.000 artiesten in opgenomen. Als je het niet plezierig vindt om het boek embedded op mijn website te lezen, kun je ook op deze link klikken. Dit is zeker voor mobiele devices aan te raden.

Gebruiksaanwijzing

Het flipbook is het beste te bekijken op een desk- of laptopcomputer en in de fullscreen modus. Klik hiervoor op het fullscreen-icoon rechtsonder. In de index zijn de namen van Nederlandse bands opgenomen; daarmee is snel te zoeken. Langzaam bladeren door het boek kan door de pijlen te gebruiken of door de bladzijden om te slaan.

Eénmaal op een fullscreen-pagina zie je meteen een aantal interactieve blokken oplichten. Er zijn icoontjes zichtbaar waarmee je een YouTube overlay opent, zodat je kunt luisteren naar de veertig jaar oude democassettes die toen ingezonden zijn!

Selectie van ’top of flop’ notities

Geen tijd of zin om te grasduinen? Ik heb hieronder een selectie gemaakt van bands, notities en/ of democassettes, met linkjes naar de relevante bladzijdes.

“Pittig en primitief” (De Dijk). “Beetje nepdramatiek wel” (Blue Murder). “Personally I find it passé” (Eton Crop). “Sombere, eindeloze, semi-industrieel gefröbel. Vooral de zang is verschrikkelijk. Onzin!” (Factory Toys). “Geroutineerde punkband met blazers” (Ivy Green). “Dit is leuk. Niet altijd zo goed gespeeld, maar wel origineel. Echte songs. Sprekende teksten” (Pulp). “Very Interesting. Strange rhythms, but not too freaky” (Vlis). “Super heavy instrumentale symfonische rock. Nou ja!” (Amae). “Tight. Competent, danceable rock band. Funky, strong, powerful numbers” (Sjako!). “Meezing-achtig” (Klein Orkest).

“Ik weet dat Willem deze band goed vindt. Ik kan er niets in ontdekken en ben eigenlijk alweer vergeten hoe het klonk” (Scream Therapy). “Zou zo in het voorprogramma van The Birthday Party hebben gekund” (Mimicri). “Prima band. Lekker snel en origineel zonder al te veel pretenties. Ook de zang (voordracht) boeit” (Coka). “Prima sound. Zangeres met talent” (Another Face). “Natte kruis wave” Niks an. Schone luier graag!” (Razzia BV). “Leuke countryrock. Als Eagles 1e elpee. Proberen” (Cotton Brothers). “De zoveelste tape. Nog steeds niet strak” (Coupe Belle). “Recht toe recht aan rock, zoals we van bands uit Groningen en omgeving gewend zijn” (The Bronx). “Muziek a la Simple Minds met zanger die het tegen Kerr zou kunnen opnemen” (Burn The Blankets). “Afwisselend, swingend, mooi en spannend” (Du Moment).

Hopeloze naam

“Willen weinig optreden! (Combattimento Di Roma). “Het eerste nummer is prachtig in alle eenvoud. De rest is rommelig en vals” (The Aboriginals). “Good, driving and danceable rocky pop. Full sound a la Nena, Kim Wilde” (Klemtoon). “Terrible. This will send visitors to the beer-bar balcony” (Smirnoff). “Ongebruikelijke muziek. Beeldend gezongen. Heavy, maar niet tè (Mondo Cane). “Gammel, maar wel origineel en gevarieerd” (Basement Band). “Badkameropname” (Jong Oranje). “Powerrockachtige muziek met gitaarheld” (NN & the Flightcases). “Hopeloze naam, maar uitstekende (blanke) stevige rhythm and blues” (Pub Street Bluesband). “NL volksrock. Niet onaardig. Dure manager. Willen veel geld” (Palace Flophouse), waar een half jaar later is bijgeschreven: “Gekocht voor weinig geld”.

“Hoewel de band zich distancieert van de term garagerock kan zij toch het beste zo worden omschreven” (Honger). “Depri overkill rock” (Putain Putain). “Heavy metal uit Emmen. Niet onsympatiek, maar toch maar niet geloof ik” (Vault). “Hoempapa met humor die mij niet aanspreekt” (Jo Junk and the Hot Dogs). “Onvervalste punk (1977). Via Swie Tio. Niet onsympatiek” (Prime Minsters). “Unlike a lot of the other ‘average’ bands in this genre (…) the lyrics are not pathetic” (All That Fall). “Erg serieuze toestand. Teksten over angst. Paddenstoel. Etc” (De Aanslag). “Hardrock. Niet slecht gespeeld, wel hard” (T-Bone). “Mooi samenspel. Sfeervolle, open muziek met doordachte arrangementen” (Prima Volta). “Zelf zeggen ze: de Drentse Gruppo Sportivo” (Pepperone).

Eigenlijk best goed

“De band speelt een mengelmoes van stijlen. Er wordt o.a. gejodeld” (Six Plys Tzar). “Etalagepop. Sommige nummers zijn aan de banale kant, andere weer heel goed. In ieder geval origineel” (Hegt). “Weer een nieuwe zanger. Gaan naar Amerika” (Teaser). “Eigenlijk best goed” (Humatic).

De band Streets stuurt januari 1983 per abuis een lege cassette op. Ik heb de demo nog wel kunnen vinden en het is uiteindelijk gelukkig goed gekomen met de groep. We kennen ze inmiddels als Ten Sharp

Spanningsveld

“Bowie kloon. Gezwollen bombast”, “Met ritmebox & snikkende zanger. Pose muziek. Composities a la Cure. Een grote (slechte) ripoff”, “Zwakstroom wave”, “Eentonig. Eenvormig. Dreinerig. Slecht gezongen. Middelmaat”, “Trio met drummachine. Emotieloos. Nietszeggende dreun”, “Onnozele NL-talige band. Slappe hap”, “Zangeres doet erg haar best om mooi te zingen”, “Hangerige, niet overtuigende rock met slechte zanger”, “Begrijp ik dit niet, of is dit gewoon waardeloos?”, “Een Cat Stevens zanger met zulke gladde songs zonder originaliteit dat ik de tape niet heb afgeluisterd”.

De subjectieve notities roepen ook wel wat vragen op. Hoewel het boek natuurlijk nooit voor de openbaarheid is gemaakt, hoor ik de muzikanten verzuchten: “Wie denkt die programmeur wel niet dat ie is? De muzikanten hebben hun ziel en zaligheid in de demo gestopt; dat mag je nooit vergeten.”

“Demo’s luisteren was een straf!”

De demotape was begin jaren ’80 een nieuw fenomeen waar programmeurs het maar druk mee hadden. Ik heb een lang achtergrondartikel geschreven over één van hen: Frans Goossens. Zo heb ik geprobeerd het cassetteboek wat meer context en tijdgeest mee te geven. Later heb ik een videogesprek met Frans gehad, dat hier nog te zien is.

Ook heb ik een paar verhalen geschreven over de bands, hun demo’s en hun dromen. Het verhaal van Brezneff uit Hengelo is typerend voor de sturm und drang uit die tijd. Het Gronings-Friese Social Security ‘brak door’ en inspireerde zo legio andere beginnende bands. Another Face ging ten onder aan heroine, maar de gitarist en bassiste zegevierden alsnog met The Scene. Break gitarist Hans van den Heuvel speelt nog steeds, maar is bekender geworden als muziekjournalist. En Jerry Turners Moscow Tops? Hij speelde met Captain Sensible, Ron Splinter en in het voorprogramma van The Police, maar bleef desondanks Nederlands meest onbekende popster. Veel lees- en luisterplezier!

Another day at the Melkweg office
Met van voor naar achteren: een stapel demotapes, Cor Schlösser en Frans Goossens

Analyse van cassetteboek

Zoals het een muzikale archeoloog betaamd, heb ik het cassetteboek natuurlijk grondig geanalyseerd. Op basis van mijn studie trek de volgende triviale conclusies:

Tussen juni 1980 en juli 1985 zijn 976 inkomende demotapes geregistreerd en beluisterd.
Deze demo’s komen van 875 bands. Een kleine 100 bands hebben tweemaal een cassette ingestuurd. Blue Voice (Zwolle), Coupe Belle (Amsterdam) en Titz (Gouda) zelfs driemaal!
De cassettes zijn uit maar liefst 25 landen verzonden. De herkomst van 7,5% van de bands is onbekend.
Van 810 bands is de herkomst wél bekend. Daarvan komt 67% uit Nederland, 11% uit Duitsland, 10% uit Verenigd Koninkrijk en 3% uit België.
Van de 400 Nederlandse bands, waarvan we de provincie kennen, komt 29% uit Noord-Holland, 25% uit Zuid-Holland en 11% uit Gelderland.
Van de 360 Nederlandse bands, waarvan we de stad kennen, komen 78 uit Amsterdam. Daarna komen Groningen (26), Rotterdam (26), Utrecht (22) en Nijmegen (21) al kunnen een aantal Groninger bands ook uit de provincie komen. Trouwens: sommige bands hadden hun agency in Amsterdam terwijl ze ergens anders vandaan kwamen. Heel accuraat is deze analyse dus niet. Het is in ieder geval duidelijk dat studentensteden relatief gezien hoog scoren.
Bij 204 van 976 inkomende demo’s is genoteerd dat er een optreden uit voort is gekomen. Dat is ca. 20%.
De in het boek genoteerde optredens betreffen voor 76% Nederlandse bands. Slechts 5% van deze optredens betreffen bands uit Duitsland en Engeland (die 21% hebben ingezonden).
De Goudse band Titz heeft 3 demo’s ingestuurd en daar 2 optredens aan overgehouden; evenals Blue Voice (Zwolle). De band Neon uit Eindhoven scoort 2 uit 2; net als Palace Flophouse (Gelderland) en Personel (Noord-Holland).
Coupe Belle uit Amsterdam weet geen optredens te scoren uit haar drie inzendingen. Er zijn ook veel bands die twee demo’s insturen en nooit in de Melkweg optreden.
Er zijn best wel veel bands die hebben opgetreden ondanks de niet al te beste recensie in het cassetteboek!
De Engelse band Pulp is de meest bekende band uit het cassetteboek.

Wat is jou opgevallen?

Oproep aan muzikanten en bookers

Kom je jouw bandnaam tegen in het cassetteboek, maar is het niet gelinkt aan informatie of muziek, dan wil ik je vragen om contact te zoeken met diggindemos@gmail.com. Misschien heb je de oude ingezonden demo nog, een foto uit die tijd of een leuke anekdote, zodat we het digitale cassetteboek nog completer kunnen maken. Leuk als je contact zoekt!

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Melkweg cassetteboek verscheen eerst op Diggin' Demos.

Archieven

Diggin' Demos — Sun, 05 Mar 2023 17:39:22 +0000

Er zijn veel plekken in Nederland waar het erfgoed van de popmuziek wordt bewaard en gekoesterd om te onderzoeken en te ontdekken. Of het nou om materiële zaken gaat, zoals cassettebandjes en magazines of immateriële zaken, zoals de verhalen over hoe het er in een bepaalde scene aan toeging. In dit artikel biedt ik een overzicht van de archieven, platforms en andere (online) plekken waar dit erfgoed beheerd wordt. Laat het mij vooral weten als je de door mij verzamelde informatie wilt aanvullen!

Aan het eind van het artikel ga ik in op de uitdagingen die ik zie. Ik vind de manier waarop we in Nederland omgaan met onze popgeschiedenis namelijk ondermaats. Maar nu eerst aandacht voor alle goede initiatieven!

Pop- en muziekarchieven

Er zijn meerdere organisaties die zich pop- of muziekarchief noemen. Ik begin bij hen waarvan ik zeker weet dat ze ook een fysiek archief hebben.

Institutioneel

Beeld en Geluid heeft het grootste archief. Niet alleen van radio- en tv-opnames, maar ook met geluidsdragers. De elpee’s en cd’s van Muziek Centrum Nederland (voorheen Stichting Popmuziek Nederland en Nationaal Pop Instituut), waaronder het Fonos-archief, die in 2013 bij Muziekweb werden ondergebracht, maken daar – sinds de fusie tussen Muziekweb en Beeld en Geluid – ook onderdeel vanuit. De recente donatie van het archief van Fer Abrahams aan deze club, maakt het ook voor onderzoek naar amateurmuziek en demotapes interessant. Informatie? Via [Website, Zoekportaal, Facebook, Twitter, Instagram, YouTube]. Beeld en Geluid beheert ook de online Muziekencyclopedie; al is dat op een heel laag pitje.

Het Allard Pierson beheert en presenteert de collecties van de Universiteit van Amsterdam met het publiek en de wetenschap. Zij hebben het andere deel van de boedel van Muziek Centrum Nederland in opslag. Denk daarbij aan magazines, krantenknipsel, maar vooral ook aan cassettes en demotapes. Deze cassettes zijn – m.m.v. Oscar Smit – recentelijk in kaart gebracht. Via hun zoekportaal kun je je daar in onderdompelen. Meer informatie via [Website, Facebook, Twitter, Instagram, YouTube].

Poparchief Groningen is een professionele organisatie (onderdeel van de Groninger Archieven) met een grote groep vrijwilligers, die sinds 2006 contentieus heeft gewerkt aan het behoud én promoten van muziekgeschiedenis, waaronder amateurmuziek en demotapes. Hun werkgebied is de provincie en stad Groningen [Website, Facebook, Twitter, Vimeo].

Er zijn meerdere provinciale en stadsarchieven en bibliotheken in Nederland met (im)materiële popgeschiedenis, maar die hebben daar geen muzikale doelen aan gekoppeld; laat staan specifieke menskracht voor. Wel ben ik recent op de samenwerking tussen Muziekblog Zeeland [Website] en ZB Bibliotheek van Zeeland (met een muziekcollectie en muziekafdeling [Mail]) gestuit: “De liefde voor muziek in de bibliotheek” … een hele mooie ontwikkeling!

Hobbyisten

Van het Poparchief Twente [Website, Facebook], Dick van de Wals’ muziekarchief Kampen [Website, Facebook, Instagram] en van Diggin’ Demos [Website, Facebook, YouTube, Discogs, Twitter, Instagram, Bandcamp] weet ik dat ze informatie als foto’s, bio’s en muziek delen met hun volgers, en dat ze daarnaast ook een fysiek archief bezitten. Van de clubs hierna weet ik dat niet zeker.

Utalpo staat voor Utrechts Alternatieve Poparchief [Facebook, YouTube]. Het poparchief van bands uit Westfriesland heet Koppop [Website, Facebook]. Roomse Herrie is het poparchief van de gemeente Oost-Gelre [Facebook]. Van Rob Hendriks van Zaanse Pophistorie [Website] weet ik dat hij ook een dik boekwerk heeft geschreven. De historie van de popmuziek in het Gooi en omgeving tot 1975 staat op deze [Website]. Bands uit de provincie Fryslân staan op de blog van het Friesch Pop Archief [Website], maar deze organisatie bestaat niet meer en de blog wordt ook niet meer bijgehouden.

Op Facebook vind je ook nog de Archiefgroep Nijmeegse bands, Popmuziek in Doetinchem, Bands uit Boskoop, Bands uit Alphen aan de Rijn, Haarlemse Popscene, Roerbeat en Popmuziek in Winterswijk. Omdat veel van dit type poparchieven ‘op vrijwilligers draaien’ is het behoud van informatie wel erg kwetsbaar. Online zie je het meteen als er geen activiteiten meer plaatsvinden, zoals bij het Poparchief Arnhem, Pophistorie uit Hellendoorn, Pophistorie Amersfoort, Poparchief ErnuM en Poparchief Nijmegen. Je mag hopen dat de fysieke materialen, die dit soort groepen wellicht in hun bezit hebben, wel hun weg vinden naar de reguliere stads- of gemeentearchieven.

In het onderzoeksrapport “Het Vergeten Lied” tref je een mooi overzicht van verzamelaar van Nederlandstalige muziekdragers aan. Het onderzoek gaat o.a. in op de uitdagingen waar verzamelaars voor staan.

Musea

Museum RockArt profileert zich als hét museum van de Nederlandse popmuziekgeschiedenis [Website, Facebook, Twitter, Instagram], maar ook het Beatles museum in Alkmaar is – hoewel dat over een bandje uit Liverpool gaat – een vermelding waard!

DIG IT UP valt in een bijzondere categorie. Ze “heeft naam gemaakt als belangrijke schatgraver van de Rotterdamse stadscultuur. Onbekend beeld- en geluidsmateriaal wordt ‘opgediept’ en voor altijd ontsloten als uniek erfgoed van de stad” [Website, Facebook, Twitter, Instagram, YouTube]. Ook History Repeating [Website, Facebook, Instagram, Podcast] is een enorm fascinerend project, dat voorkomt dat bijzondere, muzikale herinneringen worden vergeten.

Muziekencyclopedieën, blogs &zo

Naast de muziekencyclopedie van Beeld & Geluid [Website, Facebook, Twitter] en bovengenoemde plekken zijn er legio andere websites, blogs en platforms, die als naslag kunnen dienen voor onze muziekgeschiedenis.

Bacteria is het project van Michael, die alle aspecten van de Nederlandse punkscene (bio’s, discografieën, fanzines e.d.) tentoonspreidt op z’n mooie [Website]. Veel liefdeswerk van iemand die ook écht midden in de scene staat. Archaic Inventions is “dedicated to lost deviant music”; Bence Meijer laat vooral obscure cassettemuziek horen aan de wereld [Website, YouTube, Twitter].

Ook Virtueel Podium, NL Discografie, Nederbiet, Story of Indorock, Streektaalzang, Pandora’s Music Box, Fred Headset, No Longer Forgotten Music, Platenzaakstickers, maar ook Metal Archives en Discogs zijn mooie bronnen van informatie. En ongetwijfeld mis ik nog een groep verzamelaars, die je met groot gemak ook als archief of encyclopedie zou kunnen bestempelen. Facebook herbergt daarbovenop nog tal van groepen die gewijd zijn aan bepaalde thema’s of genres in de popmuziek, zoals bijvoorbeeld Nederbeatfreakcollector, Cassettemuziek in Nederland, Dutch New Wave (1977-1988), Ondergewaardeerde liedjes, Achterin de platenkast en vele, vele anderen.

Popkoepels

En dan zijn er ook nog de professionele – veelal provinciale – popkoepels! Hoewel zij vooral bezig zijn met de ontwikkeling van de sector en nieuw talent, is er natuurlijk altijd iemand in hun midden die het muzikale geheugen vormt. Bovendien wordt datgene dat ze doen en vastleggen op een gegeven moment natuurlijk ook gewoon geschiedenis

Popkollektieven

De popkoepels hebben in de loop der jaren de rol overgenomen van popkollektieven. Dat waren coöperaties, stichtingen of verenigingen van amateur-muzikanten, die begin jaren ’80 de Do-It-Yourself (DIY) aanpak van artiesten ondersteunden met bijvoorbeeld apparatuur, een oefenruimte en een studio voor het maken van demo’s. Ik schrijf ooit nog eens een verhaal over de belangrijke rol die de kollektieven speelden in de ontwikkeling van de Nederlandse popmuziek. Bekende popkollektieven waren bijvoorbeeld Popbelang Hengelo, het Westfries Popkollektief (WPK) en PopAs.

Een aantal popkollektieven zijn lokaal nog actief, zoals het Popbelang Hengelo (sinds 1981!) [Website], Popbelang Hellendoorn [Website, Facebook], PopKollektief Regio Oss [Website, Facebook] en Popcentrale, Dordrecht e.o. [Website, Facebook, Twitter, Instagram, YouTube].

Veel plekken; geen gedeelde visie

Bij de bezuinigingen op de kunsten in 2013 hebben drie archieven voor Nederlandse muziek (Muziek Centrum Nederland, het Nederlands Muziek Instituut en de bibliotheek van het Muziekcentrum van de Omroep) alle rijkssteun verloren. Ons muzikale geheugen is nu weggestopt in de bezemkast, onvindbaar voor wie niet de weg weet.

Uit het boek Opslaan en vernietigen van Jacqueline Oskamp over toen Halbe Zijlstra in 2013 met zijn hakbijl door het culturele landschap trok.

Het is nogal een statement van Jacqueline Oskamp. Vooral als je aan het begin van dit artikel leest op hoeveel plekken men is blijven doorwerken aan het bewaren en ontsluiten van ons muzikale erfgoed. Het is niet weggestopt in de bezemkast. Maar … ze raakt wel een snaar! Want het ligt overal verspreid. Het is nog niet digitaal verbonden. Laat staan met de klassieke muziekgeschiedenis, bladmuziek (check Muziekschatten eens!) en de jazz. Een overzicht ontbreekt; evenals een aantrekkelijke visie. Wat willen we in Nederland met ons muzikale verleden doen?

Eigenlijk is het onthutsend om te zien dat het ministerie van OCW er tien jaar na dato nog steeds niet is in geslaagd de archivering van de grootste kunstvorm een beetje fatsoenlijk te regelen. Waar is dat beleidsdocument dat ons voorhoud dat er een (digitaal) Nationaal Pop Archief moet komen? Hebben de Popcoalitie en POPnl ook een visie op hun roots? Wat is het streefjaar, zodat er vaart gezet wordt achter de koppeling van de verschillende grote en kleine archieven o.b.v. metadata? Waar is de leidraad, die de samenwerking tussen publiek en privaat stroomlijnt? Bijpassend budget? En waar is de ambitie om daar een museum aan te koppelen?

Ik wil als Diggin’ Demos graag ergens bij horen en m’n steentje aan bijdragen. Daarom ben ik ook lid geworden van de Nederlandse Vereniging van Muziekbibliotheken en -archieven (NVMB), sta ik met trots in de Schatkamer … maar dat gezamenlijke beeld op wat we willen neerzetten … dat ontbreekt. En daar baal ik van! De archeologie-sector is wat dat betreft een stuk verder. Zoals op het vlak van publieksparticipatie en de manier waarop vondsten worden gemeld, geregistreerd en bewaard. Waarom nemen we daar geen voorbeeld aan?!

Hoopvolle ontwikkelingen

Gelukkig zien we recent, sinds de overname van Muziekweb door Beeld en Geluid en de komst van Podiumkunst.net [Website, Facebook, Twitter, Instagram, YouTube], dat er langzaamaan weer ideeën gevormd worden over ons muzikale erfgoed. Een voorbeeld daarvan is “Het Vergeten Lied”: een onderzoek naar de uitdagingen van verzamelaars.

Door dit soort onderzoeken zie ik ook kansen ontstaan om de cassettecultuur en -muziek de plek te gaan geven die het verdient.

Ik wordt helemaal enthousiast over het global network of of audiovisual archives (FIAT/IFTA): internationaal hét startpunt voor expertise op het gebied van muziekarchieven. Dit artikel van voorzitter Brecht DeClercq over het archiveren van cassettebandjes is een must read. De activiteiten van AVA_Net [Website, LinkedIn] liggen ook in dat verlengde; ze biedt een platform voor kennisuitwisseling, informatieoverdracht en stimuleert tot samenwerking aan collectieve doelen.

Idealiter zou je – als je het mij vraagt – een landelijk dekkend netwerk van professionele, regionale poparchieven willen hebben, waar vrijwilligers hun steentje aan kunnen bijdragen. Allen digitaal verbonden in een Nationaal Pop Archief. Landelijke organisaties als Beeld en Geluid en Allard Pierson? Ik zie voor hen vooral een rol weggelegd op thema’s (denk aan De Grote Prijs van Nederland en radioprogramma’s als Popkrant, Rocktempel e.d.), bijzondere collecties en aan tentoonstellingen.

Wat jij?

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over z’n drijfveren en volg Diggin’ Demos [Website, Mail, Facebook, YouTube, Discogs, Twitter, Instagram, Bandcamp] via één van de socials.

Het bericht Archieven verscheen eerst op Diggin' Demos.

De Demograaf

Diggin' Demos — Wed, 01 Mar 2023 11:25:00 +0000

Hier zijn de vier nummers van De Demograaf in te kijken. De Demograaf is een serie van A5-fanzines, waarin de droom van een onbekende artiest centraal staat. De fanzines zijn onderdeel van limited edition releases op Bandcamp van een cassette met digitale bonustracks. Een aantal zijn nog te koop.

de DEMOGRAAF nr 01

Bob, Carol, Ted & Alice. Zeemeerminnen en ander leed

de DEMOGRAAF nr 02

Het Chateau d’If. Wave uit Wassenaar

de DEMOGRAAF nr 03

Jerry Turners Moscow Tops. Bier drinken met Sting

de DEMOGRAAF nr 04

Electric Party. Op het toilet bij Santana

De bijbehorende muziek is te beluisteren via de Bandcamp-pagina van Diggin’ Demos.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over z’n drijfveren of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Het bericht De Demograaf verscheen eerst op Diggin' Demos.

Korte film (2019)

Diggin' Demos — Wed, 25 Jan 2023 20:36:27 +0000

One musician. One collector. Two worn-out demo tape cassettes. Diggin’ Demos is a short film about tracing and preserving forgotten music treasures and stories. Stories from the period of the 70s and 80s, when the invention of the music cassette enabled musicians to release their music by themselves.

Eén muzikant. Eén verzamelaar. Twee versleten demo-cassettes. Diggin’ Demos is een film over het opsporen en behouden van vergeten muziekschatten en verhalen. Verhalen uit de jaren ‘70 en ‘80, toen de uitvinding van de muziekcassette ervoor zorgde dat muzikanten zelf muziek konden gaan uitbrengen.

Credits korte film

The Netherlands / 7 mins / 2019

Director: Katinka Schlette
Camera: Anass Houmane, Katinka Schlette
Sound, Edit: Katinka Schlette
Soundmix: Hans Brouwer
Music: Final Unit, Het Chateau d’If
Thanks too: Marco van Dalfsen, Bob Timroff

A Docwerk/Van Osch Films, NPO 2 Extra & NTR Production

Made possible by Stichting Willem Twee muziek en beeldende kunst

Screenings
NPO2 Extra, jan 2020
IN-EDIT Music Documentary Festival Amsterdam, mei 2021

Interview met Katinka Schlette

Een interview met Katinka Schlette is hier terug te lezen.

Het bericht Korte film (2019) verscheen eerst op Diggin' Demos.

KINK

Diggin' Demos — Wed, 25 Jan 2023 19:46:19 +0000

Ik heb wel eens een verhaaltje over vergeten muziek mogen vertellen op KINK radio. Tim op het Broek van het programma Rush Hour belde me dan tijdens de uitzending en ik vertelde over een oude band en hun demotape. Echt leuk om te doen!

Terugluisteren naar KINK

Hier zijn de meeste uitzendingen en de bijpassende democassettes terug te luisteren.

Little Mary Big

Sommige mensen staan op kruispunten in de muziek. Marike Groot is zo’n iemand. Ze zingt in Little Mary Big: een voorloper van de Hoornse band Johan. Onderstaande demo van de band inspireert de mannen van The Gathering om Marike ook te vragen hun symfonische doommetal van vrouwelijke vocalen te voorzien. Wat nou als Little Mary Big was doorgebroken? Hadden we ooit de nummers van Johan gehoord? Hadden we Floor Jansen en female fronted metal gekend? Luister hier naar de uitzending.

Wolfclan Sister

Als Paskal Jakobsen (nu van Bløf) 17 jaar oud is gaat hij in 1991 bij de rockers van Wolfclan Sister zingen. Luister hier naar hun demo uit 1993.

Old Cocks On The Block

Op 3 maart 2020 vertelde ik het verhaal over Old Cocks On The Block en waarom de Raggende Manne hun meest bepalende tv-optreden bij de Lullo’s (Jiskefet) – exact 25 jaar geleden – eigenlijk niet hadden mogen opnemen.

De uitzending is hier te beluisteren. Het oorspronkelijke verhaal is na te lezen op een blog, geschreven door Old Cock zanger Marcel Bizarro.

Moonrunners

Op 25 februari 2020 vertelde ik het verhaal over de Moonrunners. Zoals Rage Against The Machine zich liet inspireren door Urban Dance Squad; zo schijnt Urban Dance Squad geïnspireerd te zijn door …

De uitzending is hier te beluisteren. Het uitgebreide verhaal lezen? Dat kan via deze link. De hele demo van de band staat hieronder.

A Little Less Conversation (Bonecrushin’)

A Little Less Conversation was in 1968 een B-kantje van een Elvis Presley single en in 2002 een megahit voor Tom Holkenborg a.k.a. Junkie XL. Maar heb je ooit de versie van het Rotterdamse Bonecrushin’ uit 1993 gehoord? Die gooiden tien jaar voor JXL de BPM’s al flink omhoog met dope breakbeats! En uh: de rapper van Bonecrushin’ heette al Doggy Dogg voordat Dr. Dré iemand met een vergelijkbare naam aan de wereld introduceerde. Wat een voorlopers, die Bonecrushin’…

De uitzending van 18 februari 2020 is hier te beluisteren. De hele demo van de band staat hieronder.

Spinvis in het engels?

Ja, echt! Erik de Jong (Spinvis) zat begin jaren ’90 met Evert-Jan van den Brink in The Place Of Haha. Een band waar een een flink aantal Spinvis klassiekers ontstaan zijn. Met Evert-Jan als zanger… en in het Engels.

De uitzending is hier te beluisteren. Het uitgebreide verhaal lezen? Dat kan hier. Eén van de twee oude demotapes is hieronder te beluisteren. Welke nummers herken je tussen deze archeologische muziekjuweeltjes?

Andere radio uitzendingen

Ik ben al eens eerder te beluisteren geweest ‘op de radio’. Op 11 januari 2019 zat ik maar liefst één uur in de studio met Leo Hoek van Dijke. Hij zendt al meer dan twintig jaar het programma Going Underground uit op RTV Gouwestad (Gouda). M’n gesprek met Leo werd in het lokale suffertje aangekondigd en is hieronder te beluisteren.

Het bericht KINK verscheen eerst op Diggin' Demos.

Milkyway cassette 15

Diggin' Demos — Sat, 01 Oct 2022 15:50:00 +0000

Het is 1971 als Frans Goossens, een twintiger uit Amsterdam, een baantje krijgt in de dan piepjonge Melkweg. Eind jaren ’70 is hij als muziekprogrammeur verantwoordelijk voor het concertaanbod, waaronder ook festivals voor nieuw talent, zoals Hollandse Nieuwe en Provinciepop. Frans is dan al gegrepen door de niet-westerse muziek, die hij vanaf de jaren ’80 een podium geeft in de Melkweg. Op het eigen Milkyway cassettelabel verschijnen vanaf 1982 liveopnames, gemaakt in de Melkweg.

Ik heb eerder een verhaal geschreven over Frans Goossens en de Melkweg: het poppodium, dat in 2020 vijftig jaar bestond. Dit blog is de laatste van vijftien verhalen die Frans zélf geschreven heeft over de cassettereeks, die hij tien jaar lang verzorgde. Ik heb de tekst integraal overgenomen van de Melkweg-site.

De Milky Way is volwassen én een begrip geworden

Frans: “Het is 1991. De Melkweg wordt dat jaar 21 en begint al aardig volwassen te worden. De taken zijn nu beter verdeeld zodat niet iedereen zich nog overal meer mee hoeft te bemoeien. Het betekende het einde van de gevreesde Dutch Democrazy. Plannen om de Nieuwe Vleugel te verbouwen tot een tweede concertzaal – de latere Max – lagen al klaar voor uitvoering. Alleen nog wat geld regelen. De leegstaande melkfabriek was een spraakmakend multimedia centrum van internationale klasse geworden. De veelzijdigheid van de programmering in een sfeer van vrijheid bracht vele bezoekers – jaarlijks zo’n 160.000 – en in alle soorten en maten. Artistiek en sociaal gingen er hand in hand. Onderstaande foto toont dat tot in verre buitenlanden The Milky Way een begrip was.”

Banjul, Gambia. Foto: Frans Schellekens

“Naast het grote aandeel westerse popmuziek in de Melkweg kreeg muziek uit andere culturen een vaste plek op de vrijdagavond met na afloop de DJ’s van de Roots Rhythm Club. Het werd een vaste stek voor bezoekers, muzikanten en journalisten en een favoriete ontmoetingsplek voor gekleurd Amsterdam.”

World Roots Festival 1991

“Het World Roots Festival in alle zalen met muziek, dans, film, expo en workshops en ook nog gratis concerten in het Vondelpark was het jaarlijkse hoogtepunt op dit gebied. De achtdaagse 1991 editie bracht ook Europese muziektradities als Flamenco, Balkan en Mediterrane muziek onder de aandacht met het thema Roots in Europe. Laat je verrassen en geniet mee met deze 15e Milkyway Cassette”. Via YouTube kun je makkelijker alle bands en nummers luisteren op de cassette, die trouwens een Euro- en een Afroside heeft.”

“Gitarist Shem Tube is een meester van de eenvoud. Twee gitaren en een Fanta flesje maken de dienst uit in zijn akoestische trio Abana ba Nasery (‘Jongens uit de Kinderkamer’). Maar hoe simpel ook, zingen en spelen kunnen ze en daarmee schrijven ze historie als grondleggers van de Keniaanse popmuziek.

De opwinding spat er van af bij Les Têtes Brûlées uit Cameroun. En dat niet alleen door de agressief ongepolijste sound uit de regenwouden van dit stel heethoofden. Ook hun uitdossing met kaalgeschoren koppen en bodypaint mocht er zijn. Evenals de ravage die ze in hun hotelkamer hadden weten achter te laten.”

Jubelende gitaren

“Kaap Verdië is als trans-atlantisch tussenstation het domein van veel muzikale invloeden. Bij Finaçon levert dit aanstekelijke dansmuziek op met in de hoofdrollen een jubelende gitaar en uitgelaten zang.

Met Zaiko Langa Langa weet je het nooit. Ze komen met velen in wisselende bezetting en zijn één van Congo’s supergroepen. Dit maal moest ik na vele telefoontjes een deel van de groep opvissen uit een snackbar op het Rembrandplein om het concert te kunnen laten beginnen. Altijd een dolle boel op het podium en soukous in optima forma!

Zangeres, actrice en schrijfster Sapho groeide op in Marrakech en vertrok op haar zestiende naar Parijs. Een dynamische diva die verraste door als een van de eersten de muziekwereld van de Egyptische Oum Kalsoum en die van de Française Edith Piaf laat samengaan.”

Morsige mannen, weemoedige stemmen

“Albanië was tot voor kort gehuld in mysteries. Uit het land van de boerenkarren en stalinistische standbeelden verscheen een ploeg morsige mannen in afgedragen kleding op het podium. De verbazing sloeg snel om in verwondering. De klarinetten jammerden, de violen huilden en accordeon, luit en percussie ondersteunden de virtuoze samenzang van Les Musiciens de Permet. De zaal raakte ademloos stil onder zoveel weemoedige stemmen. Het leek of de zangers ieder moment het overhemd van het lijf zouden scheuren.

Na de fluwelen revolutie in Tsjecho-Slowakije kon Jablkon eindelijk het land uit om de buitenlandse podia te veroveren. Deze vier muzikale magiërs van ongekende klasse putten uit de Europese folklore en betoveren je met eigen onweerstaanbare sprookjesmuziek.

Dwaal tenslotte mee met Mari Boine Persen door de uitgestrekte leegte van Samiland in het hoge Noorden van Europa. Intens en emotioneel brengt zij als een hedendaagse sjamaan nieuw leven in de mystieke tradities van het joik zingen uit haar Lapse vaderland.

Het einde van de Milkyway Cassettes

Het cassette tijdperk loopt ten einde. Na een eerdere reeks vinyl op Milkyway Records komt de Milkyway Cassette serie na 15 afleveringen tot een eind. Maar niet getreurd! De traditie van het vastleggen van bijzondere live concerten in de Melkweg heb ik voortgezet in de CD serie World Roots Collection op het label van platenmaatschappij Music & Words. Er valt nog van veel moois te genieten. Blijven luisteren dus!”

De Milkyway Cassettes van de Melkweg zijn te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos. De verzamelde feiten en foto’s van de 15-delige reeks? Die zijn te vinden op Discogs.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de drijfveren van de schrijver van het verhaal over Frans Goossens en de Melkweg of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis cassettes, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo⁽¹⁾ gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw cassettes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Milkyway cassette 15 verscheen eerst op Diggin' Demos.

Milkyway cassette 14

Diggin' Demos — Thu, 29 Sep 2022 09:21:11 +0000

Ik heb eerder een verhaal geschreven over Frans Goossens en de Melkweg: het poppodium, dat in 2020 vijftig jaar bestond. Dit blog is de veertiende van vijftien verhalen die Frans zélf geschreven heeft over de cassettereeks, die hij tien jaar lang verzorgde. Ik heb de tekst integraal overgenomen van de Melkweg-site.

Muzikale staatsgreep Melkweg

Frans: “Even geloofden we in een mooiere wereld terecht te zijn gekomen. De Berlijnse Muur viel en Nelson Mandela kwam vrij – ons idealisme leek te zegevieren, maar dat bleek zoals we later merkten een naïeve droom. Maar de Melkweg bleef werken aan haar muzikale staatsgreep om het Anglo-Amerikaanse rockimperium te doorbreken.”

“Er ging heel wat gedoe aan vooraf voordat de muzikanten op het podium verschenen. De communicatie verliep meestal in een prettige chaos. Onduidelijke tussenpersonen die alleen voor acht uur ’s ochtends of na middernacht te bereiken zijn, afgesloten telefoons, misverstanden over vervoer, accommodatie en reispapieren. Of wantrouwen tegen die witte organisator, die ongetwijfeld al het geld in eigen zak stak. Of onlusten in het land van herkomst, zoals Algerije, Ethiopië en Nigeria.

Onlangs was het vreemdelingenbeleid aangescherpt. Aanvragen voor visa en werkvergunningen dienden zes weken voor het concert bij de Haagse ministeries op tafel te liggen. Want ze wisten maar nooit wie ze het land binnenlieten. Met alle namen (iedere week andere), geboorteplaats (‘naast de kerk’) en -datum (‘onbekend’), paspoortnummers (‘net verlopen’). Er verschenen op de telex soms onleesbare kopieën van Arabische paspoorten of de kledingmaten van de muzikanten.

Ook ambassades en ambtenaren, die muzikanten vaak als lastige klanten beschouwen of de Melkweg maar een rare club vol hasjrokers vinden, blokkeerden soms afgesproken optredens. Om nog maar te zwijgen over het onbeschofte gedrag van Amsterdamse taxichauffeurs bij de aanblik van een exotische groep met bijbehorende instrumenten op het Centraal Station.”

World Roots Festival 1990

“Milkyway Cassette 14 doet met vijf groepen live verslag van het World Roots Festival 1990 en start met de bezwerende chimurenga leeuw Thomas Mapfumo, muzikaal strijder tegen de blanke kolonisator van Zimbabwe en politiek activist, maar ook groot ganja liefhebber met alle gevolgen voor een strakke planning.”

“Voor het eerst hoorden we de taraab muziek van het kruidnagel eiland Zanzibar, waar Arabisch en Afrikaans zich vermengen. De vrijgevochten leadzangeres Bi Kidude heeft zelfs op 80-jarige leeftijd een stem als een kanon, gewend als ze was om zonder microfoon grote menigtes op bruiloften en partijen toe te zingen.

Uit Barcelona komt Chipèn, nog altijd actief als pioniers van de rumba catalana, waar Spaanse flamenco en de Cubaanse rumba elkaar feestelijk ontmoeten. In een Amsterdams muziekcafé werd ik verrast door de stem van Maria de Fatima. Als bij geen ander klonk in haar groep de melancholie van de Portugese fado in een sfeer van de kroegen in Lissabon. Sukru Sani (‘suikergoed’) verraste Amsterdam als Surinames meest populaire dansband door kawinamuziek te vernieuwen, die eerder associaties had met duistere winti rituelen.”

Dansen en zingen warm aanbevolen

“De muzikale avonturen van de Melkweg vonden hun hoogtepunt in de jaarlijkse Roots festivals. Culturele tradities uit allerlei delen van de wereld kwamen voor het voetlicht in een programmering met muziek, dans, film, video, expo en workshops en dat alles in een passende ambiance met uitbundig publiek. En na afloop de tropische disco van de Roots Rhythm Club met de nieuwste kwassa, de hotste zouk, de vurigste salsa, de brutaalste raï en de laatste raggamuffin’. Zoals de pers bij World Roots 1990 kopte: Dansen en zingen warm aanbevolen!“

Luister hieronder naar de tweede cassette die gemaakt is van het World Roots festival, of luister via YouTube, waar je makkelijker langs alle bands en nummers kunt bladeren.

De Milkyway Cassettes van de Melkweg zijn te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos. De verzamelde feiten en foto’s van de 15-delige reeks? Die zijn te vinden op Discogs.

Het bericht Milkyway cassette 14 verscheen eerst op Diggin' Demos.

Milkyway cassette 13

Diggin' Demos — Mon, 07 Feb 2022 16:51:03 +0000

Ik heb eerder een verhaal geschreven over Frans Goossens en de Melkweg: het poppodium, dat in 2020 vijftig jaar bestond. Dit blog is de dertiende van vijftien verhalen die Frans zélf geschreven heeft over de cassettereeks, die hij tien jaar lang verzorgde. Ik heb de tekst integraal overgenomen van de Melkweg-site.

World Roots Festival

Frans: “Steeds vaker hoorde ik verhalen over spannende muziek die ik nog niet kende. Hele volksstammen schenen daarvan in vervoering te raken. Dat leek mij wel iets om naar de Melkweg te halen. De benauwde jaren tachtig liepen ten einde en het werd hoog tijd voor nieuwe initiatieven en inspiratie. De opkomende hiphop en house waren minder aan mij besteed. Inmiddels was de gehele westerse popmuziek in al zijn geledingen in handen van de autoritaire muziekindustrie gekomen met alle gevolgen van dien.

Reggae en muziek uit Afrika stonden al langer op het Melkweg programma. Bij voorkeur op de vrijdag met als afsluiter de wekelijkse Roots Rhythm Club waar gekleurd Amsterdam kwam dansen.”

“Na vier Africa Roots Festivals werd de grootschalige manifestatie Amsterdam Roots Meeting in 1987 het eerste festival waarin de blik werd verruimd richting andere culturele bronnen. Waarom zouden we ons tot mooie muziek uit Afrika beperken? Die ontdekkingsreis bracht ons naar andere continenten. Zuid-Amerika kwam in beeld, Noord-Afrika en het Midden Oosten en Azië. Maar ook Europese muziektradities uit Scandinavië, Spanje of de Balkan bleken springlevend. Het World Roots Festival was geboren.

Bij deze festivals bruisten alle ruimtes van de Melkweg twee weken lang van de activiteiten. Inclusief de Nieuwe Vleugel (nu: The Max) en de Fonteinzaal (nu: Upstairs), Cinema, Restaurant en Expo, waar de muzikanten na afloop van de show hun magere fee aanvulden met de verkoop van lokale prullaria.

Wel moest er nog voldoende publiek geworven worden. De ijzeren wet voor kaartverkoop luidt immers ‘onbekend maakt onbemind’. De overheden zagen dit alles als welzijnswerk voor allochtonen zonder enig artistiek belang en weigerden een aparte festivalsubsidie. Thematische programmering en een daaruit volgende gerichte marketing onder de bijna 200 verschillende nationaliteiten in Amsterdam plus de aandacht van bevriende media wisten op het nippertje die klus te klaren. En daarmee de reputatie te bevestigen dat het Melkweg publiek tot het beste van Nederland behoort.”

Woeste haren, zwaaiende armen

“Op deze cassette geniet je mee van een uur live muziek in een uitzinnige festivalsfeer. Remmy Ongala bijgenaamd ‘The Voice of The Poor Man’ zingt over racisme en sociaal onrecht. Begeleid door knisperende gitaren en het opzwepende ritme van de Congolese rumba heeft hij deze verslavende dansmuziek naar Tanzania gebracht. De 22-jarige Prince du Rai Cheb Mami is net terug uit militaire dienst in Algerije en geniet al een supersterrenstatus bij de Marokkaanse jeugd. Een volle zaal zingt en danst de refreinen mee en het juichende vioolspel van Djamel Ben Yelles maakt de euforie compleet. De swingende soefisongs van de Sabri Brothers brengen het publiek in extase met religieuze teksten op een aardse manier. Met woeste haren, zwaaiende armen en priemende blikken brengt dit achtkoppige ensemble uit Pakistan spiritueel genot vol dynamiek en vocaal vuurwerk, zittend op het podium en slechts begeleid door harmonium, percussie en handgeklap.”

“Ook de feestelijke muziek van Les Musiciens du Nil uit Egypte maakt veel los. Bezoekers springen het podium op en belonen de muzikanten met bankbiljetten. Hier niks geen modern fratsen, maar pure ambacht met blazers die hun circulaire fluittechniek al improviserend gebruiken voor minutenlange solo’s, terwijl het publiek ze opjut met ritmisch handklappen. Vier World Roots hoogtepunten met muziek die niet aan tijd gebonden is.”

Luister hieronder naar de cassette die gemaakt is van het tweede World Roots festival, of luister via YouTube, waar je makkelijker langs alle bands en nummers kunt bladeren.

De Milkyway Cassettes van de Melkweg zijn te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos. De verzamelde feiten en foto’s van de 15-delige reeks? Die zijn te vinden op Discogs.

Het bericht Milkyway cassette 13 verscheen eerst op Diggin' Demos.

Milkyway cassette 12

Diggin' Demos — Sat, 13 Nov 2021 07:40:39 +0000

Ik heb eerder een verhaal geschreven over Frans Goossens en de Melkweg: het poppodium, dat in 2020 vijftig jaar bestond. Dit blog is de twaalfde van vijftien verhalen die Frans zélf geschreven heeft over de cassettereeks, die hij tien jaar lang verzorgde. Ik heb de tekst integraal overgenomen van de Melkweg-site.

Onbeschoft, swingende uitlaatklep

Frans: “Het kwam onverwacht aanwaaien over de Middellandse Zee. Verguisd door de machthebbers daar, maar omarmd door een nieuwe generatie Noord-Afrikanen. Het was opstandige en opwindende muziek van de straat die liet horen wat jonge mensen dachten. Raï (= mening) heeft zijn roots in de Algerijnse bedoeïenen muziek en was ooit populair in kroegen en bordelen van de Algerijnse havenstad Oran.

Met de komst van de synthesizer en een groeiende behoefte aan verzet tegen het politieke regime werd raï herboren als een onbeschoft swingende uitlaatklep voor de jeugd. Zij bezong de liefde, vrije partnerkeuze en de schoonheid van het andere geslacht. Het werd daarmee halverwege de jaren tachtig een snelgroeiende stroming in de popmuziek die via Parijs zijn opmars in Europa begon. Alle reden voor mij om deze nieuwe muziek naar de Melkweg te halen!”

Khaled in de Melkweg (Oude Zaal, 5 april 1989)

“In de westerse popmuziek was de opwinding van de punk verdwenen en was het navelstaren alweer begonnen. Reggae, latin en Afrikaanse concerten hadden met hun enthousiaste publieksaanhang intussen wel nieuw leven in de brouwerij gebracht.

Met de nieuwe concertserie Nuit Arabe hoopten we de voor ons nieuwe publieksgroep van Marokkaanse Amsterdammers binnen te halen. Dus werden alle Marokkaanse media die we konden vinden ingelicht en ging ik met stapels flyers langs de slagers en naar de cassetteshops op de Oosterse markt in Beverwijk.”

“Niet iedereen was even blij met het succes van de uitverkochte avonden die volgden. Het uitbundige gedrag van dit publiek resulteerde in chaotische taferelen bij de deur en in de zaal waardoor onze portiers en weigerden om bij deze concerten te werken.

Op deze Milkyway Cassette 12 Nuit Arabe horen we hoe vijf topvocalisten de Oude Zaal op zijn kop zetten. Cheb Kader groeide op in Parijs. Daar verruilde hij zijn carrière als automonteur voor die van muzikant. Hij voegde funk, rock en reggae toe aan de rai tradities en geldt daardoor tot vandaag als een muzikale vernieuwer.

Het echtpaar Sahraoui en Fadela had internationaal een hit met “N’Sel Fik” (Jij hoort bij mij). Hun nummers tintelen van levenslust en erotiek en er is een glansrol voor de trompet weggelegd. Hun geluidsman en producer Rachid Baba is enige jaren later door fundamentalisten vermoord.”

Honderduizenden cassettes

“Le Prince du Rai Cheb Mami had al honderdduizenden cassettes in Noord-Afrika verkocht toen hij als eerste raï muzikant zijn Nederlandse debuut in de Melkweg maakte tijdens het Africa Roots Festival 1986. Samen met het publiek schittert hij in het Khaled nummer “Hayda Raykoum”. Toen al een opgewonden standje op het podium, die na Amerikaans succes zijn sterallures niet meer de baas bleef. Het bezorgde hem later alsnog twee jaar cel wegens wangedrag.

Khaled is Le Roi du Raï en wordt gezien als de onbetwiste grootmeester van de rai. Voor een bonte mix van geëmotioneerde Marokkanen en verwonderde alternativo’s stond ook hij als eerste in de Melkweg. Zijn duetten met medezanger Cheb Kada klinken adembenemend. Als top charmeur weet hij het publiek als geen ander om zijn vinger te winden. Hitsingle “Aicha” bracht hem wereldwijd succes met tachtig miljoen verkochte platen en ook onlangs nog een uitverkocht Concertgebouw.”

Luister hieronder naar de cassette die gemaakt is van het Nuit Arabe concertserie, of luister via YouTube, waar je makkelijker langs alle bands en nummers kunt bladeren.

Op de YouTube-pagina van Marra Film Productions zijn heel veel video-opnames te vinden van Noord-Afrikaanse artiesten, o.a. in de Melkweg.

De Milkyway Cassettes van de Melkweg zijn te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos. De verzamelde feiten en foto’s van de 15-delige reeks? Die zijn te vinden op Discogs.

Het bericht Milkyway cassette 12 verscheen eerst op Diggin' Demos.

Milkyway cassette 11

Diggin' Demos — Fri, 21 May 2021 06:40:08 +0000

Ik heb eerder een verhaal geschreven over Frans Goossens en de Melkweg: het poppodium, dat in 2020 vijftig jaar bestond. Dit blog is de elfde van vijftien verhalen die Frans zélf geschreven heeft over de cassettereeks, die hij tien jaar lang verzorgde. Ik heb de tekst integraal overgenomen van de Melkweg-site.

Meer muzikale windstreken

Frans: “Het is 1987. Amsterdam is uitgeroepen tot Culturele Hoofdstad van Europa. Het werd ons bij de Melkweg steeds duidelijker dat elders in de wereld populaire muziekstijlen opbloeiden met voor westerse oren nieuwe en spannende muziek. Voor ons de hoogste tijd en het geschikte moment om een groot publiek te laten kennismaken met de muziekculturen van onze buitenlandse buren. Na vier succesvolle Africa Roots Festivals droomden we van meer muzikale diversiteit. We wilden onze grenzen gaan verleggen met een grootschalig festijn met muziek uit alle windstreken op vele locaties.”

“Dus werden er plannen gesmeed, contacten gelegd en afspraken gemaakt. De Amsterdam Roots Meeting stond in de steigers waarin binnen vier weken zo’n honderd optredens op vijf Amsterdamse locaties inclusief Nederlandse tournees gepland stonden. En nog mooier: er waren zelfs budgetten aan ons beloofd. Het was wel even schrikken toen twee maanden voor de start de verantwoordelijke cultuurbobo’s ons meedeelden dat het toegezegde geld helaas op was. We hebben tot bij minister Brinkman van WVC in Den Haag moeten ruzie maken om de beloofde middelen veilig te stellen. Het feest kon beginnen!”

‘Het hart van het festival klopte en bruiste in de Melkweg en in het Vondelpark. Met in het park niet alleen gratis toegankelijke concerten in het Openlucht Theater maar voor het afsluitende pinksterweekend werd daar ook een tweetal forse tenten opgetrokken. Voor de grootste was wel een kaartje van twintig gulden nodig. Hiermee hadden we buiten de Amsterdamse creativiteit gerekend. Het zonnetje scheen vrolijk en een groot deel van het publiek genoot zonder ticket buiten in het gras van de concerten in de tent. Bovendien bleek de daar geprogrammeerde Antilliaanse topgroep Doble R de volgende dag stiekem een (uitverkocht!) optreden elders in Amsterdam geregeld te hebben. Hoewel het festival een groot publiekssucces werd voor de ongeveer 30.000 bezoekers, kwamen we met dit slotfeest onverwacht toch nog in de rode cijfers terecht.”

Absolute heldenstatus

“Voor deze Milkyway Cassette zijn vier groepen geselecteerd die in eigen land tot de nationale top behoren en daar een absolute heldenstatus hebben. Het eerste optreden buiten Afrika van de majestueuze Senegalese zanger Thione Seck werd een vier uur durend feest, waarvan we een half uur hebben vastgelegd. In West-Afrika is al twintig jaar het dertien man sterke orkest Kalum Star actief. Zij bouwden in die tijd een reputatie op als een van de wildste bands van Guinee met dynamische optredens vol springerige ritmes en uitgelaten zang. Bezwerend gezongen actuele teksten op authentieke ritmes van akoestische instrumenten kenmerken de trancemuziek van Jil Jilala uit Marokko. De combinatie van drie violen en drie trombones geven het Cubaanse Los Van Van zijn eigen klankkleur. Hier wordt gedemonstreerd hoe een briljant spelend orkest tot op de dag van vandaag podia en publiek in vuur en vlam kan zetten.”

Luister hieronder naar de cassette die gemaakt is van het vierde Africa Roots Festival, of luister via YouTube, waar je makkelijker langs alle bands en nummers kunt bladeren.

De Milkyway Cassettes van de Melkweg zijn te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos. De verzamelde feiten en foto’s van de 15-delige reeks? Die zijn te vinden op Discogs.

Het bericht Milkyway cassette 11 verscheen eerst op Diggin' Demos.