An empty room. Darkness all around. Can ’t hear a single sound. This place is dying. An empty view. No smile upon your face. I know I lost this race. I can’t help crying. I’m caught between four walls. In this room I can’t stop dying, dying.

De muziek van Da Klute grijpt je bij de keel, door de wanhoop die broer Jan bezingt en de schaduw die over de band is komen te hangen. Geen wonder dat fans van het darkwave-genre wereldwijd jagen op de paar honderd platen die ooit van hun mini-album zijn geperst.

Ergens in 2016 vond ik twee demotapes van Da Kluet: de bandnaam die Da Klute meestal gebruikte. Een jaar later – februari 2017 – kwam ik gitarist Jan Bergman op het spoor. Vraag me niet waarom ik hem pas in 2023 interviewde en zijn verhaal daarna nog drie jaar liet liggen. Kiest een verhaal z’n eigen moment om naar buiten te treden? De timing is in ieder geval perfect, want Excelsior en Top Hole hebben net een volwaardige elpee van de band uitgebracht. Een beter moment om stil te staan bij hun muziek had er niet kunnen zijn.

Maar luister eerst eens aandachtig naar het aangrijpende Empty Room, dat Con Wijnen schreef.

De eerste akkoorden

Jan Bergman (1952) vertelt over de eerste akkoorden met z’n vrienden, eind jaren ’70, in Esch: een dorpje tegen Boxtel aan. 

“Schuin tegenover mijn ouderlijk huis woonde het gezin Wijnen. De oudste twee kinderen – jongens – waren erg geïnteresseerd in muziek. Zij wisten dat ik gitaar speelde en ze kwamen regelmatig ff buurten. Met een vraag, of om een plaat te lenen. Ze waren een paar jaar jonger en vonden mij, denk ik, wel interessant – zoals een grote broer. Jan zat op drumles en Con vroeg mij op een gegeven moment of ik hem een paar akkoorden kon leren. 

Con besloot een basgitaar te kopen, net nadat Jan een drumstel in huis had weten te loodsen. Zo zijn we begonnen. Een andere jongen uit Esch, Cees van Gerven, haakte als tweede gitarist aan. Hij studeerde nog en had geen geld voor een gitaar, dus maakte hij er zelf een: van hout, met fretjes van fietsspaken. Een versterker? Daar gebruikte hij een oude Philips radio voor. Als we repeteerden kwam hij met z’n zelfgemaakte plank onder de ene en de radio onder de andere arm aanzetten. Ik zie het nog voor me!

We speelden instrumentale muziekstukjes, zoals we die van Focus kenden.”

De eerste band: Oxtale

Jan ging ‘uit huis’, maar bleef in Esch wonen. “M’n buurman – hoofd van de Burger Bescherming – had met deze BB een ruimte in een gemeenteloods, die wij ook mochten gebruiken als oefenruimte. Heerlijk! We konden er onze spullen tussen de brancards laten staan en niemand had last van ons. Cons vriendin kwam meestal koffie brengen en na afloop dronken we altijd bier bij iemand. Dan discussieerden we daar tot in de late uurtjes over muziek en twistten we over smaak. Onze inspiratie was de symfonische rock, die toen erg in was en we noemden ons Oxtale.

Ik werkte als leerkracht en een bevriende leraar tipte mij dat een nieuwe, jonge collega van hem dwarsfluit speelde: een Jethro Tull fan. Laat ‘m maar een keer langskomen! En zo ontmoetten wij Jos Vervoort. Het klikte! We kochten een kleine synthesizer, zoals die destijds in omloop kwamen, omdat je immers niet de hele tijd dwarsfluit wil horen.

We maakten gewoon muziek, zonder al te veel pretentie. Zelfs niet met de bedoeling veel op te treden. Wel organiseerden we elk jaar rond de kerst een optreden in Esch, waarmee we genoeg vrienden en vriendinnen wisten te trekken. Altijd volle bak! Zo hadden we wél iets om naar toe te werken.

Maar op een gegeven moment moest Cees in dienst. Dan ben je soms weken intern en kun je doordeweeks niet repeteren. Jos had een gitaar spelende zwager: Misschien wil hij wel? Adrie van Osch is zo anderhalf jaar voor Cees ingevallen. Hij was een aardige vent en speelde fantastisch. Linkshandig, met de gitaar op z’n kop. De dikke snaren onder. Het zag er niet uit, hoe hij z’n vingers zette – maar het werkte wel! Toen Cees terugkwam uit dienst, hoefden we niet lang te dubben en kon hij blijven. Zo werden we een zestal.”

Naar Drenthe

Hoewel ze volgens Jan weinig ambitieus waren, schreef Oxtale zich wel in voor een bandwedstrijd van Muziek Expres. Elke regio kende zijn eigen voorrondes, maar de organisatie had blijkbaar geen idee waar Esch lag, want ze werden ingedeeld in Drenthe en moesten op wereldreis naar Barger-Oosterveld, vlakbij Emmen. Ze wisten maar mooi een touringcar vol fans en bier te regelen en de fanatieke supporters probeerden op 12 april 1980 zelfs opzichtig de jury te beïnvloeden. Dat werkte averechts. Gewonnen werd er niet, maar dit was precies waar de band voor stond: vriendschap en muziek! Het maakte wel wat los bij de jongens. Jan: “We wilden de boer op, zijn op 20 september 1980 de Crossroads Studio (Oss) ingegaan en hebben een singletje laten drukken. Dat sloeg wel aan in Esch.”

Maar ondertussen begon de tijdsgeest te veranderen. Het symfonische ging eruit en de new wave spoelde aan. “Ook wij voelden de frisse wind. The Nits, Joe Jackson en Talk Talk; wij vonden het schitterend!”

S: de nieuwe bandnaam

Oxtale klonk veel te symfonisch, dus daar moest wat anders voor komen. “Het werd S. Een mooie manier om op te vallen; zo met slechts één letter. En we kwamen ook nog eens uit Esch.” Muziekjournalist Hans van den Heuvel, die ons toen een beetje volgde, schreef over ons in de OOR: ‘In navolging van Boston en Chicago hebben we nu ook S.’ Om nog meer op te vallen verpakten we onze demo – op 7 juli 1981 opgenomen in de Stonesound Studio in Roosendaal – in een chocoladeletterdoos.

We gingen feller spelen en de nieuwe, kortere nummers lieten minder ruimte voor zes muzikanten. Jos, met z’n dwarsfluit, kwam hierdoor in de knel te zitten. De lange gesprekken over muziek, na de repetities, werden steeds meer discussies. Ik had op een gegeven moment de stelling dat onze muziek niet perse mooi hoefde te zijn; als het maar apart is. Ik wou ons laten onderscheiden en meer aandacht krijgen, terwijl Adrie en Jos bleven hangen op dat het mooi en goed moest zijn. Dus op een gegeven moment wensten ze ons veel succes en besloten zij om als het duo Two Of Us verder te gaan.”

Hans van den Heuvel over een liveoptreden van S: “Met eenvoudige middelen werd een ietwat houterig, clean, Ultravox-achtig sfeertje opgebouwd dat goed bij de arrangementen aansloot. Muzikaal verloochende de groep haar symfonische achtergrond niet: een voorkeur voor Yes schemerde vooral in de samenzang nog door, maar ze hebben die voorkeur vorm weten te geven in melodieuze, poppy drie-minuten-songs.“

Da Kluet

“We dachten met die ene S op te vallen. Maar als we met andere bands op een festivalposter stonden, was het tegendeel waar. Juist toen we wat bekender werden, konden we er ineens niks meer mee.”

Rond 1982 werd een nieuwe naam gevonden in Da Kluet en trekken ze de aandacht van Peter Clement, die bands aan het spotten was voor KRO’s Rock Tempel. Dat de bandleden beetje bij beetje meer ambitie krijgen blijkt wel uit dat verhaal.

Jan: “We hadden een optreden in Doornroosje in Nijmegen, een soort groepenpresentatie waar ook Peter Clement zou komen kijken. Voor ons dus een belangrijk optreden. Maar we speelden pas laat en het programma liep dramatisch uit doordat er in het begin eindeloos werd omgebouwd en gesoundcheckt.”

Kortsluiting

“Toen wij eindelijk begonnen, was er acuut tijdgebrek. Na twee nummers stond de organisator voor het podium: we mochten nog maar één nummer doen. Ik zei tegen de band: Dat doen we niet, we spelen gewoon door. Toen hij merkte dat we niet zouden stoppen, liep hij naar de stoppenkast en draaide de stroom van de PA eruit. Even later zette hij die weer aan, waardoor de versterkers een enorme klap kregen. Dat was voor onze geluidsman de druppel: woedend ging hij, voor het oog van het hele publiek, achter de organisator aan om hem een klap te verkopen.

Niemand had het gemist – ook Peter Clement niet. We kregen extra applaus en hij vond ons een lekker eigenwijs bandje. De KRO-opname was in de pocket.”

Drankgelag

“We hadden werk, best veel optredens en daardoor altijd wel geld in de pot. Via via kwamen we in contact met Alex Roelofs, de bassist van The Nits. Hij kwam met het idee om naar de Arnold Mühren Studio in Volendam te gaan. We wilden daar een singletje opnemen, maar de opnames vielen wat tegen. Uiteindelijk kwam er dus niets van terecht. Terwijl, als ik die nummers nu terughoor, ze eigenlijk heel erg goed waren.

Vanuit Volendam moesten we rechtstreeks door naar Uden. Daar, in De Pul, werden op 30 januari 1983 de bewuste opnames gemaakt voor Rock Tempel. Dat verliep niet helemaal vlekkeloos, want we waren vooral met de studio-opnames bezig geweest. Bovendien had het logeerhuisje bij Arnold Mühren een uitstekend drankassortiment, waardoor we nauwelijks aan slapen waren toegekomen.

Gelukkig werd niet alles uitgezonden. Op de radio kwam uiteindelijk slechts een selectie van twee of drie nummers, met een interview erbij.”

Studiotijd Da Kluet

Meer studio-opnames volgden. Op 1 juli 1984 bracht het de band naar Amsterdam, naar de studio van Stichting Popmuziek Nederland. Daar namen ze Lost en Worth Living op, die toen als demo werden uitgebracht. Een klein jaar later, op 29 mei 1985, stonden ze in VARA studio 5, opnieuw met Worth Living en het mooie Golden Years.

Hoewel de band tegenwoordig het label darkwave krijgt opgespeld, noemde Jan het toentertijd gewoon melancholische new wave. En Worth Living moest – net als It’s My Life van Talk Talk – ook dansbaar zijn.

Wat echt opvalt is dat de nummers van de vriendengroep met elke sessie beter worden. De band stond – zoals dat heet – op het punt van doorbreken, maar Jan Bergman vertelt dat er daarvoor nog wel iets in de line-up moest veranderen. 

Eigenwijze line-up

Jan: “Bij een liveoptreden is het nu eenmaal niet zo’n succes als de leadzanger ook drummer is. Jan Wijnen zat verstopt achter een stel bekkens en standaards. Daar moesten we iets op verzinnen. Net in die tijd kwamen de eerste elektronische drums op de markt – een uitkomst. We vroegen Pieter van de Langenberg, een bevriende bassist, om bij de band te komen en staand de elektronische drums te bespelen: met de ene hand de bassdrum, met de andere de snare. Jan kon daardoor naar de voorkant van het podium verhuizen en daar, staand achter een hi-hat en een paar toms, zingen. Het was een bijzonder gezicht: geen echt drumstel, maar wel vier handen die drumden – zonder voetenwerk.

Die eigenwijze opstelling zorgde natuurlijk wel eens voor gedoe, vooral voor geluidsmannen. Zoals bij de halve finale van de Grote Prijs van Nederland, in De Vereeniging in Nijmegen. Met het snelle wisselen tussen bands was onze opstelling een ramp om op te bouwen. De volgorde van optreden moest officieel en eerlijk worden bepaald. Alle bandnamen gingen op losse briefjes in een grote beker, en presentator Jan Rot trok ze er één voor één uit. Maar achter de schermen hadden de geluidsmannen een kleine ingreep gedaan. Voor hun eigen gemak wilden ze dat wij als eerste speelden. Daarom hadden ze twee nietjes in het briefje van Da Klute gezet, zodat Jan Rot dat papiertje meteen zou herkennen en als eerste uit de beker zou vissen. Zo stonden wij als eerste band van de avond op het podium. Alles gebeurde stiekem; zelfs wij wisten niet dat het zo was bekonkeld.”

Hoogtepunten van Da Kluet

Desgevraagd noemt Jan deze tijd het hoogtepunt van de band. “De Grote Prijs van Nederland – ook al vond de jury dat we Simple Minds imiteerden, Sneeuwpop en één van de eerste edities van Paaspop, in maart 1986.” Toch ontbrak het nog steeds aan dat ene om hun droom echt waar te maken: het platencontract.

Met de komst van ‘echte drummer’ Ferry Zonneveld, vier nummers met absolute hitpotentie en nieuwe studio-opnames om dat mee te bewijzen (Energy Studio, augustus 1986), leek dat nog slechts een kwestie van tijd. Tenminste… dat dachten ze.

Con Wijnen

“Con (1956) en zijn vrouw hadden samen een mooi vrijstaand huis gebouwd, met een repetitieruimte erin. Daar repeteerden wij. Con was een bezeten muzikant. Hij zei vaak dat hij niet oud hoefde te worden, als hij maar muziek kon maken. Dat was alles voor hem. Maar toen de politie ons het verdrietige bericht kwam vertellen, gaf dat geen troost.”

Da Kluet wordt Da Klute

Jan vervolgd: “Na die dag, 30 januari, de weken en maanden daarop, drong het besef bij ons pas goed door dat we eigenlijk nog niks naar onze zin hadden uitgebracht. Dat wrong. We besloten ter nagedachtenis aan Con alsnog een statement te maken en een mini-elpee uit te brengen, als Da Klute. Het Top Hole-label van Jos Haijer hielp ons onze wens waar te maken. De helft van de platen hebben we zelf betaald en afgenomen; het andere deel heeft hij verspreid. Aan promotie hebben we niet gedaan. We zagen A Lot Of Memories als een afsluiting van een mooi, maar droevig boek.”

En toen?

“Een jaar later begon het toch weer te borrelen. Zullen we weer eens wat gaan doen? Hoe staan we erin? We besloten een nieuwe band op te zetten. Ik vroeg als eerste Tejo van de Nieuwenhuyzen – een geweldige gitarist die al jaren niet meer in een band had gespeeld. Omdat we Jan Wijnen niet meer achter de drums wilden, gingen we op zoek naar een andere drummer. Zo kwamen we bij Joris Cijfers, die wel wilde op voorwaarde dat zijn broer René – een heel goede bassist – ook mee mocht doen.

We probeerden wat namen, want Da Kluet of Da Klute wilden we niet meer zijn. The Scream gebruikten we even en Tulsa Rag overwogen we ook nog, maar dat klonk ons te veel als country. Na een avond drinken werd het uiteindelijk Go Rome, omdat ik toen op de Romeinseberg woonde.”

Go Rome

“Toen de line-up van Go Rome eenmaal stond trokken we naar de studio van Ron Konings in Vrouwenpolder, Zeeland. Ron had daar een boerderijtje aan de voet van een dijk met een pad door de duinen naar het strand. Op zolder zat de studio én een paar slaapplaatsen. Zijn vrouw kon geweldig koken, dus zeker in de zomer was het daar goed toeven. Juli 1989 namen we er onze nummers op. Peter Clement was erbij als producer, Ron Konings als technicus. Peter nam een cassette met de ruwe opnames mee naar huis om zich voor te bereiden op de eindmix een paar weken later. Alleen verscheen hij op de dag van de mix niet; door drukte was hij simpelweg vergeten naar Zeeland te komen. Uiteindelijk hebben we het grootste deel van de mix dus zelf gedaan. De opnames belandden op een zelf uitgebrachte EP.

De twee jonge honden René en Joris, brachten veel dynamiek en ons zelfs weer langs de Grote Prijs van Nederland. Maar na een jaar of twee wilden de broers commercieel gaan en hun geld verdienen met muziek. Dat is ze gelukt: met One Two Trio deden ze het goed als feestband, met een Top 40-hit, radio, tv en ze bestaan nog steeds. Leuke gasten.”

Golden Years

“Na Go Rome begonnen Tejo, Jos, Adri en ik – zonder Jan – een coverband: Get Back. In de zomers van de jaren negentig huurden we een touringcar met chauffeur, namen vrouw en kinderen mee en speelden op vele campings in Frankrijk. Wat hebben we daar mooie vakanties gehad. Het typeert onze vriendengroep. Net als vroeger bij Oxtale werd ook Go Rome in de loop der jaren steeds meer een manier van leven: muziek maken met vrienden, zonder gedoe.

Na de eeuwwisseling begonnen mijn vrouw Phyan en ik een pannenkoekenhuis met een winkeltje vol streekproducten. Dat was geweldig om te doen. Totdat zij ziek werd. Vijf jaar later overleed ze, in 2006, pas 48 jaar oud.

De horeca had me inmiddels wel te pakken en op mijn 62ste begon ik in Boxtel, tegenover het station, een klein kunstcafé. Dat heb ik inmiddels verkocht. Nu heb ik weer meer tijd voor mezelf; onder andere voor muziek maken, want dat doe ik natuurlijk nog altijd. Met Holy Smoke, samen met Adrie van Osch, repeteren we ’s avonds; met Byrds on the Wind overdag”. En Jan organiseert ook nog het jaarlijkse muziekevenement, waar de herinneringen aan de mooie tijden met Da Klute nooit ver weg zijn.

Worth Living

“Ik had nog een kind, maar voor Con was muziek maken zijn leven. Daar draaide alles om.“

Jan gaf mij deze woorden om het drama rondom Cons’ overlijden een plekje te geven. Ik snap dat, maar ik hoor en voel vooral de vriendschap en liefde voor muziek in alles wat Jan mij heeft verteld. Ook hij ademt muziek.

Got a lot of memories, full of tears

Seen good and bad, had golden years

Van het mini-album A Lot Of Memories zijn hooguit vijfhonderd exemplaren geperst – misschien zelfs maar tweehonderdvijftig, maar dankzij het internet is de muziek inmiddels over de hele wereld verspreid. De fysieke plaat is een echt collectors item. Er is onlangs € 175 voor de plaat betaald, waarschijnlijk door één van de vele Spaanse, Italiaanse of Griekse fans.

In 2022 wakkerde het Griekse Geheimnis Music Productions de belangstelling voor Da Kluet/ Da Klute opnieuw aan door Empty Room op een verzamel-elpee te zetten. Daarop ontstond het idee om – tegelijk met het verschijnen van Josh Haijers’ boek 46 jaar Top Hole – een volwaardige plaat samen te stellen met bekende en onuitgebrachte nummers van S, Da Kluet, Da Klute en Go Rome. 

Wout de Kruif verzorgde de mastering en Josh sloot met Excelsior een mooie deal om de wereldwijde honger naar melancholische new wave te stillen. Na veertig jaar later klinkt de muziek van Da Klute nog altijd. Een mooier eerbetoon aan Con is nauwelijks denkbaar.

De nummers in dit artikel zijn zo gekozen dat er op de nieuwe elpee nog genoeg te ontdekken overblijft. Alleen al het nummer “Reach Out” van Go Rome, geschreven door Jan Wijnen, is de aanschaf van het album dubbel en dwars waard en wou ik hier daarom niet laten horen.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de drijfveren van de schrijver van het verhaal over Da Kluet/ Da Klute of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Da Kluet, Da Klute verscheen eerst op Diggin' Demos.

Dit is de cassette van Iric Blom, samengesteld in 1984. Met op de A-zijde twaalf Nederlandstalige liedjes met een lekker authentiek new wave geluid, die zo rond 1983 op band zijn gezet. Op de B-zijde zijn achttien soundscapes uit de jaren daarvoor te beluisteren.

Klik op play en luister mee tijdens het lezen.

Eric: “The Beatles maakten met hun 4-track Studer J37 recorder Tomorrow Never Knows: voor mij hét hoogtepunt uit hun repertoire. De viersporenrecorder op mijn logeerkamer aan de Rapenburg (Amsterdam) was een TEAC Portastudio, die net betaalbaar was geworden. Ik kocht ook een Juno 6 synthesizer en begon te experimenteren met geluid.”

De droom

Er gingen veel jaren vooraf aan de experimenteerdrang met de Portastudio. Jaren waarin Eric (1958) als tiener eigenlijk maar één droom had: popster worden. Dat begon op zijn veertiende, toen hij een gitaar bij het vuilnis vond. “Bij ons thuis werd veel muziek gedraaid, maar mijn eigen werk werd in die beginjaren niet zo gewaardeerd door mijn vader. Hij stormde soms woedend mijn kamer binnen om de stekker van de bandrecorder uit het stopcontact te trekken.”

Vanaf zijn zestiende speelde hij in diverse bandjes, vooral gitaarmuziek. Rock in de stijl van The Rolling Stones, Status Quo en The Who. “Popster worden, de wereld rond toeren en omringd worden door groupies in veel te grote hotelkamers – dat was het doel.”

Die tijd was een broedplaats van talent. Erics eerste band was Doomsday, met daarin ook de latere topproducer Attie Bauw en Coka-zanger Paul Janszen. Hij speelde met Martin Bakker (bekend van onder meer Gruppo Sportivo en The Nits) en zat kortstondig met toekomstig operazanger Henk Poort in Murugan.

“Over m’n band Swash (met Attie, Hans Teuling, Paul en Hessel ‘Uit Je Bol’ Janszen) schreef Jan Mom een lovende recensie, met als kop Inzet Troef. Ik werd erin op het schild gehesen als een goede showman die ook nog aardig kon zingen, maar ondanks mijn lange David Cassidy-kapsel is die droom nooit uitgekomen.”

Sound-on-Sound

“Goed muziek opnemen was toen best ingewikkeld, en geld voor een studio was er nauwelijks. Twee demo’s opnemen in de oefenruimte van de Bintangs was dan ook een buitenkans. Drummer Harry Schierbeek kwam ons zelfs ophalen. We lagen achterin zijn tweedehands lijkwagen, tussen de kratten bier.

Gitarist Otto was zo zenuwachtig dat hij liever op minder snaren speelde en zich mijn basgitaar toe-eigende. Ik speelde daardoor gitaar op de twee nummers, die waren geïnspireerd op de reggae van Cherry Oh Baby van Stones album Black & Blue.” De steenkolen-Engelse tekst die Eric met een Prisma-woordenboek schreef voor het nummer The Music verraadt veel over de gevoelswereld van de pubers van City Light:

I went to school, as un uneducated fool. They try to teach my how to live, but now I feel worse than before. The music, I love the music. It makes me feel so free.

Tussen “het strontvervelende huiswerk” door verdiende Eric geld als krantenbezorger, waarmee hij een betere gitaar en Sony-bandrecorder kocht. Hij bekwaamde zich meer en meer in de sound-on-sound opnametechniek en voelde zich tegelijk Les Paul en Lee ‘Scratch’ Perry. Eric: “Voor een ritmebox had ik in die jaren nog geen geld, dus voor de beats maakte ik gebruik van de elpee Speel thuis mee met slagwerk en rhythm box van Kayak drummer Pim Koopman. De uitdaging daarbij was het verlengen van de drumtracks, die op plaat maar drie minuten duurden, terwijl ik voor sommige liedjes meer tijd nodig had. Dat leverde wonderlijke overgangen op.

Helaas is de muziek uit die tijd verdwenen, al komen er sinds mijn pensioengerechtigde leeftijd af en toe weer flarden van terug in mijn hoofd.”

Iric Blom: de soundscapes

“Begin jaren tachtig was ik televisiebelichter bij de NOS. De Lachende Scheerkwast van Wim T. Schipper was leuk om te doen, maar Nederland Muziekland, Toppop en Op Volle Toeren? Dat was een wereld die totaal niet bij mij paste. Ik was altijd weer blij om thuis te komen en zelf muziek te maken. Tin Drums van Japan, Computerwelt van Kraftwerk en vooral My Life In The Bush Of Ghosts van Brian Eno en David Byrne waren in die tijd grote inspiratiebronnen.

Tot diep in de nacht was ik bezig met gitaren, synthesizers en mijn Portastudio. Experimenten schuwde ik niet: microfoons uit het raam hangen, three-speaker setups en meer van dat soort dingen. De achttien soundscapes op het cassettebandje zijn er een mooi voorbeeld van.”

Iric Blom: nederwave liedjes

“Het was een vreemde tijd. Grote protesten tegen kruisraketten op het Museumplein, waar ik voor mijn tv-werk bij aanwezig was. Een No Future periode, waarin mijn vriendin me ook nog eens totaal onverwachts verliet. Ik was diep onder de indruk van Het Goede Doel en nam het tijdsbeeld – en liters liefdesverdriet – mee in de Nederlandstalige liedjes die ik begon te schrijven.”

Waar ben je nu? Wat doe je nu? Ik wil graag weten hoe het met je gaat! Voel jij het ook, wat ik bedoel? Of hebben we nog niet genoeg gepraat? Ik wil je zien, liefst nog vandaag. Ik houd me in, het is een plaag. Principes zijn zo relatief, de liefde steelt maar als een dief.

“De cassette Sound & Stereo, samengesteld uit die liedjes en soundscapes, bracht ik in een kleine oplage van zo’n dertig stuks uit onder de naam Iric Blom. Dat vond ik wel artistiek. Maar iedereen sprak het uit als IERIC – en dat was natuurlijk weer niet de bedoeling.”

Bij Toppop zoekt Eric naar kansen om z’n muziek te pluggen. Alleen kletste Ad Visser liever over zijn eigen synthesizers en was Phil Collins vooral geïnteresseerd in drank om z’n kater te verzachten. Het lukt hem om Roxy Music gitarist Phil Manzanera een exemplaar van zijn cassette toe te stoppen, maar Eric verzucht: “Ik heb nooit iets van hem vernomen. Ik hoop maar dat hij het bandje heeft gerecycled voor een mixtape met zijn versie van Tomorrow Never Knows.”

En toen?

“Ik wilde gaan studeren aan de filmacademie. Voor mijn toelating stelde ik een nieuwe cassette samen: fragmenten uit Sound & Stereo, aangevuld met verhalen. Daarmee werd ik aangenomen als student geluid en nam ik ontslag bij de NOS. Docent Wim Verstappen adviseerde mij het jaar daarop om scenarioschrijver en regisseur te worden. Dat ben ik nog steeds.”

Je kunt wel stellen dat het cassettebandje het pad van mijn leven heeft bepaald!

In de jaren daarna regisseert Eric programma’s als Kinderen Voor Kinderen, Het Sinterklaasjournaal, Koefnoen, Het Klokhuis en Sesamstraat. Voor dat laatste programma ontvangt hij in 2010 de Gouden Stuiver, de Televizier-Ring voor jeugdproducties. Daarnaast maakte hij vele documentaires zoals Rouwen En Leven: over de MH-17 ramp.

Muziek is nooit ver weg. 25 Jaar Rowwen Heze, The Doors In Amsterdam, FOSKO! Van Iets Maken Word Je Blij en dit jaar nog New Wave Achter Het IJzeren Gordijn. Zelf blijft Eric ook muziek maken, onder meer in de band Kafblau.

Cassettecultuur

Hierboven staat een filmpje dat Eric maakte over Kafblau, waarin te zien is hoe de band hun cassettes ‘aan de man’ probeerde te brengen. Het is misschien wel het mooiste voorbeeld van dat proces: een archetypisch reportage waarin elke muzikant uit de eighties zich zal herkennen. “Twee maanden later zijn elf bandjes teruggekomen. Vijf van de elf zijn nooit beluisterd; het lijmzegel (dat de band heel klein en doelbewust had aangebracht, red) is nog intact. Maar wel luidt het bijbehorende briefje dat de platenfirma na intensieve beluistering heeft besloten toch maar niet met Kafblau in zee te gaan.” Ondanks alles lukt het Kafblau uiteindelijk om een kleine, enthousiaste platenmaatschappij te vinden: Munich Records. In 1988 verschijnt Music For Supermarkets – een titel die, zo vermoed ik, door Eric als Brian Eno-adept is bedacht.

Op het podium staan zoals Adrian Belew; die ambitie heeft Eric de laatste decennia losgelaten. In plaats daarvan keerde hij terug naar het thuiscomponeren, waar zijn soundscapes langzaam veranderden in filmmuziek. Onder de naam Bear Project bracht hij inmiddels bijna tien albums uit, waaronder muziek voor de film Planet Soil.

Eric: “Veertig jaar na dat ene cassettebandje heb ik een complete studio in mijn laptop zitten. Nu kan ik overal muziek maken; wat ik het liefste doe. Het heeft me altijd vergezeld en plezier gebracht.” Mijmerend voegt hij toe: “Mijn nieuwe plaat gaat waarschijnlijk AudioBiography heten. Daarop maak ik met gastmuzikanten nieuwe muziek waarin we ook cassetteopnames verwerken, onder meer van oude antwoordapparaatbandjes.”

Hilarisch: als dan na al die jaren een gemist terugbelverzoek van Phil Manzanera opduikt. Over levensbepalend gesproken

De muziek van Iric Blom is ook te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos. Detailinformatie en foto’s van de cassette? Kijk daarvoor op Discogs. Nieuwe muziek van Eric is op Spotify te vinden, zoals Suburb Music of z’n Bear Project. Voor meer creatieve uitingen, waaronder documentaires en muziekvideo’s, kun je het beste grasduinen op zijn website.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de zijn drijfveren en volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Iric Blom verscheen eerst op Diggin' Demos.

Op 7 oktober 1994, meer dan 30 jaar geleden, zong Jack Moskovitz in Omaha (Nebraska, USA) een anderhalve minuut durend melodietje in op z’n cassetterecorder. Zonder begeleiding. Alleen tekst. En af en toe een klap op z’n dij.

Als je hieronder op play klikt kun je tijdens het lezen luisteren naar het nummer Frantic Friday.

Fired up. Don’t know what to do. Burning hot. Got a date with Sue.

Going out, but not with the crowd. Frantic Friday’s gonna be loud.

Frantic Friday. Frantic Friday.

Cowl shined. My shoes are too. Keep watching the clock, it’s only 2.

Frantic Friday without the crew. Frantic Friday night with Sue.

Frantic Friday is the night to howl. Got no time to worry and growl.

Just enough time to pick up Sue. She’s my love. And I’ll be true.

Frantic Friday night with Sue.

Like our friends. It’s better alone. Without Sue, my heart’s a large stone.

Me and Sue. And the night’s ours. Me and Sue on our way to the stars.

Love Sue better than my car. Friday night. And here we are.

Frantic Friday is the night to howl. Got no time to worry and growl.

Just enough time to pick up Sue. She’s my love. And I’ll be true. Frantic Friday night with Sue.

Frantic Friday. Here we are. All parked up and ready for the stars.

Jack is dan bijna 60 jaar oud.

Hij stuurt het bandje naar Mac Bouvrie. Mac runde sinds 1971 een platenlabel met rockabilly en rock-’n-roll bands en was een van de drijvende krachten achter de rock-’n-roll revival in de Benelux sinds de dood van Elvis Presley (1977). Ik heb een volle doos met allerlei cassettes, die ooit naar zijn label in Maastricht zijn gestuurd.

Wat hij dacht toen hij het nummer hoorde? Ik kan het Mac helaas niet meer vragen, want hij overleed in 2016. En of hij nog contact heeft gezocht? We zullen het nooit weten. Zou ik het Jack zélf kunnen vragen? Hoe kwam hij ertoe om Mac dit melodietje te sturen? Had hij serieus het idee hier een platencontract mee te kunnen scoren?

Ik tik het adres dat op het bandje is geschreven (“4161 Wakely St, Omaha, NE 68131”) in op Google. Het zou toch niet? Eén van de zoekresultaten laat een 89 jaar oude Jack Moskovitz (born November 1935) zien, die nog steeds op dat adres woont. Wat gaaf! Mijn muziek-archeologisch hart slaat op hol.

Ik vind ook nog een e-mailadres en stuur Jack meteen een bericht met een foto. Of hij het bandje nog herkent en of hij zich nog herinnert of hij een reactie heeft gekregen van Mac. Helaas krijg ik de mail retour. Het e-mailadres bestaat niet meer.

Being Jack Moskovitz

Dan stuit ik op een online artikel van Leo Adam Biga over Jack: Being Jack Moskovitz. Het is een online publicatie van een krantenartikel uit 2007 (Jewish Press) “Amerika’s grootste onafhankelijke Joodse weekblad”. Jack is dan 72 jaar oud.

De ondertitel intrigeert mij enorm: “Grizzled former civil servant and DJ, now actor and fiction author, still waiting to be discovered”. Verfomfaaid. Acteur en schrijver; nog steeds wachtend om ontdekt te worden. Zou ik hem – in zijn 90ste levensjaar – kunnen laten weten dat ik zijn muziekje heb ontdekt?

Ik zoek contact met Leo Adam Biga. Een verhalenschrijver met als payoff: “I write stories about people, their passions and their magnificent obsessions”. Daar heb ik wel een klik mee. Helaas. Leo Adam moet mij teleurstellen: “Thanks (…) but he is now deceased. Quite a character. Helluva writer.”

Wat enorm jammer. Ik had hem graag nog even in het zonnetje willen zetten, want na het lezen van het artikel besef je je dat Jack iemand was die tot op hoge leeftijd de drang bleef voelen om gezien of ontdekt te worden. Daar had ik graag mijn steentje aan willen bijdragen. Ik heb het bijna 20 jaar oude interview tussen Leo en Jack samengevat op een manier die je een goed idee geeft over wat ik bedoel.

“Wacht even!” Jack legt het interview dat hij met Leo Adam heeft stil als de telefoon gaat. “Is dat een uitgever?” vraagt hij verwachtingsvol aan z’n vriendin. Ondanks dat hij al een paar boeken heeft uitgebracht bij kleine uitgevertjes, blijft hij maar hopen op de grote doorbraak. Een échte nalatenschap. Ondanks, of misschien wel juist doordat hij – kinderloos – de laatste in de lijn van Moskovitz is.

Schrijver Jack Moskovitz is als dat stripfiguurtje met een donker wolkje boven zijn hoofd, altijd ogenschijnlijk in een sombere bui, ongeacht de situatie. Hij heeft allang geconcludeerd dat zijn schrijven, net als zijn acteerwerk of DJ-carrière, hem niets zal brengen. “Maar je hebt talent, Jack!”. “Dank je,” zegt hij, voordat hij begint aan een tirade over dat hij na zestig jaar nog steeds een onbekende auteur is en dat hij voorbestemd lijkt onbekend te blijven.

Scherpzinnig en neurotisch praat Moskovitz, 72 jaar oud, zichzelf compulsief naar beneden en ziet hij in elke zilveren rand een donkere wolk. Hij vermoedt dat zijn depressieve aard aangeboren is. Hij suggereert dat hij het verlies van zijn vader als tiener nooit echt te boven is gekomen. Die dood, zegt hij, verwoestte zijn moeder, die “volledig lichamelijk instortte” en afhankelijk werd van Jack om haar te helpen. Toen ook zij stierf, verdween het laatste restje familieband, want hij en zijn twee broers kregen een ruzie die nooit meer werd bijgelegd.

“De ontbinding van een gezin is precies wat er gebeurde”. “Ik ging door vier jaar van depressie, waar schrijven enigszins bij hielp.”

In werkelijkheid waren de scheuren in zijn familie altijd al aanwezig. Hij voelde zich buitenstaander, niet alleen van hen maar ook van de maatschappij. “Ik ben vervreemd van zowat elke groep of gemeenschap waarvan ik ooit probeerde deel uit te maken. Ik sta altijd aan de rand. Er is een panoramafoto van een familiereünie eind jaren veertig en — helemaal rechts in beeld, wie staat daar helemaal alleen? Ik.”

Jack was 14 toen zijn vader stierf. Om het huishouden draaiende te houden, werkte hij in een reeks supermarkten — schoonmaken, vakkenvullen, inpakken, bezorgen, wat er ook maar gedaan moest worden. Met weinig vrienden trok Jack zich steeds meer terug in zijn innerlijke wereld. Hij is nooit getrouwd. Hij heeft geen kinderen. “Het is een eenzaam leven geweest”.

Moskovitz was voorbestemd om schrijver te worden toen hij als kind opging in de “prachtige bibliotheek” die zijn grootouders thuis hadden. De boeken waren er altijd. Woorden boden hem troost voor de onrust van binnen. “Na al die emotionele klappen — de overlijdens, het verraad, de afwijzing, en ga zo maar door — wat ik dan deed om aan het huis te ontsnappen, was naar de bibliotheek lopen.” Alleen met zijn proza vond hij rust. Schrijven en DJ’en gaven hem een voldoening die hij mist.

“Het verrijkte mijn leven echt. Het gaf de toeters en bellen aan een anders monotoon bestaan.”

Hij praat erover alsof dit het einde van de weg is. Alsof zijn kans voorbij is. Dat hij er klaar mee is om zichzelf telkens weer door de ‘pijn’ van afwijzing te slepen. “Ik heb het idee opgegeven dat er ooit nog iets van mij wordt geproduceerd of uitgegeven. Ik heb mezelf beloofd mijn leven daar niet meer aan te verspillen”.

Empathie voor die zelfverklaarde mislukkeling

Balen hoor! Als ik die cassette een paar jaar eerder had ontdekt, had ik het hem nog kunnen vertellen. Hij had het vast geweldig gevonden – een Nederlander die een artikel over zijn muziek schrijft. Maar goed: ook al weet hij het zelf niet; er is iets van zijn wens uitgekomen, toch?

Doe Jack een plezier: lees zijn verhaal, luister naar zijn melodietje. Je zult verrast zijn en empathie voelen voor die zelfverklaarde mislukkeling die, toch maar mooi – al was het maar heel even – aan de overkant van de oceaan een indruk heeft gemaakt.

Tijdens het schrijven van het artikel vond ik nog een cassette van Jack. Opgenomen op maandag 5 oktober 1998; vier jaar na Frantic Friday. Wederom een ontroerend melodietje dat recht uit z’n hart kwam.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de drijfveren van de schrijver van het verhaal over Jack Moskovitz of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Jack Moskovitz verscheen eerst op Diggin' Demos.

Een duidelijke reactie die ik respecteer, maar ik baal wel enorm. In de afgelopen anderhalf jaar was ik nét wat meer te weten gekomen over hem. Google had mij een emailadres gegeven en ook was ik erachter gekomen dat hij niet alleen bassist was van Electric Party, maar tevens van een tweetal andere obscure Amsterdamse band uit de eighties: Blackout en Moscow Tops.

Dit is de demo van Electric Party, waarmee mijn onderzoek begint. Als je op play klikt kun je tijdens het lezen luisteren naar een paar nummers van de band. Onderaan dit artikel is ook nog een luisterlink geplaatst.

De zoektocht naar Electric Party

Tot 2016 was de groep Electric Party helemaal in nevelen gehuld. Het hoesje van hun officiële cassetterelease Work beschreef dan wel de bandleden: DJ Solo (zang, synthesizer), Leo Low (bas, synthesizer), Ed Z. (saxofoon), Ronald TR (drums) en Monique (zang op één nummer), maar daaruit was alleen met zekerheid te stellen dat Ronald TR een drumcomputer is.

Mijn versie van de cassette, die ik in de zomer van dat jaar op de kop tik, is een handgemaakt promotie-exemplaar met iets meer informatie. De twee achternamen (Wernaert en Zirkzee), die dat hoesje prijsgeven, geven mij een heus beginnetje voor een jarenlange speurtocht.

Ed – Eduard (?) – Zirkzee heeft een Facebook-pagina, maar helaas is daar na januari 2016 geen enkele activiteit meer op te zien. Er wordt niet gereageerd op een vriendschapsverzoek en de paar “vrienden” van hem blijken ‘m eigenlijk niet te kennen. De mail aan Leo blijft zoals gezegd jarenlang onbeantwoord en ook een brutaal bericht aan zijn werkgever lokt geen teken van leven uit. DJ Solo is op dat moment de laatste strohalm waar ik mij aan vast kan grijpen.

DJ Solo

Even denk ik dat DJ Solo een alias is van Jerry Turner, want ik ontdek dat Leo en Ed in zijn band Moscow Tops hebben gespeeld en Jerry is niet vies van aliassen. Maar Jerry moet mij teleurstellen. Ik merk zelfs enige wrok aan zijn kant. DJ Solo – een dj uit de Mazzo, zo vertelt hij mij – zou zijn bandleden hebben afgepakt.

De Mazzo! Dat is dan toch weer iets om verder op te rechercheren! Muzikaal iederkenner Oscar Smit heeft alleen nooit van hem gehoord, dus ik benader Eddy de Clercq in mei 2018 via Messenger met de vraag of hij de dj wėl kent. Tweeënhalf jaar later krijg ik m’n reactie: “Jouw vraag omtrent Electric Party zal onderhand nu wel beantwoord zijn neem ik aan. Er is wat je noemt een gezonde hype rondom deze opnames aan de gang.”

Ask. Believe. Receive

Hij klopt wat Eddy zegt. Er heerst een hype en ik heb DJ Solo inderdaad al een poosje gevonden. Maar wat hij niet weet is dat tijd daarbij geen enkele factor heeft gespeeld. Was het geluk? Volhardendheid? Voorzienigheid? Aangespoord door zeker drie hippe Amsterdamse platenlabels, die lucht kregen van mijn speurtocht, had ik een artikel geschreven over Electric Party en DJ Solo opgeroepen zich te melden. En zowaar, tijdens de kerst van 2019, reageert René van Rijn. Eindelijk kan ik de vragen stellen die al zoveel jaren op mijn lippen branden.

Een maand later ontmoet ik René in persoon. Bij hem thuis. En je gelooft het niet… op exact dezelfde plek als waar het verhaal veertig jaar geleden begon. Toen gekraakt en in het middelpunt van heftige rellen met de ME; tegenwoordig een statig pand in een rustige buurt. De nieuwe rechtmatige eigenaar heeft er wat moois van gemaakt, maar heeft René nooit kunnen wippen. Het lijkt veel over zijn eigengereide persoonlijkheid te zeggen.

“Wat jij in je leven hebt meegemaakt, doe ik op één dag”

René neemt mij mee in zijn verhaal: “Ik was 14 jaar en bezocht een concert van Santana in de Ahoy (8 december 1973, red). Tegen het eind van het optreden moest ik ontzettend nodig plassen, maar ik verdwaalde in de krochten van het enorme gebouw. Op goed geluk opende ik op een gegeven moment een deur en zag daar Carlos Santana staan. Ze waren net van het podium gekomen. Ik mocht met ze mee naar de kleedkamer. 

Twee van de bandleden bediscussieerden een elpee, maar konden niet op de naam komen. Al plassend draaide ik me om. Dat is die en die plaat! Onder de indruk van mijn onbeschaamdheid mocht ik blijven. M’n eerste feestje. En wat voor één. Later ben ik door Carlos persoonlijk op de taxi terug naar huis gezet. Ik woonde toen nog in Delft. Mijn vader was woedend. Hij had staan wachten op het station en geloofde m’n verhaal natuurlijk niet.”

Het zou het begin zijn van een lange reeks feestelijke ontmoetingen met internationale popsterren en Hollandse jetset.

De Palm

“Het feest zette zich voort toen ik in Amsterdam ben komen wonen. In de zomer van 1977. Vlak voordat ik 18 werd. En eigenlijk is dat feest nog steeds bezig. Zo moet je m’n leven ongeveer zien.

Ik ging aan de lerarenopleiding d’Witte Lelie Nederlands en Engels studeren, maar dat duurde maar even. Twee maanden om precies te zijn, want toen ik in De Palm ging werken, viel ik met m’n neus in de rock ’n roll boter.

De Palm – op de Oudezijds Voorburgwal – was in die tijd het hotste café van Amsterdam, waar alle populaire bands van dat moment kwamen. Herman Brood. The Meteors. Phoney & the Hardcore. Nina Hagen. Zij verzamelden zich daar voor ze gingen optreden, maar er kwamen ook allerhande bekende acteurs en kunstenaars. De Hells Angels gebruiken de kroeg bovendien als een soort dependance van hun clubhuis.”

Chez Nelly

“De Palm en en Chez Nelly waren in de jaren 1970 tot 1980, de absolute hang out voor de young en forward looking creative crowd in Amsterdam. Heel wat BN’ers vonden daar de moederschoot van hun loopbaan. Denk aan Herman Brood, Gert-Jan Dröge en Henk Schiffmacher. Zij werden daar gerijpt en gesteund, mentaal verward en als nodig weggehoond, door een creatieve bende, die als het warme bad voor de geest was.”

René voelt zich als een vis in het water en weet zich goed te mengen in de scene. Hij vertelt over de eerste keer dat hij Gert-Jan Dröge voor de deur van diens nachtcafé Chez Nelly ontmoette. “Daar gingen we altijd na afloop heen. Ik kwam er m’n eerste keer met Nina Hagen en een Hell’s Angel. Beiden mochten meteen naar binnen, maar bij mij vroeg hij naar mijn naam. Ik ben René en ik werk in De Palm.” Zet een deftige stem op: “Goed zo René. Als je d’r over een maand nog werkt, mag je naar binnen. Een week later was het al zover. Bijzonder. Zo leerde ik ze langzaam allemaal kennen.

Niet alleen Herman Brood, Kees Meerman en de rest van The Wild Romance, maar ook een heleboel andere muzikanten. Ik kon ook met iedereen goed opschieten. Het waren mijn soort mensen. De kunstenaars, acteurs, modeontwerpers, muzikanten, de Hells Angels en natuurlijk al die mooie, bijzondere meisjes.”

Incrowd

Dat René tot de incrowd behoort blijkt wel uit een kwartetkaart die ik van vaste klant Edith van Loo krijg toegespeeld. In het door haar en Jan-Willem Vaal gemaakt spel hadden René van R., Freddie (Cavalli), David (Hollestelle) en René van A(sselt) er zelfs hun eigen categorie.

René: “Als de Wild Romance (Freddie Cavalli, Dany Lademacher & Cees Meerman) arriveerde kwam Coach Koos, hun manager, steevast naar mij toe met de woorden René, zorg dat de jongens hier blijven, dan ga ik Herman zoeken, die ergens rondzwierf. Terwijl hij daar mee bezig was belde hij nog minstens twee of drie keer naar De Palm. René, zijn de jongens er nog? Houd ze vast, hè? Hoe hij het voor elkaar kreeg is me nog steeds een raadsel, maar binnen een uur kwam hij dan voorrijden in zo’n foute Amerikaans pooierbak. Dan toeterde hij drie keer, wat het teken voor de band was dat hij Herman had opgeduikeld, die hij natuurlijk niet alleen in de auto durfde te laten, bang als ie was dat Brood er weer tussenuit kneep.”

Het ontstaan van Electric Party

René vertelt: “Zonder Leo had Electric Party nooit bestaan. Een jaar of drie voordat we zo heetten, was ik al met hem aan het klooien met muziek. Op zolder, weet je wel? Als ik dan een nummer in m’n hoofd had, dan zong ik hem dat voor. Hij speelde de bas; ik programmeerde de drumcomputer en schreef de teksten. Zo zijn we begonnen.

Jaren later hadden we een pand gekraakt in de Jordaan en daar een studio ingebouwd: de Fetisj Sound Studio. Het was onze studio. Ernst Voss, Jan-Willem Vaal en Bob Pieck… iedereen had wat ingebracht. Ook mijn spullen stonden daar. Ik had een TR-808 drummachine en een synthesizer.

We woonden ook allemaal in één huis en verdeelden de studiotijd. Doe jij vanavond wat? Nee? Dan ga ik aan het werk. Ernst en Bob deden veel dingen in het weekend, want die zaten doordeweeks op het Rietveld. Leo en ik werkten meestal ’s avonds. En dan werd het vaak laat, want dat beviel mij het beste. Ik ben een nachtmens. In die uren zijn Leo en ik begonnen met onze muziek op te nemen.” Het eerste resultaat Build and Rebuilt komt op de Fetisj verzamelcassette For There Is No Heaven te staan en wordt op 24 oktober 1982 op de VPRO-radio uitgezonden. Het vormt voor het duo de aansporing om de nummers te maken die uiteindelijk op Work terecht komen.

“Op een gegeven moment hadden we een aantal basisnummers staan, zoals Street Beauty. En daar paste naar ons idee heel erg goed saxofoon bij. Daarop vroegen we Ed Zirkzee van Leo’s andere band Moscow Tops of hij met ons mee wilde doen.” Ook Ad Bosters van die band speelt op drie nummers gitaar mee.

In deze bezetting maakten we Work. Ernst en Jan Willem maakten het hoesje; zij waren de creatieve motor achter Fetisj.” Weifelend: “Als er 50 van gemaakt zijn, dan is het veel. Honderd misschien? Ik heb er zelf niet eens één! Eigenlijk maakten we de tapes vooral om naamsbekendheid te creëren.”

Het eerste optreden van Electric Party

De cassette valt in de smaak en de band krijgt een uitnodiging voor een optreden in de Melkweg. Tijdens de Provinciepopweek: een soort Noorderslag, waarop elke avond twee tot drie bands speelden, zodat de hotste bands uit heel Nederland aan de beurt waren geweest. René: “Dat kwam écht uit de lucht vallen. Heel erg leuk, maar toen moesten we wel een band bij elkaar zoeken.”

Het optreden in de Melkweg, op 16 januari 1983, komt echter te snel. Ed, René en Leo treden op zonder gitarist en mét drummachine. Om en om bespelen de mannen de synthesizers en Monique, die op Work het nummer Tension meezong, zingt ook een paar nummers mee. Twee nummers belanden op de cassette, die het Milkyway cassettelabel uitbrengt van het festival.

“Monique Koolen was een vriendinnetje van mij. In die tijd één van de meest gevraagde fotomodellen van Nederland. Zij wilde perse een liedje zingen op Work en zingt ook mee tijdens Provinciepop. Ze had een goede stem, niet?” René lachend: “Maar het was wel het begin van het einde van de relatie. Dat soort dingen moet je niet gaan mengen, weet je…”

Introducing the band

Er gaan verschillende lezingen rond over hoe het duo Electric Party uiteindelijk uitgroeit tot zeskoppige liveband. Volgens René “kwam op een gegeven moment Rudolf, een vriend van saxofonist Ed, ook mee pielen. Zo begon een band te ontstaan”, maar de namen die René tijdens ons gesprek laat vallen – Japie Blok (drums), Rudolf Eeken (gitaar) en Jan-Willem van Kruyssen (keyboards) – waren voor mij natuurlijk weer een mooie aanleiding om verder op onderzoek te gaan en zoveel mogelijk alternatieve feiten boven water te krijgen. In ongeveer twee jaar lukt het me ook om de andere bandleden te vinden en te spreken.

Jaap Blok

Jaap was klaar met het ego van frontman Jerry Turner en heeft het idee dat de bandleden van Moscow Tops toe waren aan een nieuwe zanger. Die vonden ze in René, die in hetzelfde kraakpand woonde als Ed. Jaap: “René was een buitenbeentje; hij hoorde eigenlijk helemaal niet bij de band. Het verbaast me eigenlijk wel een beetje dat jullie contact hebben. De Fetisj scene was een stel weirdo’s en egocentrische figuren.”

Rudolf Eeken

Rudolf heeft geen idee waarom Ad Bosters niet gewoon de gitaar weer oppakte, maar weet zeker dat hij niet geïntroduceerd is door Ed: “Ik zocht begin 1983 een nieuwe band. Op de KRO-radio kon je oproepjes plaatsen in een soort vacaturebank en daar reageerde Leo of René op. Jaap zat er toen al bij en Jan-Willem kwam 2-3 repetities na mij ook bij de band.”

Jan-Willem van Kruyssen

Jan-Willem denkt hardop na: “Ik ben nooit zo met het verleden bezig. Ik start steeds nieuwe dingen en ga dan weer door. Ik moet echt even nadenken over hoe het ook alweer zat.” Na een lange pauze: “Ik weet niet meer hoe ik erbij kwam. Ik kwam uit de klassieke hoek, had acht jaar een piano-opleiding genoten en wilde leren improviseren. Tegelijk dat ik met Electric Party startte zat ik in nog twee bands en had ik mijn eigen combo.”

Over de band en de muziek

Rudolf kijkt met veel plezier terug op die tijd: “Ik had al in heel veel bands gespeeld, zoals Mind The Gap, 1010 TP en Frozen Tears. Ook gaf ik gitaarles op het Muziekpakhuis aan de Lijnbaansgrachts en deed ik aan een soort bandcoaching. Van alles en nog wat. Ik speelde ook vele muziekstijlen, maar wat Electric Party met gitaar wilde, dát vond ik vele malen interessanter. Het ging veel verder dan het standaardding waarbij je akkoordjes staat te slaan. Zo’n invulling van het bandgeluid, zoals je die ook bij U2 of Simple Minds hoort, is zoveel creatiever. Dat vond ik dus heel erg leuk.

Daarnaast waren de nummers vanuit de synthesizer bedacht en zorgde de saxofoon voor een prachtige klankkleur. Die combinatie was zo’n boeiende mix. Ik vond het muzikaal enorm interessant! Mijn eerste liveoptreden was ergens in de kroeg. Als try-out voor het optreden dat we twee dagen later zouden geven voor KRO Rock Tempel.”

Ook Jan-Willem vond het een mooie periode. “Voordat ik erbij kwam deden ze de synth er een beetje naast. Ik nam een bataljon van zeven toetsinstrumenten mee, zoals de Vox Organ, Fender Piano en mini-Moog. En hoewel René het voor het zeggen had in de band en mijn werk een soort invuloefening was, herinner ik mij de fijne sfeer daar in die gekraakte huiskamer achter het Concertgebouw. In die tijd had ik wel wat met de new wave van New Order en Joy Division en door de muzikale spanning van Electric Party ging ik ook zélf nummers maken. Ik ben niet lang gebleven en na een kort jaar ging ik film- en tv werk doen – dat was nog spannender – maar dankzij deze tijd ben ik als componist door het leven gegaan. Het is mijn levenswerk geworden.”

KRO Rock Tempel

Rudolf: “Heel veel bands stuurden in die tijd demo’s naar de KRO om mee te mogen doen met hun groepenpresentatie.” Electric Party werd geselecteerd en het optreden in jongerencentrum De Koog (Noord-Scharwoude) werd zelfs uitgezonden via de radio. De band pakt het professioneel aan en er wordt zelfs een heuse fotoshoot georganiseerd. “Bij de McDonalds aan het Muntplein.”

De droom van Electric Party

René mijmert: “Ja. We hadden een droom! Wij wilden een plaat maken. Maar het duurde me te lang; ik was te ongeduldig.” Dan weer zuchtend: “Misschien. Als we nog een jaar bij elkaar waren gebleven. In diezelfde samenstelling. We werden steeds beter en het leek wat te gaan worden met Electric Party. Maar God… het werd te serieus. Er ontstonden ruzies.”

Psychologenvoer

“Met de tijd kwamen de toestanden; de band werd psychologenvoer.”

“Weet je? Ik weet uit ervaring, dat als het gaat zoals ik het wil… dat het dan goed gaat. En het was mijn band, dus ik wou dat ze deden wat ik wilde. Niet? Dan kap ik gewoon! Jammer hoor; ik had geen zin in gezeik.”

Daarnaast ontstond er ook wrijving met de andere Fetisj acts. René: “Ernst, Joop, Bob. Ze zouden optreden in de Mazzo, maar zij wilden daar niet alleen maar drumcomputers en wilden er ook een échte band bij. Dus moest Electric Party ook maar optreden. Ik stond daar voor mijn liefste vijanden te spelen. We speelden erg goed en toen ons optreden voorbij was riep iedereen We want more!, terwijl dat bij Ernst & co niet het geval was”. Trots: “Goeiemiddag, zeg! Dat kweekte nogal wat wrevel. Ik was te populair.”

De lol eraf

Rudolf: “Mijn laatste optreden was bij de Filmacademie (5 juli, 1983, red). Wat een tering hard concert was dat, weet ik nog! De sfeer was rond die tijd inderdaad niet al te gezellig meer. Er waren ego’s die snel botsten.” René kwam daags na dat concert het oefenhok in. Hé! Ik heb een nieuw nummer. “Fuck the poor!” Toen keek ik Japie aan en zei Ik plug uit. Als jij m’n flightcase met de versterker meeneemt? Het houd hierop voor mij. De lol is eraf.”

“Jaren later kwam ik René nog eens tegen in de tram. Hij sprak mij aan. Jouw riffs hebben we erin gehouden. Die waren erg goed. Jammer dat het zo gelopen is.”

Wat de nekslag voor Electric Party was? René: “Toen ook Jan-Willem ermee stopte, gaven wij de brui er echt aan. Het was in die tijd namelijk erg moeilijk om een toetsenist te vinden”.

Per undas adversas

“Ik wil doen wat ik wil. Ik vind het heel vervelend om me te laten tegenhouden door mensen om me heen.”

Het hoogtepunt van Electric Party

Jan-Willem: “Hoewel ik toen in meerdere en grotere bands (Sister One, Hilversum en X21, Alkmaar) speelde en zelfs in het voorprogramma van Joan Jett en Gruppo Sportivo stond, heeft Electric Party mij gevormd. Het was een korte en spannende periode, met een aantal sfeervolle nummers. Het was hypnotiserend en sloeg erg aan bij het publiek.”

Ook voor René is de muziek het hoogtepunt. “Het nummer The Hearts A Lonely Hunter tijdens ons optreden voor KRO Rock Tempel? Bijna alles ging fout, wat fout kon gaan. Maar toen viel alles op z’n plek! Eén van de beste nummers die we hebben gemaakt.”

Maar een kleine maand later, na het optreden in de Mazzo was het eigenlijk wel klaar voor René. “Ik stond elke nacht voor volle zalen als dj en kreeg voldoende applaus.”

René als deejay

Het gevoel voor ritmes die aanslaan op de dansvloer én in zijn muziek, ontwikkelt René als dj. Eerst in het Okshoofd, maar op een gegeven moment kan hij door ziekte invallen in de Mazzo. René: “Ook zo’n clubhuis. De eerste drie jaar dat deze tent open was… Ik heb het gevoel dat ik er woonde.”

Ik was en ben een hele goede dj. Vooral van het draaien voor klein publiek leerde ik; dan moet je écht goed zijn. Zoals op de trouwerij van Henk Schiffmacher. Het meest moeilijke publiek dat je je kunt voorstellen, maar ze stonden allemaal op de dansvloer! Geen probleem.”

Mixtape hosselaar

“In de tijd dat dj’s nog geen goddelijke status hadden verdienden we allemaal hetzelfde. Zeventig gulden doordeweeks en negentig in het weekend. Daarvoor sta je dan te draaien van 12 tot 5. En je deelt niet mee in de fooienpot. Slecht betaald dus. Daarom ben ik op een gegeven moment mixteepjes gaan maken en verkopen.

In het Okshoofd verdiende ik daar enorm veel geld mee; veel bezoekers en vaste klanten kochten ze van me. De criminelen, die daar veel kwamen, ook. Als ze een goede dag hadden gehad, gaven ze zo maar een rug voor een cassette. Helemaal geen probleem. Als ik er maar voor zorgde dat het exclusief was. Iedereen kreeg dus zijn eigen mixtape. Daarna ben ik dat gaan verbreden naar winkels, dus op een gegeven moment had ik een echt goede business.

De platen voor de tapes kocht ik als nummer één dj van het Okshoofd zelf in. Toen ik door de toenemende criminaliteit bij het Okshoofd stopte, regelde ik via dé Mazzo dj, DJ Steve, dat ik hun nieuwe platen mee kon nemen, mits deze de volgende avond weer ingeleverd werden. Hun voordeel was dat ik zo alle muziek afluisterde op zoek naar de topnummers: hoefden zij dat niet meer te doen. Ik ben daar zelfs nog mee door gegaan toen ik niet meer in de Mazzo werkte. Niemand die dat wist, maar zo raakte ik bevriend met iedereen.

Behind the decks at Mazzo – the exclusive, members-only venue that combined dance music with audio-
visual art – René spun the hottest punk, new wave and rock records. Following one particularly decadent afterparty, Robert Smith fell asleep on his living room sofa, nearly missing The Cure’s show the next day in Hamburg. On another occasion, René, two-time winner of Mazzo’s “Most Beautiful Boy in Amsterdam” competition, who was sometimes mistaken for Sting, ran into The Police’s Stewart Copeland. Finding the resemblance uncanny, Copeland brought Sting to the club the next evening to meet his doppelgänger (Liner notes Play by Hannah Pezzack, Knekelhuis, 2021).

David Bowie

Eén luisteraar van René’s mixtapes is wel een hele bijzondere. René: “Ik ontmoette David Bowie eens op een feestje van Hans van Manen en vanaf dat moment begon ik hem mixtapes toe te sturen. Hij vond dat blijkbaar erg leuk, want toen ik jarig was belde hij mij ’s nachts vanuit Los Angeles op om me te feliciteren.”

Creatieve broedplaatsen

De Palm, Chez Nelly, ’t Okshoofd en de Mazzo. Het waren allemaal creatieve broedplaatsen in de begin jaren ’80 en René leerde er enorm veel mensen kennen. Dat reikte trouwens voorbij de muziekscene.

René: “Medio jaren tachtig was ik een tijdlang de assistent van fotograaf Paul Blanca, die toen bezig was met de samenstelling van het boek Timing dat hij maakte in opdracht van Museum Fodor. Hij noemde mij altijd zijn secretaris, omdat ik alle zakelijke perikelen en afspraken regelde. Paul hoefde bij wijze van spreken alleen nog maar af te drukken. En ik deed tussen de bedrijven door zelf ook nog regelmatig modellenwerk.”

Mijmerend: “Ik was een mooie jongen en had een heel goed leven.”

Na Electric Party

Rudolf was de eerste die de band verliet. Hij stapte over naar Agents of Decay, met Arnold Kooy (later Claw Boys Claw) in de geledingen. “Bandlid Arnold Schellens vroeg me mee te spelen omdat hun vaste gitarist Hugo Leibbrandt in het ziekenhuis lag. Ik heb toen een tour door Nederland met ze gedaan met als afsluiting het voorprogramma voor de Comsat Angels in Paradiso.” Ook bleef hij lesgeven, maar veel belangrijker werd zijn gitaarwinkel: La Guitarra Buena. “Al 35 jaar! Op een gegeven moment ben ik ook gestopt met bandjes. Dat was too much naast de winkel”

René: “De Fetisjstudio werd verplaatst en ondergebracht in de Sarphatistraat. Na Electric Party heb ik een nieuwe drummachine gekocht en ben daar – zonder bandperikelen – weer studiomuziek gaan maken. Jan-Willem droeg daar af en toe ook aan bij. Dat project heette Cas A Blanca. Met hem, gitarist Otto Janszen, bassist Joop Seinfield en zangeres Lena Tenaglia namen we het Electric Party nummer Catwalk op, dat op een Fetisj elpee zou verschijnen, maar die nooit uitgebracht is.”

Ook de herinneringen aan dát project moeten van ver komen bij Jan-Willem: “Ja… daar staat me nog iets van bij”.

De woorden “Work all day, work all night” van het nummer Strings of Time schieten me te binnen als ik Jan-Willem hoor vertellen over wat hij allemaal ‘in de muziek’ gedaan heeft na Electric Party. Hij rolde vrij snel de film- en tv-wereld in. Begon een eigen geluidsstudio en start zelfs een theatergezelschap. Zo deed hij de muziek bij honderden theatervoorstellingen, maakt hij leaders en tunes voor de VARA, AVRO, Postbank en KLM, maar ook muziek voor VPRO tv-series, NATO-voorlichtingsfilms en zelfs voor Disney. “Amsterdam, Berlijn, Denemarken, Wenen. Ik ben een nomade en trek heel Europa door, waarbij ik telkens weer iets nieuws begin.”

Circus of Habits

Japie Blok maakt met Leo, Ed en gitarist Ad Bosters een doorstart als Circus of Habits. “Met Clifford van Leeuwen als zanger: een Amerikaanse jongen die in Amsterdam woonde. Deze band voelde heel anders dan Electric Party. Er heerste een echt bandgevoel, met totaal geen egotripperij. We waren serieus en het ging ook best wel goed met optreden in o.a. in de Mazzo en de Melkweg.”

Als ook deze band stopt keren Ad, Leo en Ed terug naar frontman Jerry Turner. Samen spelen ze tot in de jaren ‘90 in allerlei bands als 16 Orange Beats, Orange Beats, Gold From Nowhere, Romeo Flowers en Bombay Rains. Leo blijft zelfs tot in dit decennium met Jerry optreden in Stones tribute band The Catstones. Jaap: “Leo was de échte rockmuzikant onder ons. Innerlijk en uiterlijk; hij ging er helemaal voor! En een super goede bassist.”

En Jaap zelf? Hij gaat drummen bij Mick Ness en Cindy Peress. “Een serieuze band met veel optredens, waar ik zelfs een tijdje van kon leven. Cindy wist overal optredens te regelen; een hele leuke tijd”. En als Jaap niet in het buitenland is, speelt hij nog steeds mee in sessies in Amsterdam.

Van Spanje de wereld rond

Na Electric Party en het kortstondige Cas A Blanca project gaat René spelen met Franklin de Meij. Hij leert de gitarist van Grote Prijs van Nederland winnaar Neel kennen in de Mazzo. “Franklin was op een gegeven moment naar Almeria in Zuid-Spanje verhuisd, maar toen hij weer eens terug in Amsterdam was had ik een nacht goed met hem doorgehaald. De volgende dag belde hij mij geradbraakt op. Ik ben blij dat ik over 2 dagen weer terugga. Dit is niet goed voor me hier. En weet je… eigenlijk mag ik je helemaal niet, maar ik heb toch een ticket voor je gekocht. Dus als je morgen mee wil naar Spanje ben je welkom.”

“Ik zou een week gaan, maar ben drie maanden gebleven en we konden het heel erg goed met elkaar vinden. Hij had een studio daar in z’n huis. Met alles d’r op en d’r aan.” Daar schreven de mannen samen nummers, zoals Caribe, dat een clubanthem werd in de lokale dancing. René: “Vier jaar achtereen ging ik in oktober naar Spanje en kwam ik in maart weer terug in Amsterdam. Echt een super tijd.”

Geweldige vrouw

Eind 1987 breekt een nieuwe periode aan voor René. “Ik ontmoette een geweldige vrouw die ook nog eens behoorlijk bemiddeld bleek te zijn en ben twee jaar lang in de watten gelegd. Haar appartement in Chelsea was onze basis en van daaruit trokken we de hele wereld over. In Londen ontmoette ik al snel een paar hippe mensen die mij op sleeptouw namen door het nachtleven. Ik leerde daar ook muziek waarderen die mij aanvankelijk nooit zo had kunnen boeien. Ik kwam een keer in een club waar uitsluitend ska werd gedraaid. Niet die Engelse Two Tone van Madness en The Specials, maar de echte ‘jazz van Jamaica’. Dat klonk wel even anders.”

Microdots

Als René begin jaren ’90 terug in Amsterdam is, is het maken van muziek al een behoorlijke tijd op de achtergrond geraakt. René: “Ik was in 1988, tijdens de ‘first winter of house’ in Goa (India) besmet geraakt met het house-virus en wilde niets liever dan zelf dat soort muziek maken. Maar daar had ik wel goede apparatuur zoals samplers en synthesizers voor nodig. Die kreeg ik toen prompt van mijn rijke, inmiddels ex-vriendin. Bij wijze van afscheidscadeautje. Daar maakte ze mij – in tegenstelling tot de Rolex die ik ooit van haar kreeg – heel erg blij mee. Dat klokkie heb ik meteen teruggegeven, want ik draag geen horloge, dus wat moest ik daarmee?”

“Ik kende iemand (Berry Goedemans van Goodman & Adrian, red) die bijzonder handig was met het programmeren van samplers, zodat ik mij op de muziek kon concentreren. De 12” die ik zo maakte heette Totum Thunderbird.” René noemt zichzelf Clark Nova en het project met Berry heet Microdots. “In 1994 was het nummer een van dé floor fillers in de trendy clubs van Parijs.”

Circus Brard

De ohs en de ahs op het nummer zijn door niemand minder dan Patty Brard ingezongen, die in die tijd de vriendin van René was.

“Ik kwam Patty tegen op een dinsdagavond in de Richter. Meteen verliefd en twee jaar lang met haar doorgebracht. Nadat Totem Thunderbirds uitkwam had ik nergens meer tijd voor. Zeker niet voor muziek. Het was Circus Brard en elke dag wat. Oktober ’95 gingen Patty en ik uit elkaar, maar we zijn nog steeds goed bevriend.”

Tot in het nieuw millennium wordt er geen nieuw muziek meer gemaakt. René werkt op redacties. Voor Patty, maar bijvoorbeeld ook voor Jeroen Pauw. “Totdat ik te duur werd en ze voor stagiaires gingen kiezen”

“Ik geloof alles & nog veel meer“

De creativiteit die in iemand zit, moet natuurlijk zijn weg vinden en René gaat aan een boek werken. René: “Ik houd sinds 1990 dagboeken bij, waar ik mijn avonturen en zielenroerselen aan toevertrouw. Omdat ze buitengewoon grappig zijn, heb ik ergens rond 2004 bedacht om ze te gebruiken als uitgangspunt voor een verzameling korte verhaaltjes waar uiteindelijk Ik geloof in alles! & nog veel meer uit tevoorschijn is gerold.”

De verhalen zijn een combinatie van sciencefiction, flauwekul en échte belevenissen uit het nachtleven van René. In een stijl die door René realistisch absurdisme wordt genoemd acteren de engeltjes en kabouters, die hij in de loop der jaren heeft verzameld als geluksbrengers.

Ask. Believe. Receive

René schrijft mij later in een brief over het “geluk” waar hij vaak in zijn leven tegenaan is gelopen. De ontmoetingen met popsterren, engeltje Charlotte die fl. 500,- op een staatslot deed vallen, nét toen Patty Brard failliet was verklaard, alle aandacht voor Electric Party en het opnieuw uitbrengen van zijn oude muziek … Hij refereert daarbij veelvuldig aan de zogeheten Wet van de Aantrekkingskracht. Of Ask. Believe. Receive zoals hij het samenvat.

Ik voel een eind met René mee. Ook ik krijg veel terug uit m’n onderzoekswerk. Zo zoekt Leo aan het begin van dit jaar alsnog contact met mij. Niet alleen tipt hij me dat er ergens bij René nog een enveloppe met foto’s moest liggen (klopt!), maar ook bedankt hij mij. “Natuurlijk heb ik alles zo goed mogelijk gevolgd. Jouw speurwerk en inspanning vervult mij van bewondering en respect.”

Je mag ervan vinden wat je wil. Dit pseudowetenschappelijke gedachtengoed, maar als je zo lang als ik op zoek bent naar een band, en die zoektocht wordt beloond met een te gekke ontmoeting, waardering, een fantastisch verhaal en cassettes met allemaal “nieuwe” muziek van Electric Party … Zou jij dan niet ook een gelover zijn?

Work

Op 17 mei 2021 heb ik dit verhaal in de vorm van een magazine uitgebracht samen met een reissue van de cassette Work, inclusief digitale downloads én zeventien bonustracks. Deze release is inmiddels uitverkocht, maar nog wel digitaal te verkrijgen via Bandcamp.

Play

Met de aanschaf van de prachtig vormgegeven elpee Play van platenlabel Knekelhuis is jouw verzameling Electric Party compleet en heb je alle tracks in huis, die ooit door de band gemaakt zijn. Waar de livemuziek op mijn release opgenomen had kunnen zijn in een kraakpand, waan je je met hun negen nummers meer tussen de rook op de dansvloer van een verlaten jaren ’80 discotheek.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de drijfveren van de schrijver van het verhaal over Electric Party of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Electric Party verscheen eerst op Diggin' Demos.

Rewind. St. Jean des Monts, 1987

Zeventien jaar oud was ik, toen ik in de zomer van 1987 op vakantie ging naar St. Jean des Monts (Frankrijk). Een maand lang! Met m’n vrienden Robin en Justin. Onze ouders stonden aan de andere kant van de camping. Je kent het wel. Vrijheid, vrijheid en vrijheid. Geen cent te makken, maar wat een lol. Tijdens die weken ontmoetten wij Dominique Colmé en zijn vrienden.

Met onze matjes en Franse vrienden waanden we ons wekenlang king of the world. Wat een topvakantie! Ik kan me nog goed het handje drukken, tafelvoetbal, Jenlain bier (met kurk), roquefort en pernod herinneren. Maar vooral ook de Pink Floyd luistersessies, terwijl we bananenschillen probeerden te roken.

Dominique is ons daarna twee keer in Nederland komen bezoeken. In 1988, toen we nog thuis woonden, kwam hij langs in Elp en Orvelte. Daar was hij een aparte verschijning, want een fleurig geklede, extraverte muzikant – hij had wel wat van Prince – dat kenden ze niet in Drenthe.

Salomé

Enkele maanden later bezocht Dominique mij in Groningen; net toen ik op mezelf was gaan wonen. Op woonboot “Zink!”. Hij had twintig singeltjes van zijn band Salomé meegenomen met de vraag of ik die voor hem kon pluggen bij de Nederlandse platenmaatschappijen en radiozenders.

Daar had ik natuurlijk totaal geen camembert van gegeten, maar toch is het me gelukt om één brief te versturen. Naar Polydor. M’n brief en de single kwamen alleen op april 1989 wel met een afwijzingsbrief retour. “We moeten je helaas meedelen dat er op dit moment bij ons geen interesse bestaat om genoemd product uit te brengen”.

Tot zover mijn carrière in de muziekbusiness. En het is bijna niet meer voor te stellen, maar e-mail en Facebook bestonden nog niet… op een gegeven moment loopt ook een vakantievriendschap op z’n einde.

Ik denk de decennia daarna nog regelmatig aan die mooie vakantie en bijzondere vriendschap met Dominique, maar in de jaren dat Google z’n intrede doet, is de zoekmachine nog niet zo verfijnd dat de zoektermen “Salomé + Dominique” iets prijsgeven over hoe het hem is vergaan.

Fast Forward

Bijna dertig jaar later, als ik voor de zoveelste maal mijn muziekcollectie aan het inventariseren ben, kom ik de twintig singles van Salomé weer tegen. Nog steeds doen mijn zoektermen niets op Google, maar wel vind ik voor het eerst een bio in één van de singles. Die verklapt zijn achternaam en nu weet Google mij te vertellen dat Metz al jaren een zanger herbergt met de naam Dom Colmé. Ik heb beet! Niet lang daarna zijn we weer vrienden. Via Facebook, zoals dat nu gaat.

Dom Colmé

Dom is een begrip in Noord-Frankrijk. Hij heeft al meerdere albums uitgebracht en meer dan 1.500 optredens op zijn naam staan. Vooral op z’n eigen conto, maar – namen doen het goed in de muziekwereld – ook in voorprogramma’s van o.a. Kim Wilde en UB40. We hebben online meteen weer erg leuk contact en ik besef me dat ik iets goed kan maken. Ik was een waardeloze plugger, maar wellicht ben ik een goede booker.

Het toeval wil dat mijn buurman een vriend heeft: Rick Mensink. Rick is drummer/ percussionist (geweest) in o.a. The Prodigal Sons, Sweet Jane en Band/Blaze/Blaas of Glory. Ook is hij o.a. muziekprogrammeur van camping Stortemelk (Vlieland) en van een aantal festivals in Zwolle. Ik had door dit contact zelfs al een flink aantal demotapes gescoord, maar wellicht kon deze ingang in de muziekbusiness mij zelfs wel helpen aan een podium voor mijn Franse vakantievriend. En zowaar. Mede dankzij het netwerk van Rick, staat Dom Colmé drie maal geprogrammeerd in het drukke, culturele Pinksterweekend van Zwolle. Op het Minstrel Festival, Zwolle Unlimited en Draadloos Zwolle.

Zwolle, mei 2017

Mijn respect voor alle regelneven in de showbiz neemt in de weken voorafgaand aan het pinksterweekend alleen maar toe, want er komt flink wat kijken bij het organiseren van een aantal optredens. Er moet een gage worden afgesproken, overnachting geregeld zijn, de rider mag niet voor verrassingen zorgen bij de organisatie en die moet dat ook gaan waarmaken. Er moet een draaiboek komen voor Dom die geen Nederlands spreekt en natuurlijk zal de komst van Dom gepromoot moeten worden.

“Dom Colmé is een vreedzame strijder van het Franse lied. Hij geeft een geheel eigen invulling aan soulmuziek, waarin ook de knallende mestizo van Manu Chao doorklinkt. Energiek en intiem. Dit natuurtalent met jarenlange podiumervaring in Frankrijk houdt van het publiek en het publiek houdt van hem. Nu voor het eerst in Nederland!”

Wat vind je ervan? Niet slecht toch, voor een eerste keer?

Dom is bezig met opnames van z’n nieuwe plaat “Dans Les Cordes” en heeft in de aanloop van de release een mooie video laten maken van de fantastische chanson “Paranthèse Moi”. Dat helpt zeker ook om een goed beeld van hem als artiest neer te zetten.

Ik weet de komst van mijn Franse vakantievriend tot de max te hypen in de Zwolse media, waarbij het helpt dat mijn vrienden Robin en Justin inmiddels blauwvingers zijn. Het kan niet meer stuk!

Zegetocht

Het weekend wordt ook daadwerkelijk een groot succes! Dom is een innemend persoon en alle Zwolse organisatoren zijn enorm gastvrij. Hij kan slapen bij Arjan van Minstrel Music, we eten in het restaurant van Justin en Rick en z’n kameraden ontfermen zich over de muzikant.

Zijn optredens – als soloartiest – slaan aan en als klap op de vuurpijl wint hij zelfs Draadloos: het akoestische concours langs de Zwolse terrassen. Ondanks dat ie z’n manager (ik inmiddels, red) op het hart had gedrukt altijd een versterker te regelen

Doms’ liedjes zijn enorm aanstekelijk en nestelen zich meteen in je hoofd. Het publiek zingt zelfs de Franse teksten mee en geniet van Doms’ innemendheid en energie. Wat gaaf om m’n oude kennis zo als een vis in het water te zien.

Fast Forward naar Cheap Road Movie (2023)

We zijn inmiddels weer zes jaar verder en Dom heeft hard gewerkt aan zijn nieuwe plaat “Cheap Road Movie“. Ik besefte me dat ik Dom nog nooit in Metz had opgezocht en ben in maart daarom naar zijn release party gegaan. De meeste mensen rijden voorbij aan de stad als ze op vakantie gaan naar het zuiden, maar Metz is een verrassend mooie stad, hoor!

De release party was echt hartstikke leuk en het was een drukte van jewelste. Ze hadden l’Aérogare heel mooi aangekleed en drie (!) podia gecreëerd. Het optreden begon op het hoofdpodium met het Dom Colmé Trio: een nieuw ensemble met gitarist Jean-Roche Waro en een hoofdrol voor cellist Sarah Tanguy. In deze samenstelling speelde Dom een zestal nieuwe nummers, die zich natuurlijk wel meteen in mijn hoofd nestelden.

Op het tweede podium speelde Dom twee intieme nummers op de keyboard met hele spaarzame begeleiding van Sarah. De voorstelling eindigde op het derde podium, waar Dom, Jean en een aantal gastmuzikanten zijn oudere nummers speelden, waarvan een aantal luidkeels werd meegezongen. Het was een verrassend divers optreden en enorm leuk om te zien hoeveel pers en mensen waren komen kijken naar m’n Franse vriend.

Dom Colmé Trio naar Nederland

Maar Dom heeft dus een nieuwe plaat uit. En wat wil een muzikant dan doen? Optreden en touren, natuurlijk! En waarom niet weer eens proberen om een Nederlandse doorbraak te forceren?

In 1989 was Nederland nog niet klaar voor Dom; al lag dat aan mijn schamele pluggerskwaliteiten. In 2017 lag Zwolle aan z’n voeten… Gaan we in 2023 Nederland veroveren? Ik heb alvast een nieuwe bio geschreven.

“Naar huis met een glimlach en liedjes die zich blijven rondzingen”. Dat is wat Dom Colmé z’n Franse publiek al dertig jaar toestopt. De muzikale vakman is innemend, energiek en maakt melodieuze muziek op het snijvlak van rhythm & blues (Otis Redding), soul (Ben Harper) en chansons (Charles Aznavour); niet toevallig ook zijn grote voorbeelden. Het is voor het eerst dat Dom met een band naar Nederland komt, nadat hij in 2017 als soloartiest een liedjesfestival in Zwolle won.”

… en de eerste data zijn ook al bekend!

Op zaterdag 9 december treedt het Dom Colmé Trio op bij culinair podium Lewinski in Sneek (tickets). En zondagmiddag 10 december bij de Roodehaan te Westeremden (tickets). Ook dat is een restaurant en muziekpodium voor fijnproevers

Vrijdag 8 december treedt de band op in de zaak waar m’n vriendin werkt: Triumph Motorcycles (tickets voor een vriendenprijs van € 5,-), en daar is ook iedereen welkom.

In alle gevallen treedt Dom meer dan 1,5 uur op in twee verschijningen: als sfeervol Dom Colmé Trio en als energiek rhythm & blues duo. Wees er snel bij, want de ticketverkoop gaat hard!

Het bericht Dom Colmé verscheen eerst op Diggin' Demos.

Uiteraard was dat de punk-slogan, dus toen we besloten door te gaan hadden we gelukkig de tegenwoordigheid van geest om te beseffen dat dat niet paste. De muziek die we maakten was zeker geen punk, dus er moest een nieuwe naam komen. Na een middag oeverloos soebatten zijn we de teksten op de muren van de oefenruimte maar gaan lezen. Er stond ergens “in line” en dat klonk goed. Kort. Makkelijk te onthouden. Engels. Maar het betekende zoiets als ‘in het gareel’ en dat beviel niet. Beter het tegenovergestelde: Outline dus.”

Dit de demotape van Outline. Leuk hoe ze “speelt alleen eigen repertwaar” op het hoesje hebben geschreven :-). Als je op play klikt kun je tijdens het lezen luisteren naar de muziek. Onderaan dit artikel is ook nog een luisterlink geplaatst.

De eerste demo van Outline

“De demo die jij hebt was in één middag opgenomen. Met nieuwe drummer Hans en zonder producer of zo. We hadden geen geld om die studio langer te huren, dus alle zeven nummers moesten er in één take op, behalve de zang. Met de oren van nu hoor ik het eraan af. Het klinkt allemaal wat rammelend en gejaagd, maar heeft wel de energie die paste bij onze leeftijd (allemaal tieners). Gitaren vol chorus, flanger en wah-wah, dat was in de mode toen. Ik weet niet meer wie de engineer was. Mogelijk was ’t de jongen van Pop-Ei (Mick) die ons ook hielp met wat bureaucratische dingen, zoals een modelcontract opstellen, maar sowieso deed-ie niet veel meer dan de record-knop indrukken, aan het eind van de middag een snelle mix en klaar!

De bedoeling van die demo was om optredens binnen te slepen – we hebben er minstens 100 gekopieerd en rondgestuurd – en dat lukte inderdaad. We hebben veel gespeeld. Vooral in Brabant: alle podia in Eindhoven, jeugdcentra in de wijde omtrek, scholen en festivals. De troef was volgens mij dat we met Ine een zangeres hadden die echt goed kon zingen en dat live ook waarmaakte. Sowieso waren er niet zoveel bands met een zangeres toen; de meeste groepen bestonden uit alleen mannen.”

Psychedelische new wave

“We hebben in die tijd dan ook vele vergelijkingen met andere bands-met-een-zangeres voorbij horen komen. Jefferson Airplane bijvoorbeeld, maar vaker Siouxsie and the Banshees, die toen erg populair waren. Er was wat ons betrof geen directe link met al die bands; we imiteerden niemand, maar slokten alles op wat we hoorden en dit kwam eruit. Achteraf vind ik het etiket “psychedelische new wave” wel passend, overigens :)”

“Later hebben we – met nieuwe drummer George i.p.v. Hans – een tweede demo gemaakt. Die klonk al wat beter en daarmee kregen we nog meer optredens.

We hadden onze eigen PA-installatie, gebouwd door geluidstechnicus Frans, en reden naar de concerten in zijn 25 jaar oude Belgische schoolbus. Als we daarmee aankwamen bij een festival was het optreden bij voorbaat al een succes.

Andere aardigheden. Ik herinner me dat we een optreden hadden op een zeer goed bezocht festival in St. Oedenrode, maar de volgende dag speelden in Veldhoven waar niemand was. Bleek dat juist die avond Veronica de film “Emanuelle” op TV uitzond. Geen hond op straat en letterlijk vier mensen in de zaal. We hebben toch gespeeld en er een feest van gemaakt voor de aanwezigen.”

Helaas geen platencontract

“Op een gegeven moment werden we benaderd door iemand die ons wilde boeken voor een tournee; als support van de Bootleg Beatles. Er zou dan ook een single gemaakt worden ter promotie, maar we moesten wel zelf 1500 gulden bijdragen. We nodigden die man uit om nog eens een concert te komen bekijken alvorens te beslissen. Hij verscheen in een Mercedes met chauffeur (!) en bood ons daarna een contract aan. Voor de zekerheid bespraken we het met bovengenoemde Mick van Pop-Ei, die ons aanraadde voorzichtig te zijn. Toen we de knoop doorhakten en een afspraak wilden te maken was die gast echter onvindbaar. De volgende dag lazen we in de krant dat hij gearresteerd was wegens grootschalige oplichting. Hij had zich voorgedaan als agent van allerlei populaire groepen en had overal bij zalen en discotheken voorschotten geïncasseerd, maar nooit geleverd. Ook de Mercedes en de chauffeur waren nooit betaald. Helaas geen plaat dus.”

“Live was Outline een leuke act. Op het laatst hadden we zelfs een kleine fanclub. Ze hadden ons voor het eerst gezien tijdens een eindfeest op een school in Schaijk, geloof ik, en ze bezochten daarna alle optredens, hielden een plakboek met knipsels bij enzovoorts. Ook was er een ander (beginnend) bandje dat na een optreden vroeg of ze onze nummers mochten spelen; dat mocht uiteraard van ons.”

En toen?

“In 1984 was het afgelopen. We gingen andere dingen doen. Velen bleven hangen in de kunsten overigens. Gitarist Cor richtte met leden van 0011 de groep Look Who’s Talking op. Ze maakten een paar platen en Cor werd daarna leraar; net als Hans. Zangeres Ine ging zang studeren in Rotterdam en voor zover ik weet is ze daarmee altijd doorgegaan, o.a. in het onderwijs. Gitarist Joost is naar Utrecht vertrokken en heeft zich gestort op het theater, als regisseur. De eerste drummer Stijn van der Loo heeft een hele carrière in de muziek opgebouwd, is documentairemaker en romanschrijver. Ikzelf ben ook in Utrecht terecht gekomen en heb daar in meerdere bands gespeeld: o.a. in Nemo and the Swipes (eind jaren ‘80) en Gallo Nero (begin jaren ’90).”

Proust-effect

En zo eindigt het mooie verhaal van Albert. Hij was op het Diggin’ Demos YouTube-kanaal de eerste demo van z’n eerste band tegengekomen en klom in de pen. Hij schreef mij ook over het “Proust-effect” (wel even klikken hoor!). Ik kende dat verschijnsel niet, maar snap inmiddels helemaal waar hij op doelt. Soms zet iets – onverwachts – de deur open naar het verleden. En wat ben ik blij dat “mijn demo’s” dat effect op mensen kunnen hebben. Daar doe ik voor!

De demotape van Outline is ook te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos. Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over z’n drijfveren of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Outline verscheen eerst op Diggin' Demos.

Aan het woord is Peter M. van der Linden, die in 2021 een boek Wat Een Toestand uitbracht met allerlei verhalen “voor wie wil weten hoe het leven vóór internet toch in Godsnaam mogelijk was”. Eén ervan ging dus over RAUM: de band waarvan ik deze mooie demotape in mijn collectie heb.

Demo “Simson”

Peter vertelt erover: “Daarna gingen we al snel onze eerste demo maken. Voor de opnames weken we uit naar de kantine van volleybalvereniging Ekspalvo. Met een bakfiets werden wat matrassen aangevoerd voor de isolatie. Steef van Dijk nam zijn ouwe bandrecorder mee. We gingen er een weekendje voor zitten. Speelden spontaan wat sterren van de hemel. En hopla. De demo was geboren. En binnen een weekje of wat was het afgemixt. We bestelden honderd inktzwarte cassettebandjes. Maar ja waar stop je een cassettebandje in? In iets aparts. Dacht ik. Ik keek eens in mijn schuurtje en pakte een bandenplakdoosje van Simson erbij. Hey, verdimd. Het paste precies. Cool. Maar ja, hoe kom je aan honderd lege doosjes? Gewoon brutaal de fabriek bellen met een mooi verhaal. We zouden de demo Simson noemen.

De volgende dag belde de postbode aan. ‘Tring’. Er stond een enorme kartonnen doos op de stoep. Mijn ouwe god. Ik de doos naar boven sjouwen naar mijn torenkamer. Doos opengemaakt. Honderd lege Simson doosjes. Hopla. De doosjes moesten nog wel bewerkt worden. Een weekend lang schuurden, timmerden en beplakten we de doosjes. De demo Simson was geboren. Een klein meesterwerkje.”

RAUM? Intrigerend, maar …

“We stuurden de demo naar platenmaatschappijen. We werden uitgenodigd bij platenmaatschappij Play it Again Sam te Hilversum. De platenbonzen vonden ons intrigerend maar nog niet commercieel interessant genoeg voor een contract. Ze gaven ons nog wat tijd om verder te groeien.

En we groeiden verder. We wonnen de Poprace van Papendrecht. Plaatsten ons uiteindelijk ook voor de finale van de Kleine Prijs van Dordrecht. We werden echter van het podium geblazen door onze vrienden van Bluefish. Een plaatselijke punkband die volkomen terecht de bokaal mocht ontvangen. We bleven geduldig slijpen aan onze sound. Ondertussen werkte ik maandenlang aan ons logo. Na honderden schetsen had ik het logo voor elkaar. Een mooie ronde vorm van het woord RAUM, klaar voor merchandise.”

“We doken nog dieper de oefenruimte in. We schreven ons nóg een keer in voor De Kleine Prijs van Dordrecht en gingen vrij gemakkelijk door naar de finale van 1999.”

Genieten. Magie

“In een stijf uitverkocht Bibelot namen we het op tegen zeven voornamelijk Dordtse bands. Het was rond Pasen. We kwamen als laatste op en voelden ons sterk en lekker. Het publiek stond tegen het podium aangeplakt. Bassist Arno zette de song ‘Mein Gott’ in en ik kreeg kippenvel tot aan mijn ballen voordat ik een noot had gezongen. Deze avond was voor en met ons. Genieten. Magie. Ik had als gimmick vijftig kleine paaskuikentjes in mijn jaszakken gestoken. Halverwege gooide ik ze het publiek in. Er werd vrij stevig gevochten om de kuikentjes. Bizar. We eindigden binnen de toegestane twintig minuten. Al ons venijn en talent zat in het optreden. De jury kwam kort na middernacht met de verlossende uitslag. We hadden gewonnen!”

“We wonnen een optreden op Wantijpop, studiotijd, vijfhonderd cd’s en plaatsing voor de Grote Prijs van Nederland. Onze muziek was dan niet zo commercieel maar nu gingen we toch eens flink uitpakken. Ton van der Kolk ging een ultramoderne website voor ons maken. We besloten om een EP uit te brengen met drie songs en deze tevens te gebruiken als demo om rond te sturen.

De cd werd hagelwit met ons zwarte logo er in gebrand. In de toekomst zou dan nog een volwaardige cd volgen. We gingen ook een videoclip met Klaas-Arie Westland maken in de Biesbosch tijdens de zonsverduistering. Bij de song ‘Mein Gott’. Ik had een politiepak geleend van Sieto Zeeman en we gingen al improviserende met een camera de Zuidpolder in. Ik sprong wat over slootjes, rende langs koeien in het donker en kwam aan bij een hoogspanningsmast tussen aardappelvelden. Het was al tamelijk vreemd en duister. Ik zou nog even de mast inklimmen en er artistiek uitlazeren. Er was een lichtman mee en het beloofde er retegaaf uit te zien.”

RAUM onder hoogspanning

“Bij de eerste poging kwamen er vanuit de verte twee koplampen met een noodgang naderbij. Een pick-up truck verscheen. Twee boze boeren er in met geweren. Ze dachten dat wij aardappelen liepen te jatten. Wij ons er lam geschrokken uit lullen. Met enige moeite wisten we de boeren tot bedaren te brengen. Ik klom vervolgens onverschrokken de mast weer in. Mijn hoogtevrees overwinnend tot we het shot hadden. De clip werd op RTV Dordrecht uitgezonden en we hoopten dat MTV belangstelling zou tonen.

Als voorproefje voor Wantijpop mochten we warm draaien op het legendarische Schefferspop. Het Scheffersplein was afgeladen. RAUM was lekker bezig. De songs waren scherp. Het publiek verwachtingsvol. We hadden vier grote witte heliumballonnen op het podium geplakt die we halverwege op lieten stijgen. Aan een van de ballonnen hadden we een brief bevestigd. Met een boodschap aan de vrede. We sloegen een beetje door. Werden de zoveelste sekte. Maar dat donderde niet. We zaten in een geweldige flow. We gingen verder met uitpakken voor Wantijpop.

Ik had witte kleding ontworpen voor de band. Voor mijzelf wilde ik witte lederhosen met ons logo aan de voorkant er op. Dat kon ik niet zelf maken, dus ik toog naar mode ontwerpster Lielé. Maar waar en hoe Lielé ook zocht, wit leer was niet te vinden.

Zeppelin

Ik pakte nog een idee uit. Fuck it. Een Zeppelin. Ik belde Ballonland om een enorme zeppelin te bestellen met ons logo erop. Die zou dan de hele zaterdag boven het festival terrein moeten hangen. Dat kon voor 1800 gulden. Wanneer, zei Barry. Tien juni, zei ik. Oei, zei Barry. De zeppelin is dan al geboekt door Dance Valley. Och nee! Te jammer. Maar toch.

We stonden in juni 1999 als vier witte rockmonniken op het regiopodium van Wantijpop. Aan de zijkant stond een bakfiets met vijfhonderd RAUM cd’s en vijftig T-shirts. En zevenhonderd man voor onze neus. Op het hoofdpodium waren net de tonen van de Belgische band Soulwax uitgedoofd. Heel het park zou naar ons toestromen. Dit was nog maar het begin. We walsten het regiopodium plat. Duitsland was de volgende stap. Na Duitsland zouden we het wel zien. We verkochten rond het optreden tachtig cd ’s en dertig T-shirts. We kregen na het optreden een malle discussie over vier consumptiebonnen. Zo vreemd. We hadden nog nooit ruzie gehad. Maar er broeide iets vreemds.”

Geruisloos verdween de magie

“Na dit optreden gingen we voor een nieuwe sound. Iets met beats. Iets met haast. Heel raar. Plotseling viel alles uit elkaar. Wat ons bond was de band. De vrijheid. Groots denken. Details. Buiten de lijnen kleuren. Geruisloos verdween de magie. We verloren de focus. En de band. De onvervangbare drummer Jur werd vervangen. Bassist Arno vond optreden achteraf eigenlijk al niks.

Gitarist Ed en ik gingen nog even verder als het duo Dichtbeideklank, met Nederlandstalige teksten op soundscapes. En toen ook wij een conflict kregen over geld, was ik hélemaal klaar met muzikanten. Ik klopte het artistieke wezen op de schouders, klom vervolgens als tijger het papier in en hervond mijzelf uit. Ik stampte hele lappen tekst in mijn kop en oefende oeverloos op mijn voordracht.”

En toen?

“Van het overgebleven bandgeld kocht ik een kanariegeel maatpak. Ik ging meedoen aan een uit Amerika overgewaaid fenomeen: de poetryslam, waar ik er tamelijk goed in werd. IN 2004 eindigde IK als derde bij het Nederlands kampioenschap. Ik liet kolossale bakkebaarden groeien en versierde via de poetry slam een contract bij de roemruchte uitgeverij Vassalucci. De eigenaar, Oscar van Gelderen, zou mij wel even tot verkoopkanon transformeren. Dat was hem tenslotte bij Heleen van Rooijen ook gelukt. Na een paar weken contract verkocht Van Gelderen echter zijn uitgeverij aan Prometheus. Ik bleef alleen achter met mijn redacteur Adriaan Krabbendam. Het boek kwam na lang soebatten uiteindelijk toch nog van de persen. Ik was er eigenlijk niet op uit, of aan toe, maar een hardcover debuut wijs je niet snel af.

Ich bin ein star baby

Uiteindelijk debuteerde ik in 2005 met het boek. Dan moest er ook maar een kolossale titel bij bedacht ik. ‘Ich bin ein star baby‘, er kwam een foto van mijzelf op de voorkant. Zo zag ik plots mijn beeltenis prijken op de cover van het boek. Niet in witte lederhosen, maar met een kanariegeel pak. Zo ging ik toch nog touren, met een pak en een boek. Niet met de band door Duitsland heen, maar solo in België is waar ik verscheen, van Brussel tot Gent. En hoe geel mijn pak dan ook was, vooral mijn bakkebaarden werden herkend.”

De demotape van RAUM is ook te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos.

In 2014 komt RAUM nogmaals bijeen voor een reünie. De gehele show in Bibelot, Dordrecht is opgenomen en hier te zien. Het hilarische “Wat een toestand” van Peter M. van der Linden is te koop via zijn website voor slechts € 10,- inclusief verzending.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over z’n drijfveren of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht RAUM verscheen eerst op Diggin' Demos.

Albert-Jan Scheper (slaggitaar), Hans Dallinga (solo gitaar) en Harry Kingma (bas) kennen elkaar van hun rechtenstudie in stad Groningen, maar zijn meer geïnteresseerd in muziek. Arnoud van Loo (orgel/ toetsen) heeft met Hans in Stability Five en Bonzo’s Bone gespeeld en sluit zich aan. Drummer is Hans Scholte, die andere Hans uit Winschoten kent.

Een jaar geleden werd ik door bassist Harry Kingma gemaild. Hij was “uit pure nieuwsgierigheid’ aan het googelen op de naam van z’n eerste echte band en kwam op het Diggin Demos YouTube kanaal de demo “Party Time!” uit 1989 tegen, toen Bert Crebas (ex Cardiac, ex Stability Five en ex Bonzo’s Bone) alweer twee jaar drummer was.

Harry Kingma over de Five Fantastic Firebirds

Harry: “Ik zag tot mijn verrassing dat je de “Party Time” demo van The Five Fantastic Firebirds had geplaatst op YouTube. Bedankt daarvoor! Dat niemand van ons ooit eerder op dat goede idee is gekomen … En we hadden nog wel twee geflipte rechtenstudenten in de band, die zich hadden omgeschoold in de ict-branche: gitarist Hans Dallinga en slaggitarist Albert-Jan (Appie) Scheper. Die hadden vast wel raad geweten met plaatsing op YouTube, maar dan moet je dus wel eerst op dat idee komen èn nog een cassette-opname van goede kwaliteit hebben of zien te bemachtigen. Tot nu toe was alleen drummer Bert Crebas op het idee gekomen om wat video-opnames van Vera op youtube te plaatsen.”

“Dat optreden in Vera was een toevalstreffer by the way: Loveslug stond gepland op die avond, maar viel uit; drummer Bert Crebas wist daar toevallig van omdat hij naast akkerbouwer in Drieborg in die tijd óók popjournalist bij de Winschoter Courant was. Hij kon Peter Weening eigenlijk niet met goed fatsoen bellen met het aanbod om The Five Fantastic Firebirds te laten invallen op de opengevallen plek in de concertagenda, omdat hij dan zijn functie als journalist zou “gebruiken” om de band te promoten. Dus vroeg hij mij of ik wilde bellen naar Peter Weening. Aldus geschiedde en na enige spannende momenten ging de kogel door de kerk en mochten we komen.

Potverdorie! Zo maar van de kroegen en jeugdsozen op het platteland van Groningen naar het grote podium in de Stad? Dat was nogal wat, helemaal toen tot ieders verrassing en hilariteit ook nog Appie Alberts van AA & The Doctors die avond ongevraagd het podium bestormde om nummers als Pretty Woman en Wooly Bully van vocalen te voorzien!”

Wat meer noise graag…

“Memorabel was ook het moment van uitbetaling door Peter Weening daarna. Hij zei tegen mij dat onze nummers wel wat meer “noise” konden gebruiken. Ik zal je maar niet vertellen wat daarop de reactie was toen ik dat even later aan de anderen overbracht! Achteraf gezien bleek Peter wel degelijk gelijk te hebben, al was de uitdrukking “noise” wellicht wat ongelukkig gekozen, want voor die muziekstijl waren alle leden van The Five Fantastic Firebirds allergisch vanaf hun geboorte.

Appie Alberts bleek ons trouwens al wat langer te volgen, hoorden we na het optreden van hem. Hij vertelde dat hij onze naam op het Vera-pand aangekondigd zag staan en dat hij toen dacht: “He’, die Amerikaanse band is weer in Nederland”. Wist-ie helemaal niet dat we ook maar uit de Groninger klei getrokken waren. Later hebben we nog eens ingevallen als Doctors bij hem, toen Buro Go Go per ongeluk op één en dezelfde avond zowel AA & The Doctors als de Doctors (zonder Appie) had geboekt voor een optreden.”

Fantastic Firebirds als The Doctors

“AA moest verschijnen op een jubileumfeest van een jeugdsoos in Aalten (Gelderland) en vroeg ons om maar te doen alsof wij The Doctors waren. Na het optreden bleek mij van jongedame Gerdie van het organiserend comité van de jeugdsoos dat men er daar zeer uitgebreid over vergaderd had wie er nu zou komen optreden op het grootse jubileumfeest, dat het een hele strijd van de dorpsjeugd was geweest om een tweetal favoriete bands en dat de keuze uiteindelijk op AA & The Doctors was gevallen.

Ik was te eerlijk en heb haar uit de droom gehaald, maar dat vatte ze gelukkig heel sportief op, mede doordat het optreden daar prima in de smaak was gevallen. Gelukkig maar, want ondanks meerdere verwoede pogingen van ons om Appie ter voorbereiding op dat optreden te bewegen tot een aantal repetities, kwam het aan op het laatste moment en deden we één repetitie, een uurtje vóor vertrek naar Aalten.”

Demo “Party Time” van de Five Fantastic Firebirds

“De opnames van de Party Time demo in de studio van het Popburo gingen eerst wat moeizaam. We hadden als nachtbrakende podiumslopers moeite met het onmenselijk vroege tijdstip, waarop de opnames begonnen: 10.00 uur ‘ochtends … Op zo’n tijdstip waren wij normaliter niet wakker (behalve akkerbouwende drummer Bert natuurlijk). Wij begonnen pas laat in de middag met opstaan, om eerst eens de dikke klei van Drieborg (waar we repeteerden in de boerderij van Bert) of van de oprit van jeugdsoos Malgré Tout in Meeden eens van onze Fender buizenversterkers te kloppen. Toen in een pauze later op de middag bleek dat de opnames tot dat moment wat te voorzichtig en clean klonken, werd een briljant stuwend middel de studio binnen gebracht: bier. Dat had een positieve uitwerking, al miste net even dat rauwe randje dat Peter Weening natuurlijk bedoelde.”

“In een volgende fase van de band kwam dat helemaal goed, aangezien uit de bandnaam de Five en de Fantastic werd geschrapt en een nieuwe bezetting met sixties garage punk als ijkpunt van repertoire herrees, naast de oude vertrouwde surf-instrumentals. Toen was ik er inmiddels niet meer bij, maar dat is weer een heel ander verhaal.”

Press kit

De Party Time demo ging vergezeld van een press kit wanneer de demo naar clubs of boekers werd verstuurd, om optredens te ronselen. Harry: “Zoals op de foto’s in de press kit te zien is drumde Hans als ware hij een Stray Cat: staand achter het drumstel, balancerend op één been en onderwijl de bass-drum gaande houdend met het andere been. Na verloop van tijd kreeg Hans speciale kleding aangemeten, omdat zijn ene been veel meer gespierd was dan het andere!

Overige demo’s werden grif verkocht bij optredens of gratis weggeven aan mooie vrouwen. Hoeveel exemplaren er uiteindelijk losgelaten zijn op demoland weet ik niet meer exact; het moeten er in elk geval honderd zijn geweest. Ik kan me nog goed herinneren dat ik twee keer een doos met vijftig onbespeelde cassettes ontving op mijn kamer in de Professor Enno Dirk Wiersmastraat hier in de Stad, waar ik een woning deelde met toetsenist Arnoud van Loo. Arnoud bezat een dubbel cassettedeck, dat ik kon lenen om bandje voor bandje te kopiëren.”

En toen?

De huisgenoten verlaten eind 1990 – na jarenlang veel indruk gemaakt te hebben in het live circuit – de band, waarna The Five Fantastic Firebirds in januari 1991 worden omgedoopt tot The Firebirds. Het repertoire verschuift richting garagerock, waarna ze één van de Groninger vaandeldragers worden van het genre waarmee “de Vera-scene”, o.a. aangespoord door Jan Kooi, zo bekend wordt.

Harry is ook niet van de planken te slaan. Harry: “De laatste tijd speel ik voornamelijk op de contrabas, in The Hillbilly Holler (bluegrass-formatie uit Groningen) en in Sunroadtrip (duo met Henja Dijksterhuis, óók bekend van Sexy Dex en Flowerbox). Daarnaast speel ik ook nog steeds het instrumentale surf – en Link Wray -repertoire op de elektrische bas in The Rumblers. Hiervóór heb ik ook nog elektrische bas gespeeld in Frea & The Dactaris, The Waistcoats, The Holiday Surfers, The Loveburn Brothers en The Monroes en contrabas in Reverse Cowgirls en Bigsby’s Rocketeers.”

De demotape van de Five Fantastic Firebirds is ook te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over z’n drijfveren of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Five Fantastic Firebirds verscheen eerst op Diggin' Demos.

Op 17-jarige leeftijd wint Peter Abbink de derde prijs in een fotowedstrijd. Zijn typerende reactie op deze mooie prestatie? “De jury heeft niet mijn mooiste foto uitgekozen.”

Als artiest word je de maat genomen. Ik heb daar geen ervaring mee, maar wat zal dat soms ongemakkelijk zijn. Als Peter dertig jaar later een demotape maakt, gebruikt hij daarom z’n vertrouwde alter ego Don Fiasco, die vooral koketteert met afwijzing; of moet ik zeggen anticipeert op afwijzing? Ik weet het niet.

“Het pseudoniem Don Fiasco is een eenheid vol tegengestelde energie. Het gaat om de combinatie van de naam Don – eretitel voor aristocraten en hoge geestelijken – en de naam Fiasco – aanduiding voor mislukking. Het lijkt een spagaat, een heilloze ‘merknaam’, maar ook impliceert het juist het innemen van een waardig standpunt in de omgang met tegenslagen.”

Ik voel met Peter Abbink mee. In 1970 maakte hij één van de meest bijzondere Nederlandse elpees aller tijden: “Ahora Mazda”. In 1992 maakt hij “Notendoosje”, en laat de VPRO hem weten dat ze Don Fiasco niet kunnen gebruiken in hun radioprogrammering.

Luister naar de muziek en lees meer over Peter en Don Fiasco. Kennen jullie Peter? Don? Wat vinden jullie van de muziek? Wat is hun plek in de Nederlandse muziekgeschiedenis? Laat het me weten!

Meer dan twee jaar geleden kreeg ik een cassette toegestuurd van ene Don Fiasco, genaamd “Uit Don Fiasco’s Notendoosje”. Opgenomen in 1992, in z’n eentje, en met elf nummers aan elke zijde. Het artwork – echte huisvlijt – wordt kracht bijgezet met handgeschreven zinnen als “Op zijn zolderkamer omhelst Don Fiasco het volle leven … en dat doet ie … ook voor u”. Ook de nummers met titels als “Aapje”, “Cadaver Show”, “Dealer”, “Kroketten” en “3 Dames” verraden een kunstzinnige artiest, die meer wil laten horen dan enkel de melodie in zijn hoofd.

Dit de demotape van Don Fiasco.  Als je op play klikt kun je tijdens het lezen luisteren naar de muziek. Onderaan dit artikel is ook nog een luisterlink geplaatst.

De titel klopt perfect. De korte nummers lijken uit een doosje te komen. Een muziekdoosje. Het is fragmentarisch, het zijn kleine soundtracks, die Don Fiasco van gesproken ondertiteling voorziet. Nodigt het uit om naar te luisteren? Nee! Intrigeert het mij om over Don Fiasco te vertellen? Absoluut.

Het ontstaan van Don Fiasco

At the age of three
at the age of three
I believed in happiness
How I was wrong
Happy days are gone
Since the age of three

Peter vertelt: “Als kleuter loop ik spelend op straat, terwijl ik populaire radiodeuntjes op een plastic kazoo-saxofoontje probeer te vertolken. Later op school gaat het verder, met wat getrommel en het plukken aan een theekistbas in een calypso-bandje. Volgt een mislukte poging op de gitaar. Daarna krijg ik les in het spelen op een bugel die ik in bruikleen heb van de plaatselijke muziekvereniging Patrimonium. In muzikaal opzicht ben ik ondertussen dan al ingepakt door de jazz van o.a. Miles Davis, Thelonious Monk en de Jazz Messengers. Op de trompet speel ik nog de Blues March in de schoolband, maar vanwege keelproblemen kom ik dan terecht bij de contrabas.

Jazzscene

Op die bas speel ik – vanaf 1960 – in de jazzscene met diverse uitstekende muzikanten, zoals Clous van Mechelen, Loek Dikker, Hans Dulfer, Dick Vennik, Rein de Graaff, Rinus Groeneveld, Dave Pike, John Tchicai en Earl Cross.”

“Daar komt ondertussen behoorlijk de klad in wanneer ik in 1962, niet word toegelaten tot de opleiding van het Sweelinck-conservatorium. Hier ligt in wezen de kiem, voor het frequent opduiken van het fiasco-gedeelte van de artiestennaam Don Fiasco. Helaas is er in die tijd ‘in de verste verte’ nog geen opleiding (met diploma) voor jazz en/of popmuziek. Wel volg ik baslessen bij Tony van Hal.”

“Na de ontgoocheling – dat ik niet het talent heb, om een gedegen muziekopleiding te kunnen volgen – verhuis ik naar Breda voor een studie fotografie aan de Academie St. Joost.”

“Na het behalen van het diploma persfotografie, keer ik drie jaar later terug naar Amsterdam. Ik ga weer meer aan de slag met muziek… De ‘Don’ pakt het weer op en begint met free-jazz in de Free Art-group.” Samen met Rob van Wageningen en broer Wink Abbink.

“Tegelijkertijd volg ik een vierjarige studie aan de Nederlandse Film Academie. Ook sta ik dan weer achter de bas, deze keer bij de jazzformatie Heavy Soul Incorporated van bariton-saxofonist Henk van Es. Met deze groep spelen we regelmatig in Felix Meritis en andere clubs. Spannende popmuziek rukt op… En in het bijzijn van slechts een paar stamgasten, verzorgen we het allerlaatste jazz-optreden in de gerenommeerde jazzclub Sheherezade.”

Ahora Mazda

Peter vervolgt: “Het experimenteren en swingen op de bas wissel ik in voor een elektrische-gitaar, zodat bassist Tony Schreuder kan meedoen in Groep ‘67-‘68. En dan is daar de hippietijd met Fantasio en psychedelica. We worden gekozen als huisorkest van Fantasio en onze band krijgt de naam Ahora Mazda”, vernoemd naar een Perzische God van het licht.

De band schakelt onder invloed van Jimi Hendrix, The Mothers Of Invention en Captain Beefheart langzaam over van avant-garde jazz naar psychedelische pop en rock. In Fantasio treedt de groep vaak op met het ‘geïntegreerde blote dames dansgezelschap’ Kunst Baart Kracht, dat alom de aandacht trekt met hun erotische dansen. Daarnaast spelen ze in Paradiso, maar rouleren ook in het Provadya?-circuit.

Ahora Mazda neemt in 1970 een elpee op en brengt dit debuut onder z’n eigen naam uit op het Catfish-label. Peter is grotendeels verantwoordelijk voor de psychedelische composities, speelt niet alleen gitaar, maar zingt ook, speelt piano èn trompet.

Over deze plaat – een collectors item waar je honderden euro’s voor neer moet leggen – wordt online in superlatieven geschreven. “One of the holy grails of Dutch rock and roll”. “A stoners delight”. “Best time to play: when the prescription cold medicine kicks in”. Over het eerste nummer op de plaat: “Ever wondered what Lou Reed, or perhaps Syd Barrett would have sounded like had either been raised as a Dutch hippy? Probably not high on your list of concerns, but if it had been, then ‘Spacy Tracy’ might have given you a feel for the possibilities.”

Peter: “Na successen in 1969-70 en de opname van de LP “Ahora Mazda”, valt de groep in 1971 ten slotte uit elkaar.” Volgens de muziekencyclopedie als “één van de invallende muzikanten Peter Abbink gebiedt de band te verlaten.”

Ironisch potje ongerijmdheid

Tot in de jaren ’80 is Peter vooral bezig met film. In 1972 is hij cameraman van de korte film “Avontuur met een geheimzinnige spieghelman”(Flip Jansen), waarin CCC Inc. (met o.a. Joost Belinfante en Ernst Jansz) een vaag hippie-avontuur meemaakt.

Hij maakt ook zelf korte films en geeft filmworkshops, maar waar de muziekscene lyrisch is over de experimentele en psychedelische creaties van Peter, hebben filmcritici daar wat meer moeite mee. Over z’n film “Terry is over“ schrijft de pers: “Een experimenteel drama”. “Peter Abbink jongleert met wat surrealistische beelden en absurde situaties”. De meningen over “Good Luck Danny” (een samenwerking met – wederom – Flip Jansen, 1980) zijn verdeeld. Van “een uit machteloosheid geboren wanproduct” tot “een aardig, absurd en ironisch potje ongerijmdheid tot stand gebracht, met goede muziek van Peter Abbink”.

Ik begin te snappen hoe het concept Don Fiasco voet aan de grond heeft weten te krijgen.

Illustere namen

Toch laat de muziek Peter ook niet los. Met Robbie Funcke en Hans Dagelet speelt hij in Robbie en de Rukkers, en daarna met Robbie en Flip Jansen in De Drie Roomsoezen. Andere bands dragen minder illustere namen zoals Trafo, Boomerang, Toxi en Anja en de Vijf Tijgers.

Over zijn muzikale activiteiten in die jaren: “Ik ga aan de slag met multiplay-opnames en schrijf diverse liedjes, die ondertussen ‘rusten in vrede’ op diverse zelden afgespeelde digitale datadragers. Ik oefenen intensief op keyboard en sopraansax en kom terecht in een periode waarin ik – als pianist of saxofonist – deelneem aan diverse workshops. Bijvoorbeeld bij Bob Helsloot, Armando Caïro en Nedly Elstak.”

De droom van Don Fiasco

Peter heeft intussen meer meegemaakt – sommige zouden zeggen bereikt – dan menig ander artiest, maar hij droomt nog steeds. Al is het een bescheiden droom.

“Ik hoopte zelf in staat te zijn – diepe ontroering, vrolijke kracht en troost – te kunnen verklanken. Zoals ik dat nog steeds zoek en vind, bij de muziek die me aanspreekt. Dat blijkt in mijn geval nogal te hoog gegrepen… De gave om te kunnen blijven boeien en inspireren met muziek, laat ik dan ook maar over aan de vele supertalenten, die gelukkig nog overal zijn te vinden. Toch kan ik het natuurlijk niet laten, om bezig te blijven met muziek en – voor m’n persoonlijke muziekplezier – maak ik mezelf toch steeds maar weer wijs, dat ik ècht wel ben vooruitgegaan! En – kan – daar – nog – van – genieten – ook! Bravo…”

Avantgardistische collages van Don Fiasco

“Begin 90-tiger jaren, doe ik soundtracks bij film- en videoproducties en in die periode maak ik dan ook, de opnames voor “Uit Don Fiasco’s Notendoosje”. Die cassette heb ik bij de VPRO-radio laten beluisteren, in een poging om daar – vanwege m’n multiplay-mogelijkheden – ergens in hun programmering een plekje te kunnen bemachtigen.

Dertig jaar geleden zijn de kleine composities, improvisaties en teksten, die Peter zélf opneemt op z’n Atari-PC vast technisch vernuft, maar ik hoor vooral die ene recensie na-echoën: “een aardig, absurd potje ongerijmdheid”. Ik kan er niet veel mee, maar ik ben dan ook gewend aan pop- en rockmuziek op demo. Je zou toch zeggen dat het bij de VPRO van Wim T. Schippers – meester van de absurditeit – in goede aarde had moeten vallen. Maar nee dus.

En toen?

Peter: “Maar met een paar scores lukt dat later toch wel. De muziek wordt dan gebruikt in vier van mijn – door Eric van den Broek geproduceerde – korte videofilmpjes, die in 1993/94 door de VPRO worden uitgezonden.”

Peter wisselt eind jaren ’90 even van alias. “Als ‘Oom Frits, het levende muzikale behang’ verzorg ik – met keyboard-arranger en op de altsax – de achtergrondmuziek op verjaardag en feest”, en wordt daarna wat minder eclectisch in z’n gebruik van instrumenten. “Ik concentreer me alleen nog maar op toetsen en functioneer als begeleider in diverse duo-combinaties, zoals Just Together, The Capitals en het Mikado-duo. Het repertoire bestaat vooral uit een keuze van nummers uit het American-songbook en een paar Hollandse stampers.”

Waarom zou je het makkelijk doen, als het ook moeilijk kan!?

Het woord als uitlaatklep

Muzikaal hebben Peter en Don vrijwel alle wegen verkend. Vanaf 2000 is het tijd voor een nieuwe kunstvorm en gaat hij “schrijfsels produceren”. Sommige zijn te lezen op gedichten.nl. Live presenteert hij, “als declamerende performer en begeleid door drie gitaren”, z’n teksten onder de noemer Chemie Muzzie met Stem.”

“Mijn deelname als toetsenist aan de jazzformatie Gespuis, met Hans Hylkema op tenorsax, en het begeleiden van de zangeres Toeti Rijnaard – in het duo Por Tu – behoren ondertussen ook alweer tot het verleden.”

Echo’s en klanken

“De laatste jaren heb ik me nogal intensief beziggehouden met archiveren, digitaliseren en combineren van een enorme bulk beeld- en geluidmateriaal. Toch vind ik nog altijd de ruimte, om op een steeds meer vrije en ontspannen manier, bezig te zijn met het voortbrengen van klanken via het toetsenbord, al dan niet in losse samenwerking met een bevriende muzikant.

En zo is dat…”

In 1999 wordt de elpee “Ahora Mazda”, inclusief niet eerder verschenen materiaal, opnieuw uitgebracht op het Pseudonym-label. En in 2012 en 2013 wordt de plaat nogmaals gelouterd met een heruitgave.

creativiteit
verlaat het gebaande pad
wees ongehoorzaam

Originaliteit én absurditeit is nooit ver weg

Vanaf 2018 gebruikt Don Fiasco YouTube als platform voor zijn creaties. Alle manieren waarop hij zich de afgelopen decennia heeft geuit worden ingezet en in drie jaar tijd maakt hij 35 filmpjes met muziek, dans, bedenkingen en bespiegelingen.

Het eerste filmpje doet me denken aan een verbeelding van “Notendoosje”. Vrolijk. Vreemd. Vrijzinnig.

Maar het lijkt alsof de filmpjes met de jaren wat neerslachtig worden. In één van z’n laatste filmpjes – precies een jaar geleden – vallen “over de zin van mijn bestaan” woorden als nutteloos, overbodig en zinloos. Hoewel het schaapachtige geblaat aan het eind van het filmpje er een kwinkslag van maakt, maakt de ‘Fiasco’ het me nu wel erg ongemakkelijk. Ik voel mee met de medewerker van het Amsterdamse restaurant “Einde van de wereld”, waar Peter ooit optrad. Ze vond zijn teksten wel erg negatief en somber. Peters antwoord: “Ja, wat verwacht je anders op het podium van het einde van de wereld!”

Ik hoop maar dat het onderdeel van een creatief proces is. Don Fiasco, en het paraderen met z’n tekortkomingen. Ik zou – als mens Peter Abbink – namelijk heel erg trots zijn op zoveel mooie, eigenzinnige creaties.

Ik wens dat hij in 2022 iets meer in het licht van Ahura Mazdâ komt te staan.

De ellende vertrekt vanzelf…
zoals ze ook vanzelf gekomen is

De demotape van Don Fiasco is ook te beluisteren op het YouTube kanaal van Diggin’ Demos.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de drijfveren van de schrijver van het verhaal over Don Fiasco of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Don Fiasco verscheen eerst op Diggin' Demos.

Frits Hirschland was o.a. manager van Kayak en Earth & Fire en vlák voordat hij zich bij het junglecommando van Ronnie Brunswijk aansluit, maakt hij Falco wereldberoemd met “Amadeus”. Het kakelverse Blackout beweegt zich – nét als de eighties beginnen – in de betere kringen, dus.

De band was nieuw, maar zanger Jerry Turner was allang geen groentje meer. Hij had een échte hitsingle gehad en zelfs meerdere malen in TopPop gestaan. Hij kon bij Willem van Kooten binnenlopen en Belinda Meuldijk liet hem zelfs – terwijl ze spaced out in bad lag – haar eerste Nederlandse teksten horen. “Er is geen banger hart, geen banger hart dan dat van mij.” Of het iets was vroeg ze aan Jerry, wat toch wel iets zegt over de status van hem als song-smeder in die tijd.

Het gaat dat jaar skyrocket met Jerry en Belinda. Meuldijk wordt partner en succesvol tekstschrijver van Rob de Nijs en de plaat van Blackout wordt tot in Italië en Canada uitgebracht. Maar waar Belinda een publiek figuur wordt, kiest Jerry ervoor te breken met zijn platenlabel en met een nieuwe sound meer underground te gaan.

Cassettes in plaats van vinyl

Moscow Tops is de eerste band, die uit de as van Blackout herrijst. Zijn eerste “artistieke band”. De liedjes, muzikanten en opnames zijn onveranderd goed, maar totdat Jerry begin jaren negentig weer besluit “geld te gaan verdienen” worden er geen platen meer uitgebracht; enkel democassettes. Veertig jaar later geeft Jerry ze vrij voor release.

Luister naar de muziek en lees meer over Jerry Turner en Moscow Tops. Kennen jullie de band? Of één van de minstens twintig andere bandjes van Jerry, die in dit artikel de revue passeren? Wat vinden jullie van zijn muziek? Wat is zijn plek in de Nederlandse muziekgeschiedenis? Laat het me weten!

Dit is de demo van Moscow Tops, waarmee mijn onderzoek begint. Als je op play klikt kun je tijdens het lezen luisteren naar de muziek. Onderaan dit artikel is ook nog een luisterlink geplaatst.

Op onderzoek naar Moscow Tops

Reclame voor topjes. Dat is wat Google twee jaar geleden prijsgeeft in mijn zoektocht naar Moscow Tops. Ook de historische kranten geven niet thuis; niet eens een voetnoot voor de band. Gelukkig zit er een klein briefje bij de demo. “Als jullie het goed vinden bel of schrijf dan even naar Jerry Turner.”

Ik ben inmiddels redelijk handig met het online vinden van mensen en na een tijdje stuitte ik op deze YouTube video.

Jerry TurnerX

Music & Arts van Jerry TurnerX: “de Amsterdams Picasso, die met nagellak schildert“. Ik denk dat ik beet heb. Het filmpje verwijst me naar de website Monkeyinthevondelpark.nl en daar vind ik een e-mailadres. “Of hij in Moscow Tops gespeeld heeft en of ik wat vragen mag stellen” typ ik in mijn mail, waar ik een foto van de demo en het briefje aan toevoeg. En ja hoor, dezelfde dag krijg ik antwoord: “High Marco, ik ben de zanger-componist van Moscow Tops en vraag mij af hoe jij aan de demo komt. Dus mail mij maar met je vragen”.

Ik moet me altijd inhouden om in zo’n eerste mail nooit te overvragen. Ik heb inmiddels geleerd dat dat afschrikt, dus ik beperk me tot de vragen Wie waren de bandleden?, Hoeveel exemplaren zijn van de cassette gemaakt? en Wat is er met de Moscow Tops gebeurd?

Jerry reageert gelukkig snel en nodigt me zelfs uit voor persoonlijk contact. “High Marco, ik ben het archief ingedoken. Op die demo uit 1983 spelen Ad Bosters (gitaar), Jerry Turner (vocals, mini synth), Leo Loww (bas), Jaap Blok (drums) en Ed Kroket (sax). Van de cassette is 1 exemplaar gemaakt. Ze is voor de KRO samengesteld uit nummers van ons cassette album “The Sound Of Young Amsterdam”. Als jij die 12 tracks wilt hebben dan moeten wij de cassette even op een cd branden. Heb jij daar de mogelijkheden voor? Laat het weten dan maken wij een afspraak. Grtz Jerry Turner.”

Dat laat ik me geen tweede keer zeggen en voor ik weet ben ik tussen het voorjaar van 2019 en 2020 vijf keer langs geweest in Amsterdam om cassettes te digitaliseren, foto’s te bekijken en Jerry te horen praten over zijn projecten, zoals hij ze noemt. Zijn huidige artiestennaam is Jerry Turner, maar de in Amsterdam geboren Gerry Putter zou je ook kunnen kennen als Gerry Jerry en Jerry Putter.

De demo van Moscow Tops is niet van een beginnend artiest. Verre van.

Toen zag ik Mick Jagger

Twaalf en een half jaar geleden vertelt Jerry aan de Volkskrant: “Het begon met It’s all over now. Toen ik dat hoorde op mijn transistorradiootje wist ik dat ik muziek wilde maken. Ik moest banketbakker worden, maar mijn haar was zo lang dat het niet meer onder mijn koksmuts paste en ik stond voor de keuze: mijn haar eraf of anders van school. Dus dat was duidelijk.

Met mijn eerste beatbandje speelde ik in jeugdhonk Het Karrewiel. In ruil voor het optreden kreeg ik een kaartje voor het eerste optreden in Nederland van The Rolling Stones (8 augustus 1964). In een witte spijkerbroek met zo’n zwarte oliejas van het Waterlooplein ging ik naar Scheveningen, in mijn eentje. Heel opwindend, het was mijn allereerste concert.

Toen ik Mick Jagger zag, wist ik dat ik zanger wilde worden. Ik heb nooit iets anders meer gedaan. Ik heb het op die plek besloten en het heeft mijn leven bepaald.

Het concert heeft nog geen tien minuten geduurd. Ze speelden Carol, en de tent werd afgebroken. De microfoon viel uit omdat mensen aan het snoer trokken, iedereen stond op de stoelen. Het werd een enorme puinhoop. The Stones vonden het prachtig. De politie kwam met paarden en al het Kurhaus binnen. Heel eng vond ik dat. Ik ben naar buiten gevlucht.

In 1966 speelde ik met The Lads in buurthuis Ons Huis, beat- en Stones-covers. Na een paar nummers werden we bekogeld met van alles en nog wat. Er was een knokploeg van de Outsiders: de andere populaire band uit Amsterdam-Oost in die tijd. Wij werden door de politie afgevoerd en op dat moment dacht ik Nu ben ik net Mick Jagger.

Het lijkt of wat er in het Kurhaus gebeurde een voorbode was van hoe het in mijn muzikale carrière zou verlopen.”

The Lads

Over die periode vertelt Jerry mij: “In een band moest je er goed uitzien. Je moest lang haar hebben, touwschoenen met rode sokken en een oliejas. Dat hadden mijn beste vriend Eduard Hooiman en ik. Maar verder? We waren net 16 jaar, hadden geen geld, geen spullen, helemaal niks. Dus we gingen naar het abattoir toe, haalden daar een varkenblaas en spanden die nat over een blik. Dat liet je dan drogen, waarna je de perfecte drumtrommel had. De bas maakten we van een theekist met een stok d’r aan en waslijnen erlangs. M’n Framus gitaar plugde ik in op een oude radio, die ik op het Waterlooplein had gekocht. En het scheerapparaat van mijn vader deed dienst als microfoon voor op de promotiefoto’s die we maakten.

Na een aantal kleine optredens besloten Eduard en ik dat we een échte band zouden gaan oprichten. Ik heb vervolgens apparatuur gekocht en zangzuiltjes. Die band noemden we The Lads: de eerste beatgroep in Amsterdam! Eduard zong; ik was de gitarist.”

Het concert in jongerencentrum Ons Huis is het eerste betaalde optreden van de band. Het wordt niet alleen gekenmerkt door de gewelddadige confrontatie met de Outsiders (“Er was in Amsterdam-Oost een strijd tussen The Lads en de Outsiders”) en het ontzet door de politie, maar is ook Jerry’s debuut als zanger. Na één wild nummer is Eduard namelijk zijn stem kwijt. “Eduard ging dansen met de meiden en ik nam de zang van hem over.”

X plus Niks

“Eduard stopte met zingen en werd manager. Ik kwam in contact met Herman van Boeyen: toen al een waanzinnige drummer.” Uit die ontmoeting ontstond X plus Niks en de traditie om bij elke nieuwe samenstelling ook een nieuwe bandnaam te kiezen.

The Love Organisation

Het vertrek van Herman is een gemis en betekent wederom een andere bandnaam, maar de komst van nieuwe drummer Ben Quist brengt veel pluspunten met zich mee.

“De vader van Ben had namelijk een loodgietersbedrijf op de Overtoom. En dat was een enorm voordeel. In die tijd kon je nergens repetitieruimtes krijgen, maar bij hem konden we elke zaterdag repeteren. Bovendien had zijn vader een bus en dat werd natuurlijk de bandbus. En dan was daar ook nog die leuke zus, die altijd achterin bij ons wou zitten. Z’n pa had geen idee dat de halve band zat te friemelen aan zijn dochter!”

De band brengt Jerry zijn eerste grote succes. Ze winnen in 1968 het Lijn 3-concours: een marathonwedstrijd – van vrijdagavond 30 augustus tot de zondagavond erop – tussen 23 bandjes. Jerry: “Dat was de voorloper van De Grote Prijs van Nederland. De maandag erop stonden we groots – met foto – in het Het Vrije Volk.”

Rain

De eerste muziek van Jerry die ‘uitkomt’ is van zijn volgende band Rain. Weer met betere muzikanten. “Met Bas Seeman (ex-Ciné), Hans de Rijbel (ex-Moonspinner) en Eddy Evers (ex-Circus). Voor Amsterdamse begrippen een superband.” De psychedelische single She Gets Me (1970) is de eerste release op het nieuwe Flame Records.

Jerry: “Het is ook het eerste singeltje dat Tineke op Radio Veronica (in haar eigen radioprogramma in de avond, red) draaide! En het haalt de tipparade.” Het vinyl-singletje is tegenwoordig een heuse collectors item, waar je gerust meer dan € 50,- voor moet neerleggen.

Silence

Een jaar later gaat een andere droom in vervulling. “Met m’n nieuwe band Silence mogen we een single uitbrengen op Decca. Het label van de Rolling Stones! Ik was hartstikke trots!” De melodieuze hardrock wordt opgenomen in de Wisseloord Studio’s, met Hans van Hemert als producer. Ook deze single is inmiddels wereldwijd gewild door verzamelaars.

“Gerry” Jerry is met 21 jaar, de oudste van de band uit Dordrecht. Bassist Wim van der Ven is 19 en drummer Tom Matser is slechts 17 jaar oud. John Weeda is net twintiger “en vingert op één avond zoveel solo’s uit zijn gitaar dat deze na afloop kreunend in de koffer gestopt wordt.” Ondank hun jonge leeftijden gaat het er erg professioneel aan toe. Ze hebben een lichtshow, een stage- en roadmanager, heuse Marshall torens en meer dan twintig nummers op hun repertoire “waarvan negentig procent eigen werk, wat in die tijd heel uniek was.” Hun performance brengt ze zelfs tot aan de Star Club in München aan toe.

Hits smeden

Jerry: “Toen Silence uit elkaar viel rond 1972, besloten John Weeda en ik professioneel songwriter te worden. Je kunt optreden wat je wilt, maar je moet gewoon nummers schrijven. Wie schrijft blijft! We hadden een grote Revox-recorder staan en gingen samen liedjes maken. Ons doel? Hits! Wekelijks kwamen we bij elkaar. Ons bandje, het poppy Fingerprint, testte de nummers in jeugdhonken.” In 1975, na jaren van smeden en schaven, stuurden ze hun eerste tape naar Phonogram. “Niet geïnteresseerd.”

Gelukkig kreeg hun songwriting een andere boost; John & Jerry ontmoetten Frank Riesenbeck. Bovenin een kattensnoepjesfabriek konden ze zijn studio gebruiken. “Dat was in 1976. Daar is Steppin’ Stone ontstaan.”

Breekpunt

De nummers trekken de aandacht van Cor Aaftink en Roy Beltman (producer van o.a. BZN) en Frank, John en Jerry mogen de EMI studio in. Eddy Evers van Rain wordt erbij gevraagd voor een volledige line-up. Jerry: “Weer een stapje hoger. We mochten vijf nummers opnemen.”

“Maar wat was nou het vervelende… we schreven alles samen, John en ik, maar Steppin’ Stone was van mijn hand. En laten ze nou net dát nummer uitkiezen als potentiële single voor onze nieuwe band Melody. Dus wat gebeurt er? De pleuris breekt uit. John was not amused. Hebben we drie jaar samen lopen schrijven; kiezen ze jouw liedje. Hij bleef bij de band, maar privé heb ik hem nooit meer gezien. Tot de dag van vandaag.”

“Vanaf dat moment ben ik alles alleen gaan schrijven en was ik de directeur in al mijn bands. Take it or leave it!“

Melody. De groep waar een luchtje aan zit

“Komt dat horen, komt dat zien, komt dat ruiken” schrijft Ad Visser in de Telegraaf van 31 mei 1977. Hij heeft het over Melody. Als gimmick besprenkelt de band de singlehoezen van Steppin’ Stone met aardbeienparfum. Geen échte noviteit, want de Amerikaanse band Raspberries waren hen in 1972 al voorgegaan, maar in de Nederlandse markt een première.

Ad Visser: “Melody gaat zelfs nog verder door hun kleding te drenken in het aardbeienvocht. Ook gaan zij tijdens hun concerten de zaal bestuiven met aardbeiengeur.“

Jerry: “Melody was écht heel beroemd. Er waren 35 man achter de schermen bezig om een succes van ons te maken. We stonden in de Hitkrant en Popfoto en traden zelfs op op een rondvaartboot, die door de grachten voer. Ook hebben we nog een opname voor TopPop gemaakt.”

Uit de Hitkrant: “Melody speelt geen funk of punk, maar skunk-rock (…) Jerry is dag en nacht met muziek bezig en zijn nagels zijn altijd om-en-om blauw en rood gelakt (…) John is gek op blonde meisjes (…) en Frank drinkt alleen jus d’orange.” Een ander artikel schrijft vanuit zakelijke perspectief: “Een groep waar een luchtje aan zit. Platen, muziekblaadjes en hele zalen vol zullen stinken naar aardbeien. Maar het geld dat de groep moet laten binnenstromen stinkt niet.“

Melody neemt nog een single op, Come Kids, krijgt het predicaat ‘radiotip’ van Alfred Lagarde, maar het succes zet zich niet door. Richting het eind van 1977 zat niemand meer op bubblegum bands te wachten.

Het zal aan Frits Spits gelegen hebben. Jerry: “Die zei letterlijk dat hij Melody nooit zou draaien. Dus ik heb met Frank een taart gekocht en ons gemeld bij de receptie in Hilversum. We hebben een taart voor mijnheer Spits, omdat ie voor het eerst onze plaat gaat draaien. Wanneer we Frits in het zicht hebben, roept Frank: Spits? Je bent zo’n lul. Hier heb je een snoepie… en douwt ‘m zo een taart in zijn gezicht. Een historisch verhaal!”

Bad Melody

Jerry voelt de tijdgeest goed aan, maar is vooral ook opportunist. Het zoete imago wordt overboord gegooid en Melody krijgt een punk-injectie. Bad Melody is geboren! In deze setting schuurt Jerry het dichtst tegen stardom aan.

Jerry vertelt een prachtig verhaal: “Wij traden op in de Last Waterhole, volgens reisgids “Europe on Five Dollars a Day”, de gevaarlijkste plek van Amsterdam en dus een belangrijke trekpleister op de Wallen. Terwijl we aan het spelen waren, trekt een gast enthousiast z’n hemd uit, loopt met zijn basgitaar het podium op, trekt de stekker van onze bassist d’r uit, plugt zelf in, gaat op zijn rug liggen en speelt klakkeloos vijf, zes nummers mee en ging helemaal uit zijn dak.”

“Ik kende hem niet, maar in de pauze vertelt Arno Dokter van platenzaak No Fun mij dat het Captain Sensible is die meespeelde en waar ik op dat moment een biertje mee drink. Ook blijkt Sting naast me te zitten, terwijl hij me net had verteld over een mooi meisje – Roxanne – die hij op de Wallen had ontmoet en waar hij de dag erna mee afgesproken heeft.”

“The Captain vond ons helemaal geweldig en na afloop van de avond vroeg de manager van The Damned of wij met hen op tournee wilden gaan.”

Toeren met The Damned

Hoeveel optredens Bad Melody in het voorprogramma heeft gestaan, weet Jerry niet precies meer. “Een stuk of vijf? Sowieso het optreden in het Mafcentrum (Maasbree) en die in de Melkweg” van 17 oktober 1977. Bij deze concerten stonden ook The Police en Wayne County op het podium _{^{lees meer op pagina 7}}.

Jerry: “Sting met stekeltjeshaar, David Vanian met zijn Dracula cape, en Wayne County in z’n meisjeskleren. Een geweldige combinatie. Maar wij waren de échte punkers; wij rosten!”

“Op de snelweg gooiden de jongens van The Damned vers gestolen eieren naar de auto’s van ons en die van The Police. Dat kun je niet navertellen; ’t was een belevenis van hier tot Tokyo.” Enigszins trots: “Arno, die een hekel had aan Sting, heeft hem zelfs een keer uit onze kleedkamer getrapt, want wij hadden meer bier in de koelkast dan The Police. Dit is de kleedkamer van Bad Melody!“

“The Captain is ook nog een tijdje blijven logeren. Aan de Churchilllaan. Bij Arno, die ook roadmanager van de band was. Wij hebben hem heel Amsterdam laten zien. En altijd als wij speelden – ook bij ons laatste concert op de Jaap Eden schaatsbaan – kwam hij even kijken.”

The Captain aan het woord

Ray Burns a.k.a. Captain Sensible over deze periode: “I remember them well. How could you forget that strawberry stench that followed them wherever they went. They were a really fun band and great blokes, and being a fan of power pop I’ve much enjoyed watching them play on those gigs. They literally poured strawberry food flavouring all over themselves before going onstage. And you know what we called our 5th album? And the trick we played on the inner sleeve?”

Juist! Strawberries. En de binnenhoes? Die rook naar…

“The Police were our support act that tour. I liked and got on well with them, but Brian was having delusions of grandeur at the time and treated Sting and co like some bunch of no hopers. That didn’t last for long, did it?”

Frank Riesenbeck producties

Door het gedoe met John Weeda, in aanloop tot Melody, was Jerry gestopt om met anderen te schrijven, maar in drummer Frank Riesenbeck vond hij toch een andersoortige partner. “Frank was ook producer. Eén met een beetje aanzien en rare ideeën. Ik dacht Daar moet ik zijn. De producer betaalt immers de studio’s, zorgt zelfs voor muzikanten; het enige dat ik hoefde te doen was met liedjes te komen. Klaar.”

“Ons eerste project samen was Baba. Een Boney M imitatie, waar ik de commerciële liedjes voor schreef. En wat bijna niemand weet: ik heb de nummers ook ingezongen. Met Baba hebben we twee singles gemaakt: Ali Baba en Love Is All. “Zeer succesvol in Duitsland.” Het was het begin van een vruchtbare samenwerking met Frank.

Gangster

Toch vond Jerry ook nog tijd voor een nieuw bandje: Gangster.

Een fragment uit hun meesterlijke bio: “De grootste bankroof aller tijden. Vier GANGSTERS, te weten Jerry, John, Martin en Paul, hebben een bedrag buit gemaakt van 15 miljoen gulden. Met een gedeelte van dat geroofde geld werd een jeugddroom gerealiseerd in de vorm van een eerste plaatje, “Run for the police” geheten. De GANGSTERS hebben een roemrucht verleden. John en Jerry zijn afkomstig uit de Amsterdamse “gang” MELODY die bij elke bankroof het bankpersoneel stijf spoten met aardbeienlucht. Behalve met het openbreken van kluizen, houdt GANGSTER zich ook bezig met het opblazen van de hedendaagse disco en computersound en speelt GANGSTER zelf New-Rock.“

Jerry: “Run For The Police klinkt geweldig, vind ik zelf! Het nummer zat bij Willem van Kooten’s uitgeverij Big Lift, werd ook gedraaid in zijn Joost mag niet eten show en haalde de tipparade.”

Carrièrefout?

Run For The Police was geproduceerd door Roy Beltman en het contract dat Roy en Cor Aaftink Jerry hadden aangeboden voor twee singles wekte de woede van Frank. “Ja hallo! Wij zitten samen in een studio. We werken samen en kunnen producties maken voor Van Kooten, maar als je nog één single voor hen (Phonogram) maakt, dan kap ik er mee. Dus: ik stond voor een dilemma.”

“Franks was een vriend van mij en had veel overwicht op me. Ik koos ervoor om de tweede single van Gangster Go met Frank op te nemen en te verkopen aan Willem van Kooten. Voor de goede vrede.”

“Daarna had ik natuurlijk Roy Beltman aan de lijn. Wat flik je me nou? Je hebt bij ons een contract! Ze hadden hele grote plannen met mij, maar wilden vanaf dat moment niets meer met mij te maken hebben. Dat is een grote fout van mij geweest. Je kunt beter bij Phonogram zitten dan bij Frank Riesenbeck.”

Het is maar de vraag. Ook de reeks producties met Frank heeft Jerry geen windeieren gelegd. “Alles wat we maakten, werd uitgebracht.”

The New Dutch Organ Group

De single Holland Disco (1978) van Frank en Jerry is een commerciële klapper! Het haalt de 18e plek in de Top 40 en de Zweedse zangeres Siw Inger zingt zelfs een schlagerversie. In 1979 cashen de mannen in op het succes met de single Summerdisco en een heuse LP (Street Organ Goes Disco).

“Dat album en die singles met draaiorgel tunes? Daar heb ik als componist van de muziek het meeste geld mee gemaakt. Ze werden overal uitgebracht. Amerika, Duitsland. Er is zelfs een clip speciaal voor de buitenlandse markt gemaakt. Die nummers worden nog steeds gebruikt bij televisie-items over Nederland.”

Jerry maakt geen glam, punk of psychedelische rock meer, maar zet de met Baba ingezette lijn van discodeuntjes door! En wie horen we het nummer zingen?

We love disco dancing in Holland
Disco dancing in Holland
We love disco dancing in Holland
Dancing in the street

Jerry vertrouwt me toe dat het Maggie MacNeal en Margriet Eshuijs zijn. Zo gaat dat dus met zijn studioproducties in de die tijd. Alleen de beste ingrediënten! Lex Harding roept het nummer uit tot “meest originele Alarmschijf ooit“.

Meer producties voor anderen

De disco en de samenwerking met Frank maken van 1978 en 1979 een zeer productief jaar. Boss, Boss, Boss (Sirprice), Foolish Baby en Disco Dancer van Joe Bourne? Ook van Jerry’s hand. Dat laatste nummer wordt ook nog als cover door Daisy Dynamite op single gezet, alsmede door het Zuid-Afrikaanse The Movers.

In 1979 wordt iets gas teruggenomen met andermans producties. Pecasse, met een aantal Long Tall Ernie & The Shakers leden, nemen Come To Holland en Sixteen Girl van Jerry op. En wat te denken van het nummer Hot Lips van Howling Hurricane, met Angela Groothuizen op zang? Jerry: “Ja, ik heb de eerste single van haar geschreven. Net voordat ze de Dolly Dots inging. Door deze single werd ze ontdekt!”

Blackout

Belangrijker nog dat jaar is de oprichting van Jerry’s nieuwe band. “Na het succes van Melody en Gangster wilde ik de new wave kant op en starte ik Blackout. Met gitarist Paul Zijp, drummer Wim Meuleman en bassist Leo Low Werneart. We repeteerden op een boot aan de Amsterdamse Stadhouderskade, waar we de eerste demo’s uitwerkten, die ik geschreven had.

“Na een lange reeks producties voor Van Kooten besloot ik het eens te proberen bij Peter van Epen van Holland Music: een grote uitgeverij, dat onderdeel uitmaakte van het Amerikaanse Peer Southern Productions. Ze beloofden het groots aan te pakken; we hadden een budget van maar liefst honderdduizend gulden.

Toen we de studio ingingen om ons album op te nemen, kwam de labelmanager langs, die vroeg ons wat te spelen. Na één nummer riep hij me bij zich. Jerry, kom eens ff hier. Dit is een amateurbandje. Zo gaat het écht niet, hoor! Zij belden daarop gitaristen David Hollestelle en Peter Huijing: een hele goeie sessiemuzikant. Ook vlogen ze drummer Arno van Nieuwenhuize in; een waanzinnige drummer, die tegenwoordig bekend is van o.a. The Voice. En ze haalden Gert Jan Eijlers d’r bij voor op keyboards. Van de band Deluge. Zo stond daar – voor Nederlandse begrippen – weer een supergroep. Met hen hebben we Blackout 1 opgenomen.”

Het mocht wat kosten, want Gert Jan en Jerry, die de plaat ook produceerden waren nog niet tevreden, waarop ze ‘m mochten remixen op Ibiza. “Wij naar een vreselijk dure studio, maar toen ie af was konden we er niet mee terug. We hadden als ons geld opgezopen. Toen hebben ze twee tickets geregeld en de hotelrekeningen betaald. Ze vonden ‘m hartstikke goed, maar het had hen bakken met geld gekost.”

Blaast de pop op!

Toen CNR besloot de plaat uit te brengen, was het weer champagne en werd Frits Hirschland gebeld om ons te managen. “We lanceerden de plaat onder de slogan Blackout blaast de pop op!, waarvoor Govert de Roos de foto’s maakte. Met hem heb ik ook de hoes ontworpen.”

De mannen hadden – letterlijk – een spetterende plaatpresentatie met die stunt van Frits, die het zwembad inreed. Jerry had de marketing weer tip-top voor elkaar.

“Met Gert Jan, Peter, Leo en Peter Paul IJkelenstam, die sessiedrummer Arno verving – volgens Peter Paul omdat hij de dag voor de opnames door de MP was opgepakt voor militaire dienst – deden we de promoties en traden we op.” David Hollestelle was halverwege de opnames al niet meer bij de band, want hij was weggekaapt door Herman Brood.

De Hollestelle deal

Terwijl hij een schilderij van Brood uit zijn slaapkamer haalt: “De opname voor Blackout was David’s eerste betaalde klus. Hij had de eerste helft van de elpee ingespeeld en het ging fantastisch. Tot het moment dat ik Herman Brood tegenkwam in Hilton club Juliana. Hij liet me de fl. 1.000,- gulden in z’n zak zien en stelde voor het op een zuipen te zetten. Toen ik vroeg waarom, biechtte hij op dat hij slecht nieuws voor me had. Ik heb jouw gitarist gepikt voor de Wild Romance. Dat vond ik geen stijl natuurlijk, maar ik was zo wijs om een andere deal voor te stellen. Ik wil een werk van jou!“

“Ik was heel trots op Blackout. De elpee lag overal, werd flink gepromoot, o.a. met de single Little Girls en Obscure Disco én zelfs in Italië en Canada uitgebracht.”

De mannen van Blackout voelden momentum en gingen snel de studio in voor een tweede album en oefenden zelfs al voor een derde plaat. “Maar omdat het platenlabel het geld van de eerste plaat niet had terugverdiend, wilden ze slechts een single uitbrengen. Ik werd daar flink pissig om, waarop ik het contract met CNR verbroken heb. We hebben de single Luxury Tears wel uitgebracht, maar bij Dureco en onder het pseudoniem Kimono.”

Het ontstaan van Moscow Tops

“Meer dan een artiest die wil optreden, ben ik een schrijver. Daar leef ik van. Dus toen ik geen perspectief meer zag in Blackout, begon ik een nieuw project.

Het was in die periode dat ik optredens van Japan bezocht: de band van David Sylvian. Ik analyseerde hun songstructuren, evenals die van Joy Division. Zo ontstond een nieuwe creatie in mijn hoofd en m’n nieuwste band, Moscow Tops, moest ook zoiets anders zijn. Ik noemde het modern pop music. Het was mijn eerste intelligente band en ging er helemaal voor.”

De naam van de band komt van Studio Moskou: een studio in Utrecht, waar Jerry veel producties opneemt met “super geluidstechnicus” Silvia Vermeulen: een goede vriendin van hem. “Gewoon een lekker klinkende naam!”

Dirigent Jerry

Behalve bassist Leo, die ook speelde in Blackout en Kimono, was het een band met nieuwe namen. “Jaap Blok op drums. Ad Bosters, gitaar. En op sax Ed Zirkzee; ook wel Ed Kroket genoemd. Allen goeie twintigers en een vriendengroep. We zaten ook samen in de kroeg.”

“Leo werkte bij de Bezige Bij. Aad was freelance muzikant en speelde af en toe dus ook in andere bandjes. Japie Blok studeerde nog. Ik weet niet wat. Ed was professioneel muzikant. Dat betekende in die tijd trouwens dat je voor de helft in de uitkering zat en je optredens moest opgeven. Hij was een goede vriend van Leo, maar een vreemde snuiter. Dan zag ie het weer wél zitten, dan weer niet. Waarna er weer drie maanden geluld moest worden alvorens hij terug was met z’n saxofoon. Ed was een soort vijfde lid, zoals Ian Stewart dat was voor de Rolling Stones.”

“Ik was de zanger en speelde af en toe gitaar mee, maar ik had ook een minimoog: een synthesizer met tiptoetsen. Heel modern in de tijd. Klein, maar je kon er geweldige geluiden uit halen.”

De liedjes die Jerry schreef waren zoals gezegd geïnspireerd door Japan en Joy Division en als een heuse projectleider dirigeerde hij de andere bandleden richting die muziek.

The Sound Of Young Amsterdam

Jerry tikt op de tafel: “Ik wees drummer Japie Blok op de drumpatronen van Joy Division. Leo liet ik luisteren naar de bassist van New Order. Die speelde met van die hoge tonen; alsof ie een solo speelt. Ed had een eigen geluid, maar toch lukte het me om hem in de richting van de Roxy Music sound te sturen. Met veel echo op saxofoon. Ad Bosters kon van zichzelf al hele weirde dingen spelen, met veel flanging. Zijn inspiratie was Adrian Belew.” De stem van Jerry, opgegroeid met Mick Jagger, is juist meer ingetogen dan anders. “Ook ik probeerde een andere, meer kunstzinnige, sound te neer te zetten.”

“We hadden onze eigen apparatuur en oefenden in de Flowerbox. In Aalsmeer. Dat was een loods, waar we tussen de bloemetjes repeteerden. Regelmatig namen we onze muziek op. Meestal op de 4-sporen recorder van Ed, maar soms gingen we de studio in.” Zoals in juni 1982, toen ze zes nummers opnamen in de Amsterdamse Conrad Studio. In totaal heb ik in Jerry’s omvangrijke archief zeker acht Moscow Tops cassettes gevonden.

De droom van Moscow Tops

Ook met Moscow Tops had Jerry als doel om op te treden en een plaat uit te brengen. Enigszins teleurgesteld: “Maar in de loop der jaren werd het steeds moeilijker om een platencontract te krijgen. Voor de draaiorgelmuziek van Holland Disco stonden ze in de rij en kreeg ik waanzinnige voorschotten, maar dit hoefden ze niet. Die plaat werd dus een cassette.”

Dan weer trots: “Maar wij waren de eerste die een échte cassette uitbrachten en ik tekende elk hoesje apart om het nog exclusiever te maken. Ik noemde het The Sound of Young Amsterdam. We verkochten ze bij concerten of verspreidden ze als promo.”

Willem van Kooten

Hoe dat ging in de praktijk? Jerry: “Ik werkte exclusief voor Willem van Kooten (Red Bullet) en elke keer als ik weer iets had gemaakt, ging ik met Frank in z’n oude Lada naar de villa van Willem in Hilversum toe. Dan kwam ik binnen met mijn cassettebandje, begroette hij me met “Put”, stopte de tape in z’n deck en zette een dikke sigaar aan zijn mond. Dan liep ie heen en weer en keek wat naar buiten. Het was net een talentenjacht. Na 30 seconden was hij al redelijk gevorderd. Met Moscow Tops was het na 45 seconden: Geen hits. Volgende keer beter!“

Vier jaar eerder ging dat anders. “Toen ik Melody opzette, dan zag ik het al aan zijn reactie. Ging ie het terugspoelen en nog een keer afspelen. Bij de tweede keer: Verkocht. Ga het contract maar tekenen. Zo deed ie dat dat. In 5-6 minuten.

In dezelfde periode als Moscow Tops mocht Jerry op kosten van Willem nog wel het solonummer TV Set opnemen. Met Arnold van Dongen en zelfs met een echte videoclip. Maar ook dat werd uiteindelijk te licht bevonden. “Geen emotie in zijn gezicht. Hij speelde ‘m nog een keer af. Ik weet het niet, Put. Te modern. Te progressief. Ik ga d’r over nadenken. Toen is in zijn productieteam besloten het niet uit te brengen. Ik was van de kaart. We hebben nog wel 25 cassettes van het nummer via Concerto uitgebracht als cassette. Net als de cassette van Moscow Tops als independent. Dat woord kwam toen voor het eerst voor. En die zijn nu goud waard; ik heb hem zelf niet eens meer.

Terug naar Moscow Tops: “Maar nou moet ik ook eerlijk zeggen. Moscow Tops was eigenlijk ook niet bedoeld als een commercieel project. En Van Kooten wou alleen maar commerciële dingen. Onze kunstzinnige muziek was niet zo populair bij platenmaatschappijen.”

Het hoogtepunt van Moscow Tops

“We hebben heel veel gerepeteerd, opgenomen en ook heel veel fun gehad. Vaak gespeeld ook, natuurlijk. In bruine kroegjes door heel Amsterdam. En ja: we hadden altijd fans. Omdat we d’r toch wel redelijk goed uitzagen… in die tijd. We hadden zelfs een telefoonkring. Want we zeiden altijd tegen mensen: Geef je nummer maar. Traden we in de buurt op, dan kregen ze een berichtje: We spelen daar en daar.”

Ze spelen gemiddeld twee keer per maand. Jerry: “Je kunt het vergelijken met de Velvet Underground: met leuke mensen goede muziek maken. Voor een vaste crew. Het was ook altijd vrij exclusief wat we deden. Het was niet zo dat we overal speelden. We kozen hele leuke locaties uit. En daar speelden we dan gewoon.”

“Het was een tijd van échte rock-‘n-roll. Een artistieke periode ook. Met veel optredens. Het was als verliefd zijn!”

“Maar het échte hoogtepunt was het optreden in De Sneeuwbal. In Heemstede. Dat was in het voorprogramma van (Freek de Jonge’s) Neerlands Hoop in Bange Dagen (Dat zal Bram Vermeulen en de Toekomst geweest zijn, red). Op 12 februari 1983. Dat was ons grootste optreden. In een enorme theaterzaal! Fantastisch zo na het kroeggebeuren.”

En toen, na Moscow Tops?

“Ik heb ontiegelijk veel plezier beleefd aan het project Moscow Tops; er artistieke voldoening aan overgehouden. Ik vind de nummers ook erg goed. Sta d’r ook nog steeds achter. Maar ik moest weer iets commercieels gaan doen. Weet je. Ik moet ervan leven. Er moest geld in het laatje komen.

Na het hoogtepunt in De Sneeuwbal konden we ook niet meer terug naar de kroegjes voor honderd gulden en een krat bier, weet je wel? Het was niet goed genoeg voor platen of bij elkaar te blijven. Toen hebben we gezamenlijk besloten om te stoppen.”

“We hebben misschien 50 cassettes verkocht.”

De rest van de jaren ’80

Wat volgt richting het einde van de jaren ’80 zijn vele bandjes. Altijd met bassist Leo en regelmatig ook met saxofonist Ed. Bombay Rains (1984), 16 Orange Beats (1985), Gold From Nowhere (1986, 1987), Romeo Flowers (1988), Orange Beats (1989). Ik heb stapels cassettes gedigitaliseerd.

“Heel veel repeteren, opnemen en optreden. Je krijgt namelijk ook auteursrechten als je optreedt. Wist je dat? En die dingen die ik daarvoor gedaan had … de Stemra inkomsten bleven allemaal doorlopen. Maar het aan de man brengen. Als in een platencontract? We hebben vooral veel lol gehad, maar dát ging niet meer.”

Star & Star Producties

“De jaren ’80 was een hele leuke periode. Eén creatief hoogtepunt. Ik heb minimaal honderd nummers gemaakt waar ook nú nog heel veel mensen plezier van hebben. Maar ik werd een dagje ouder en moest weer geld verdienen.”

Jerry gaat weer schrijven voor Frank Riesenbeck. Het team noemt zich Star & Star Producties. “Super commercieel”. Doelgroep? “Daisy Dynamite, Ronny Tober, Henny Huisman. Excentrieke mensen.”

Zoals ook de Christmas Twins. “Dat waren twee zwartvoetindianen, die in de Utrechtsedwarsstraat een breiwinkeltje hadden. Twee homo-jongens; en nog tweeling ook! Met hen hebben we een kerstnummer uitgebracht. Die jongen van Doe Maar, die bassist…” Henny Vrienten? “Ja: die. Die deed ook mee, want die kwam daar altijd.”

Twee jaar na Dance Around The X-mas Tree zit Jerry met Buma/Stemra-vertegenwoordiger Tony Eyk, tegenover een leger aan advocaten, die Frank Farian had ingevlogen naar Amsterdam. Reden? De plagiaatzaak die Jerry had aangespannen tegen Frank’s Milli Vanilli. Zij hadden net een wereldhit gescoord met Girl, I’m Gonna Miss You. Luister maar eens om vast te stellen dat het recht niet altijd zegeviert. Jerry schuurt andermaal tegen stardom aan.

The Propagator

“Een van de laatste vinyl-dingen die ik gedaan heb, was House of Dracula, onder de naam The Propagator. Willem van Kooten zette die muziek op. Stond maar wat te staan en wist niet wat ie d’r mee moest. Dat moet ik aan mijn zoon vragen. Want het was house en had niks met pop te maken; dat begreep ie niet. De volgende dag belde hij op: Mijn zoon vind het geweldig; we gaan het uitbrengen!“

“Dat was best wel een goed succes. Het is op 7″, 12″ maxi-single én op dance-cd gezet. Ik spreek nog DJ’s die er stukken van in hun draaishow gebruiken.”

Vanaf de jaren ’90

Maar ook aan de producties komen een eind. “Ik was het zat! Ik moest mijn energie kwijt en ben weer bandjes gaan doen.” Jerry gaat terug naar z’n roots: de beat en Mick Jagger.

“De Beat Cowboys was een echte kroegband. We hebben enorm veel opgetreden.” Lachend: “We hebben zelfs in het voorprogramma van Dries Roelvink gestaan. Als een stuk ongeduld sprong hij heftig zwaaiend het podium op om ons al na twee nummers van het podium te sturen.” Jerry kan nog iets anders bijschrijven op zijn lange lijst van wapenfeiten: “Er is toen ook een beat documentaire over ons gemaakt.”

Jerry ontmoet eind jaren ’90 Coen van Lint. “Een hele goede gitarist, die in de latere fase van mijn leven een belangrijke rol heeft gespeeld. Hij kwam bij de Beat Cowboys spelen en later, met de Dandelions, hebben we ook nog een cd in eigen beheer uitgebracht, die prima verkocht bij optredens.”

The Dam

Een andere ontmoeting zorgt voor een artistiek hoogtepunt. “Ik speelde met m’n band in Maloe Melo en wie kom ik daar tegen? Ron Splinter van de Outsiders. We werden vrienden en gingen samen schrijven. Echt tof! Want hoewel we in de sixties een soort van rivalen waren, was hij toch echt wel een held voor mij.”

De vriendschap leidt tot de oprichting van The Dam en al snel tot een eerste optreden. Als Wally Tax plotseling en berooid overlijdt, wordt een benefietconcert georganiseerd om geld bijeen te brengen voor zijn uitvaart. Op 17 april 2005 staan Armand, Huub van der Lubbe, Thé Lau, Richard Jansen en vele anderen met Jerry en The Dam op de planken van de Paradiso voor een groot publiek. Jerry zingt vijf nummers, drie met The Dam, en vlak voordat de Paradiso leegloopt sluiten Jerry en de Outsiders de muzikale dienst af met Thinking about today. De optredens zijn via deze link te downloaden.

Er worden opnames gemaakt in Studio Moskou en die worden in 2006 op een échte plaat uitgebracht: Beautiful Trash. Jerry’s tweede elpee en de pers is er laaiend enthousiast over. Een bloemlezing.

Beautiful Thrash

“The legendary Ron Splinter found a new partner in crime, singer-songwriter Jerry Turner and recruited Jim Pacobs, Fate Pete (both know for the mighty Skidmarks) and Ruud van Meerlant. Their roots may lie in the sixties but their songs, their playing and production are in the here and now… Long Live The Dam.. They will blow you away!!! (…) De mannen die nu The Dam vormen, speelden in een vorig leven in allerlei bandjes, en hebben vele jaren in een weckpotje de authentieke sound van de nederbeat bewaard (…) Het staat op dit debuut van de band rond Ron Splinter, ooit gitarist van The Outsiders, en zanger Jerry Turner. Ontroerend dat zij na veertig jaar nog dezelfde muziek spelen”

“Het is een verrassing om gitarist Ron Splinter ouderwets van leer te horen trekken in zijn nieuwe groep The Dam, uit, hoe kan het anders, Amsterdam (…) Beautiful Trash klinkt bijna veertig jaar na dato nog precies zoals je je The Outsiders herinnert uit je vaders platencollectie. Het is een merkwaardige ervaring om het hoofd te schudden op liedjes die nostalgisch klinken, zonder dat je van het verleden dat hier wordt herbeleefd ook maar een seconde hebt meegemaakt (…) Beautiful Trash is van A tot Z boeiend en overtuigend.”

The Dam speelt een tweede maal in Paradiso. Dit keer met de plaatpresentatie als aanleiding en in een uitverkochte bovenzaal. Jerry: “De cd’s vlogen weg en zijn nu collector items tot in Amerika.” Het is één van de mooiste momenten in Jerry’s carrière, dat op dat moment al veertig jaar beslaat. De band toert, speelt nog voor de Hells Angels “in hun eigen clubhuis” en er worden voorprogramma’s ‘gedaan’ voor o.a. Cuby + the Blizzards en The Yardbirds.

Een tweede plaat zit er niet in, want Ron Splinter wordt ziek en overlijdt mei 2013 aan de gevolgen van slokdarmkanker. Dan is het ook over met Jerry’s vijfentwintigste bandje.

De Nederlandse Mick Jagger

The Dam speelde enkel eigen werk. De Guild gitaar van Ron en Jerry’s stem met onvervalst Mokums accent… het klinkt alsof ze zijn opgenomen in de sixties. Daar ligt toch echt z’n hart.

Met zijn ‘nieuwste’ band The Catstones speelt Jerry daarentegen enkel nog maar covers. Vooral oud werk van The Rolling Stones: de band waarmee het allemaal begon. De soundtrack van zijn leven.

Jerry reflecteert: “The Catstones is mijn eerste coverbandje en tevens m’n langstlopende band. Al bijna twintig jaar. Als er geen geld is om met de band te komen, dan treed ik solo op. Door de veranderende muziekbusiness en maatschappij is dat nu mijn leven geworden. Maar als ik optreed, en mensen doen hun ogen dicht, geef ik ze het idee écht voor de Rolling Stones te staan.”

De Nederlandse Mick Jagger is inmiddels een bekende verschijning in Amsterdam. Jerry: “Ze kennen me allemaal. Hé. Daar heb je Jerry Jagger weer! Moet je ook op vandaag? Iedereen zingt zijn hitjes, maar als ik Satisfaction inzet, gaat iedereen uit z’n dak. Hè, hè denken ze dan.”

En hoewel hij nu dus vooral hits van anderen zingt en wat minder in de spotlights staat, schudt Jerry nog steeds de anekdotes uit de mouw. Over die keer dat hij door Bill Wyman backstage werd uitgenodigd. De leuke optredens met David Hollestelle. Dat optreden bij Jan Timman thuis. “Wat waren we lam; we konden niet meer spelen. Maar wel een succes; hij was blij en heeft vervolgens mijn zoon nog leren schaken.”

Hoi, Mick. Hi, Jerry

Of wat te denken van zijn tweede ontmoeting met Mick: “Terwijl alle fans bij de hoofdingang vóór het Amstel Hotel te wachten stonden, was ik met mijn vriendin Paulien naar de auto geslopen, die aan de zijkant bij de bevoorrading geparkeerd stond. Toen Mick Jagger – tot m’n stomme verbazing – naar buiten kwam en de bodyguard zich aan verkeerd kant van de auto positioneerde, greep ik mijn kans en liep naar hem toe. Mick draaide zijn raampje naar beneden en groette mij met Hi! Het raam ging weer omhoog toen Pauline om een foto vroeg. No pictures!

Vondelpark Monkeys

Best wel onverwachts verschijnt in 2016 weer een nieuwe plaat. De Vondelpark Monkeys heet de nieuwe band met Coen. “De muziek is lekker vreemde Velvet-pop. Ik schilderde de hoes en we hebben ‘m zelf – independent – uitgebracht.”

Jerry TurnerX

Ik weet zeker dat de bijzondere loopbaan van Jerry Turner niet eindigt bij het vertolken van z’n oude jeugdidool en het opwarmen van de vele sterke verhalen. Jerry heeft namelijk nog iets te vertellen. “Till the end” vertrouwt hij me toe. Zo wordt dit jaar weer een EP met nieuwe nummers opgenomen. “In Studio Moskou natuurlijk”.

Maar meer nog dan via muziek gebruikt hij tegenwoordig schilderijen om z’n creativiteit kwijt te kunnen. “Net als Herman Brood dat deed.”

“Hij werkt met Revlon nagellak waardoor er een inspiratie-volle geur vrijkomt. De vreemde wendingen van de nagellak prikkelen de fantasie“

Jerry besluit: “Het houdt een keer op natuurlijk, dat spelen met bands. Als zanger-componist ben je vaak de leider en dat is niet altijd makkelijk. Ik heb het zo lang volgehouden omdat ik mijn creatieve vrijheid nooit opgegeven heb.” Hoe het staartje van zijn muzikale loopbaan eruit gaat zien? “Ik weet het niet. Veel van wat ik doe eindigt in wat ik Beautiful Trash noem; een mooie rotzooi.”

Tevreden: “Ik zou niet weten wat ik anders had willen doen.”

Revival

Ik wil mijn verhaal over Jerry Turners Moscow Tops graag eindigen met één van zijn mooiste nummers. Het gaat over de memories van een poor old clown, een old men in town. We zijn vaak geneigd om het te vergeten… de muziekgeschiedenis die achter ons ligt. Maar ik hoop serieus op een soort Jerry Turner revival. Er liggen nog zoveel goede liedjes in zijn archief; ze verdienen het om door jonge beatbandjes te worden opgenomen. Of wat te denken van een greatest hits? Jerry heeft de tracklist al gemaakt.

De muziek van Moscow Tops is nu voor het eerst officieel uitgebracht! Zo goed mogelijk geremastered, mét een hardcopy magazine (56 A6-pagina’s), digitale downloads én tien bonustracks (Moscow Tops live in De Sneeuwbal). Voor slechts € 7,50 te bestellen via diggindemos@gmail.com. De cassettes zijn genummerd en gelimiteerd, dus wees er snel bij!

De muziek en kunst van Jerry Turner is te beluisteren en te bekijken op z’n website Monkey In The Vondelpark. Ook zijn YouTube-kanaal is interessante kost.

Marco van Dalfsen wou archeoloog worden, maar dat liep allemaal wat anders. Lees hier meer over de drijfveren van de schrijver van het verhaal over Jerry Turner en Moscow Tops of volg Diggin’ Demos op Facebook.

Heb jij thuis demo’s⁽¹⁾, die liggen te verstoffen en waar je niets meer mee doet? Of heb je zelf een demo gemaakt? Je kunt ze doneren of verkopen aan het demoarchief. Ik zal ervoor zorgen dat jouw demotapes goed worden bewaard en hun verdiende plekje krijgen in de muziekgeschiedenis.

Het bericht Moscow Tops verscheen eerst op Diggin' Demos.